Monday, December 26, 2011

Universal Studios Singapore: Random & Going Home

Universal Studios Singapore: Random & Going Home

Universal Studios Singapore: Random & Going Home

Posted: 26 Dec 2011 11:36 AM PST

#1: The hamburger shop.

Universal Studios Singapore: Random & Going Home – Well, this gonna be my last post about Universal Studios Singapore and I'll let the random photos taken in USS speak for itself. To be honest, Universal Studios Singapore is really small, you can finish walking around it within hours and done all the ride too if there's not many people.

Overall, it's a good experience though as I've never been to famous theme park like this. I would like to visit those with more roller coaster and bigger one like Six Flag and Disneyworld in Orlando, FL, USA and Universal Studio Tokyo and more.

#2: Steven Spielberg's Light's Camera Action.

#3: You can see Steven Spielberg's special effect in there

#4: The street.

#5: Brother and me.

#6: Brother and his girlfriend.

#7: Futuristic hotel at far end and a mini lake, combining the western themed building. Cool.

#8: Shrek's palm.

#9: Yum yum pop corns.

#10: Clapping hands.

#11: Daddy O's singing.

#12: Hot Mel's Dinettes.

#13: Big fat Kungfu Panda.

#14: Betty! Weird hairstyle by the way.

#15: Asian's Marilyn Monroe. HAHA. Came back from the dead in Asian form.

#16: Road Runner's girlfriend.

#17: US!

#18: Fake Beverly Hills. Noob.

#19: Thank you and bye bye. Took us half an hour to queue for the freaking long monorail. Why everyone want to go back at the same time?

One thing, I forget to mention is that the Monster Rock musical show was awesome. Don't miss it in Universal Studios Singapore. Bye bye.

Previous: Cute Madagascar!

Universal Studios Singapore: Cute Madagascar!

Posted: 26 Dec 2011 10:49 AM PST

Universal Studios Singapore: Cute Madagascar!
#1: The Madagascar Land, notice the right side, by Maybank. HAHA.

Universal Studios Singapore: Cute Madagascar! – After Far Far Away will be Madagascar. I bet many of you know about the movie Madagascar, it is also one of my favourite animation film and always remember the "I like to move it move it". There's also a few rides here, a merry-go-round with all the Madagascar character instead of horses, and a water ride which takes you through a journey of Madagascar.

#2: Everyone busy taking photos.

At here, you will also get a chance to meet with the Madagascar character and take photos with them. I see the Alex, Marty, Julien and the penguins. All are very cute and when they came out, everyone was busy taking photos of them.


They dance and they sing. Later then we queued up to take photos with them. =D

#4: King Julien. HAHA.

#5: Skipper and friends.


#7: Me, brother Yik Hung, King Julien
and brother's girlfriend Ye Qing.



Previous: Waterworld Presented By Singtel


Universal Studios Singapore: Waterworld Presented By Singtel

Posted: 26 Dec 2011 10:18 AM PST

#1: Presented by Singtel.

Universal Studios Singapore: Waterworld Presented By Singtel – Every attractions in Universal Studios Singapore are presented by some big company. Haha, and this one is by Singtel. It makes me feel funny because you can see different branding at there. LOL.



Back to the attractions – Waterworld is actually a show based on the blockbuster film "Waterworld". I have not watched the movie before. The show actually features live action stunt with fire, explosion, acting, wave, and water splashing around. =D



Not bad, you walked into the sheltered setting with ang-mo (caucasian) actors doing stunts, jumping here and there and climbing up and down. Before the show start, they interact with us and play game with us.



Then the show start. Jet skies, motor boat moving here and there. Then explosion, smokes, and fake gun shots.



I was pretty amazed on how they move around and do stunts within a small setting.

Previous: Lost World & Far Far Away

Next: Cute Madagascar!

Universal Studios Singapore: Lost World & Far Far Away

Posted: 26 Dec 2011 10:01 AM PST

#1: The Lost World Jurassic Park, not as big as in the movie. HAHA.

Universal Studios Singapore: Lost World & Far Far Away – Previously, I showed you about the Sci-Fi City and now bring you to The Lost World & Far Far Away. Very sad on that day was that Rapid Adventure was closed for repair. It's the water rides that will get you all wet, rushing down the stream.

#2: Two dinosaurs and 3 eggs.

I feel nothing much at there because couldn't get to play the Rapid Adventure, so it's just walk around, see fake dinosaur and dinosaur egg, as well as ride the mini Canopy Flyer to get a good view of Universal Studios on higher level.

#3: Playing water at the dinosaur's egg seems fun.

Then wait for the time to come to see the WaterWorld water show which was pretty awesome and will share with you in another post. I am more interested into high speed ride although there's a rock climbing called Amber Rock Climb which we didn't experience.

#4: Entrance to the Far Far Away looks very fairytale.

After The Lost World is the Far Far Way with a more fairytale theme featuring Shrek 4-D Adventures, Donkey Live, Magic Potion Spin and Enchanted Airways.

#5: Hello Fairy Godmother. 
We had our lunch here randomly at the Friar's Good Food which I think so-so only. Then went to queue for Shrek 4-D Adventure. The queue was longer than other ride, luckily there's air-con and fan at the queuing area.

#6: The castle.

The Shrek 4-D Advernture was pretty funny and you can experienced some weird scent, shaking chair, water spray and something touching your leg. Haha. Brother told me that it's the same at Universal Studios in USA.

#7: Friar's Good Food. So-so only the food.

#8: Taking photos.

#9: Disneyland's seems prettier.

It got hot and sunny at here as there's less shade at Far Far Away and perspiration beats out of the pore.

#10: Me and brother.

#11: Random man talking on the phone. Yo, what's up, why are you looking at the cam?

#12: Far Far Away.

We actually came to Far Far Away twice because we were bored and done all the famous rides by afternoon. So we went to Donkey LIVE, an interactive music show.

#13: The worker at Universal Studios Singapore.

#14: Donkey Live!

I thought it's real donkey or some human-in-donkey-costume but it's actually a TV projection with an interactive donkey on screen. Haha.

Previous: Sci-Fi City & Roller Coaster

Universal Studios Singapore: Sci-Fi City & Roller Coaster

Posted: 26 Dec 2011 09:36 AM PST

Universal Studios Singapore: Sci-Fi City & Roller Coaster – First stop of my recent Universal Studios Singapore trip is the Sci-Fi City's roller coaster ride – the Cylon and Human.  We were actually walking fast to the place as we were afraid of long queue but found out the queue was rather short.

We needed to keep all our stuff on the temporary locker located beside the roller coaster because nothing are allow to place in the pocket. Locker storing only up to half an hour. Then we walked into the roller coaster queuing area, and I got to tell you that the line is very long into it. Haha. Feeling nervous and excited.

It's not scary as seen at there. It's fast, but not fast enough, it's high but not high enough. End up, we rode this rides four times, two each for Cylon and Human. I like the blue one more as it turns 360 degree. I thought I would throw up after my curry puff breakfast, but everything was fine. It's just not scary enough. HAHA

There's a light ride called the Accelerator and it's spinning cup with a futuristic round seating design.

This ride is more for the kids as it's not very fast and doesn't feel dizzy after riding it. One thing about the roller coaster is that the track is not long enough as the whole thing ends within a few minutes. Very fast. Haha.

Previous: Visiting The Theme Park

Next: Lost World & Far Far Away

christmas joke from the DPM?

Posted: 26 Dec 2011 08:57 AM PST

Warning: file_get_contents( [function.file-get-contents]: failed to open stream: HTTP request failed! HTTP/1.1 403 Forbidden in /home/lucialai/public_html/wp-content/plugins/share-it/share-it.php on line 53

… because i laughed so hard when i read in the malaysian insider that he said no one are sidelined under BN. no one? then what is the NEP? what is bumiputer privileges? why bumiputera got 7% off for buying houses while non bumiputera don't? why some bumiputera esp. those chidlren of umno, easily get to enter university even when their exams results are no good, while non bumiputera students with very good result can't get in. the list goes on and on. you just go and read the comments at the malaysian insider there and you'll see.

oh how the DPM can tell a lie with a straight face in front of thousands of people. he made that remark during his address at the government christmas open house yesterday…. and it was in response to rev eu hong seng's address at the CFM (christian federation of malaysia) christmas tea parth.  well actually no… he made that remark only after the extremist group, perkasa spoke up that christians should not question article 153.

it was perkasa's secretary general, syed hasan who so arrogantly (and stupidly!!!) said that christians should not question article 153. why not? article 153 in the constitution affect everybody and everybody has a right to comment on it. to make matters worst, he invoke the may 13 ghost! and that was not all… worst… his brain suddenly dried up and he came out with the lame, childish argument of "if you don't like it here, you can leave." this was what he said:

"If one does not like the agreement made when the country was formed, then might as well do not be a citizen in this country. Find a better country than Malaysia," he said. 

see"? what an idiot!!

the fact is that article 153 protects the rights of everyone, thus everyone has the rights to comment on it… but article 153 had been twisted by umnoputera when they added in the special privileges lah, the social contract lah, the ketuanan melayu lah. 

the OK (otak kering) syed hasan have to be taught by constitutional expert, prof. abdul aziz that article 153 is meant for everyone as it seek to be fair to ALL – not only malays. prof aziz also rightfully pointed out that rev. eu did not question the existence of article 153 but in fact, he was for article 153 and he was merely questioning the practise of article 153… which was what umno had not been pracitsing it fairly for 52 years!!

methink the DPM also suddenly become OK during his speech at the christmas open house when he said nobody are side-lined. so much had been happening all round, all years, that we can see with our own eyes and hear with our own ears and read with our eyes that non bumiputera are side-lined… it's so obvious lah, as if he can't see that? oh i forgot, he's OK so he can't see that. oh and btw, he is malay first and malaysian second, so don't you think he will favour malays first… and he had the guts to say nobody are side-lined! 

thanks for giving me the best christmas joke in 2011, mr malay DPM!

BFM Radio Station To Focus On Dogs And Disability Soon

Posted: 26 Dec 2011 08:00 AM PST

LISTENERS to business radio station BFM in the Klang Valley will be able to hear two very interesting topics in the coming new year. 
And PETPOSITIVE's President, Anthony SB Thanasayan is scheduled to be the special guest on both the special slots on the independent 24-hour broadcast.
BFM's popular The Evening Edition talk show that is aired 'live'

The Christmas Truce

Posted: 26 Dec 2011 07:30 AM PST

Christmas Day, 1914

My dear sister Janet,

It is 2:00 in the morning and most of our men are asleep in their dugouts—yet I could not sleep myself before writing to you of the wonderful events of Christmas Eve. In truth, what happened seems almost like a fairy tale, and if I hadn't been through it myself, I would scarce believe it. Just imagine: While you and the family sang carols before the fire there in London, I did the same with enemy soldiers here on the battlefields of France!

As I wrote before, there has been little serious fighting of late. The first battles of the war left so many dead that both sides have held back until replacements could come from home. So we have mostly stayed in our trenches and waited.

But what a terrible waiting it has been! Knowing that any moment an artillery shell might land and explode beside us in the trench, killing or maiming several men. And in daylight not daring to lift our heads above ground, for fear of a sniper's bullet.

And the rain—it has fallen almost daily. Of course, it collects right in our trenches, where we must bail it out with pots and pans. And with the rain has come mud—a good foot or more deep. It splatters and cakes everything, and constantly sucks at our boots. One new recruit got his feet stuck in it, and then his hands too when he tried to get out—just like in that American story of the tar baby!

Through all this, we couldn't help feeling curious about the German soldiers across the way. After all, they faced the same dangers we did, and slogged about in the same muck. What's more, their first trench was only 50 yards from ours. Between us lay No Man's Land, bordered on both sides by barbed wire—yet they were close enough we sometimes heard their voices.

Of course, we hated them when they killed our friends. But other times, we joked about them and almost felt we had something in common. And now it seems they felt the same.

Just yesterday morning—Christmas Eve Day—we had our first good freeze. Cold as we were, we welcomed it, because at least the mud froze solid. Everything was tinged white with frost, while a bright sun shone over all. Perfect Christmas weather.

During the day, there was little shelling or rifle fire from either side. And as darkness fell on our Christmas Eve, the shooting stopped entirely. Our first complete silence in months! We hoped it might promise a peaceful holiday, but we didn't count on it. We'd been told the Germans might attack and try to catch us off guard.

I went to the dugout to rest, and lying on my cot, I must have drifted asleep. All at once my friend John was shaking me awake, saying, "Come and see! See what the Germans are doing!" I grabbed my rifle, stumbled out into the trench, and stuck my head cautiously above the sandbags.

I never hope to see a stranger and more lovely sight. Clusters of tiny lights were shining all along the German line, left and right as far as the eye could see.

"What is it?" I asked in bewilderment, and John answered, "Christmas trees!"

And so it was. The Germans had placed Christmas trees in front of their trenches, lit by candle or lantern like beacons of good will.

And then we heard their voices raised in song.

Stille nacht, heilige nacht . . . .

This carol may not yet be familiar to us in Britain, but John knew it and translated: "Silent night, holy night." I've never heard one lovelier—or more meaningful, in that quiet, clear night, its dark softened by a first-quarter moon.

When the song finished, the men in our trenches applauded. Yes, British soldiers applauding Germans! Then one of our own men started singing, and we all joined in.

The first Nowell, the angel did say . . . .

In truth, we sounded not nearly as good as the Germans, with their fine harmonies. But they responded with enthusiastic applause of their own and then began another.

O Tannenbaum, o Tannenbaum . . . .

Then we replied.

O come all ye faithful . . . .

But this time they joined in, singing the same words in Latin.

Adeste fideles . . . .

British and German harmonizing across No Man's Land! I would have thought nothing could be more amazing—but what came next was more so.

"English, come over!" we heard one of them shout. "You no shoot, we no shoot."

There in the trenches, we looked at each other in bewilderment. Then one of us shouted jokingly, "You come over here."

To our astonishment, we saw two figures rise from the trench, climb over their barbed wire, and advance unprotected across No Man's Land. One of them called, "Send officer to talk."

I saw one of our men lift his rifle to the ready, and no doubt others did the same—but our captain called out, "Hold your fire." Then he climbed out and went to meet the Germans halfway. We heard them talking, and a few minutes later, the captain came back with a German cigar in his mouth!

"We've agreed there will be no shooting before midnight tomorrow," he announced. "But sentries are to remain on duty, and the rest of you, stay alert."

Across the way, we could make out groups of two or three men starting out of trenches and coming toward us. Then some of us were climbing out too, and in minutes more, there we were in No Man's Land, over a hundred soldiers and officers of each side, shaking hands with men we'd been trying to kill just hours earlier!

Before long a bonfire was built, and around it we mingled—British khaki and German grey. I must say, the Germans were the better dressed, with fresh uniforms for the holiday.

Only a couple of our men knew German, but more of the Germans knew English. I asked one of them why that was.

"Because many have worked in England!" he said. "Before all this, I was a waiter at the Hotel Cecil. Perhaps I waited on your table!"

"Perhaps you did!" I said, laughing.

He told me he had a girlfriend in London and that the war had interrupted their plans for marriage. I told him, "Don't worry. We'll have you beat by Easter, then you can come back and marry the girl."

He laughed at that. Then he asked if I'd send her a postcard he'd give me later, and I promised I would.

Another German had been a porter at Victoria Station. He showed me a picture of his family back in Munich. His eldest sister was so lovely, I said I should like to meet her someday. He beamed and said he would like that very much and gave me his family's address.

Even those who could not converse could still exchange gifts—our cigarettes for their cigars, our tea for their coffee, our corned beef for their sausage. Badges and buttons from uniforms changed owners, and one of our lads walked off with the infamous spiked helmet! I myself traded a jackknife for a leather equipment belt—a fine souvenir to show when I get home.

Newspapers too changed hands, and the Germans howled with laughter at ours. They assured us that France was finished and Russia nearly beaten too. We told them that was nonsense, and one of them said, "Well, you believe your newspapers and we'll believe ours."

Clearly they are lied to—yet after meeting these men, I wonder how truthful our own newspapers have been. These are not the "savage barbarians" we've read so much about. They are men with homes and families, hopes and fears, principles and, yes, love of country. In other words, men like ourselves. Why are we led to believe otherwise?

As it grew late, a few more songs were traded around the fire, and then all joined in for—I am not lying to you—"Auld Lang Syne." Then we parted with promises to meet again tomorrow, and even some talk of a football match.

I was just starting back to the trenches when an older German clutched my arm. "My God," he said, "why cannot we have peace and all go home?"

I told him gently, "That you must ask your emperor."

He looked at me then, searchingly. "Perhaps, my friend. But also we must ask our hearts."

And so, dear sister, tell me, has there ever been such a Christmas Eve in all history? And what does it all mean, this impossible befriending of enemies?

For the fighting here, of course, it means regrettably little. Decent fellows those soldiers may be, but they follow orders and we do the same. Besides, we are here to stop their army and send it home, and never could we shirk that duty.

Still, one cannot help imagine what would happen if the spirit shown here were caught by the nations of the world. Of course, disputes must always arise. But what if our leaders were to offer well wishes in place of warnings? Songs in place of slurs? Presents in place of reprisals? Would not all war end at once?

All nations say they want peace. Yet on this Christmas morning, I wonder if we want it quite enough.

Your loving brother,

*This story was written by Aaron Shepard

About the Story
The Christmas Truce of 1914 has been called by Arthur Conan Doyle "one human episode amid all the atrocities." It is certainly one of the most remarkable incidents of World War I and perhaps of all military history. Inspiring both popular songs and theater, it has endured as an almost archetypal image of peace.

Starting in some places on Christmas Eve and in others on Christmas Day, the truce covered as much as two-thirds of the British-German front, with French and Belgians involved as well. Thousands of soldiers took part. In most places it lasted at least through Boxing Day (December 26), and in some through mid-January. Perhaps most remarkably, it grew out of no single initiative but sprang up in each place spontaneously and independently.

Unofficial and spotty as the truce was, there have been those convinced it never happened—that the whole thing was made up. Others have believed it happened but that the news was suppressed. Neither is true. Though little was printed in Germany, the truce made headlines for weeks in British newspapers, with published letters and photos from soldiers at the front. In a single issue, the latest rumor of German atrocities might share space with a photo of British and German soldiers crowded together, their caps and helmets exchanged, smiling for the camera.

Historians, on the other hand, have shown less interest in an unofficial outbreak of peace. There has been only one comprehensive study of the incident: Christmas Truce, by Malcolm Brown and Shirley Seaton, Secker & Warburg, London, 1984—a companion volume to the authors' 1981 BBC documentary, Peace in No Man's Land. The book features a large number of first-hand accounts from letters and diaries. Nearly everything described in my fictional letter is drawn from these accounts—though I have heightened the drama somewhat by selecting, arranging, and compressing.

In my letter, I've tried to counteract two popular misconceptions of the truce. One is that only common soldiers took part in it, while officers opposed it. (Few officers opposed it, and many took part.) The other is that neither side wished to return to fighting. (Most soldiers, especially British, French, and Belgian, remained determined to fight and win.)

Sadly, I also had to omit the Christmas Day games of football—or soccer, as called in the U.S.—often falsely associated with the truce. The truth is that the terrain of No Man's Land ruled out formal games—though certainly some soldiers kicked around balls and makeshift substitutes.

Another false idea about the truce was held even by most soldiers who were there: that it was unique in history. Though the Christmas Truce is the greatest example of its kind, informal truces had been a longstanding military tradition. During the American Civil War, for instance, Rebels and Yankees traded tobacco, coffee, and newspapers, fished peacefully on opposite sides of a stream, and even gathered blackberries together. Some degree of fellow feeling had always been common among soldiers sent to battle.

Of course, all that has changed in modern times. Today, soldiers kill at great distances, often with the push of a button and a sighting on a computer screen. Even where soldiers come face to face, their languages and cultures are often so diverse as to make friendly communication unlikely.

No, we should not expect to see another Christmas Truce. Yet still what happened on that Christmas of 1914 may inspire the peacemakers of today—for, now as always, the best time to make peace is long before the armies go to war.

[Video & Bergambar] Pantai Teluk Lipat, Dungun Teruk Dilanda Hakisan

Posted: 26 Dec 2011 09:35 AM PST

Dungun - Kejadian air pasang dan ombak besar yang melanda sebahagian pantai di negeri ini dilaporkan antara yang terburuk pernah berlaku sejak 50 tahun lalu.

Antara daerah yang teruk dilanda fenomena itu yang dijangka berlarutan sehingga awal Januari depan ialah Dungun dengan hampir sebahagian pesisir Pantai Peranginan Teluk Lipat dihakis ombak besar.

Tinjauan Bernama mendapati bukan sahaja berpuluh-puluh batang pokok Rhu tumbang malah sebahagian jalan utama yang menghubungkan pengguna jalan raya ke sebuah institusi pendidikan dekat sini turut rosak dipukul ombak.

Ombak kuat setinggi lima meter yang memukul pesisir pantai sepanjang tiga kilometer itu meruntuhkan jalan raya berkenaan sehingga memaksa ia ditutup kepada semua kenderaan untuk mengelakkan kejadian tidak diingini berlaku.

Seorang pengusaha kedai makan, Ahmad Fauzi Ismail, 50, berkata, keadaan jalan raya runtuh sikit demi sedikit akibat hakisan itu yang dikesan berlaku sejak empat hari lalu. - BERNAMA

kredit gambar dan video kepada malaysiaberih

melayu cantik... mat salleh agree... Part 2

Posted: 26 Dec 2011 06:42 AM PST

More Malay guys will become gays if more Malay woman keeps on wearing tudong and crazy ass colourful curtain as their clothing. They should dress up more like kpop artis and wear skimppier clothing. Then Malay guy for once can enjoice and feel geli geli for the opposite sex instead of having to choose which colourful gunny sack to choose from. Why do you think all of them crazy for ahmoi?

I think it's time for scholarship's sponsor to screen candidates for gayness during interviews.

Dato Seri Shahrizat Abdul Jalil using Fusionexcel !

Posted: 26 Dec 2011 06:36 AM PST

FE Welcomes QP Wearer, Dato Seri Shahrizat Abdul Jalil, former Minister for Woman, Family and Community Development, Malaysia. Dato Seri Shahrizat is currently Advisor to the Prime Minister on Women & Social Development.

Paderi, Aziz Bari: Artikel 153 jaga hak rakyat jelata!

Posted: 26 Dec 2011 06:29 AM PST

Officiating Heritage Photography Exhibition

Posted: 26 Dec 2011 05:56 AM PST

Officiating Heritage Photography Exhibition at E & O Hotel. Walking together with Sean Thow - the organising chairman. Sean was my boss 13 years ago when I was still in the dotcom world. Our path crossed again.

Bendera Separuh Tiang, UMNO Besut Tunjuk Dendam & Durhaka Kepada Sultan?

Posted: 26 Dec 2011 07:07 AM PST

Umno Besut kibar bendera negeri separuh tiang?

BESUT, 27 Dis: PAS Besut melahirkan rasa dukacita dengan tindakan Umno bahagian yang mengibarkan bendera negeri separuh tiang sejak lebih seminggu lalu.

Yang Dipertua PAS Besut, Ustaz Wan Azhar Wan Ahmad berkata, tindakan mengibarkan bendera negeri Terengganu separuh tiang di pejabat Umno bahagian Besut itu tidak wajar.

Ini kerana, katanya di saat seluruh rakyat jelata gembira dengan keberangkatan pulang Sultan Terengganu, Tuanku Mizan Zainal Abidin kembali memerintah negeri tindakan tersebut amat dikesali.

"Ini tidak harus berlaku di saat seluruh rakyat negeri ini bergembira dengan kepulangan Tuanku Mizan Zainal Abidin untuk kembali memerintah Terengganu, setelah menamatkan tempoh pemerintahan baginda selama sepenggal sebagai Yang di-Pertuan Agong ke 13," katanya.

Menurutnya, Umno BN bersikap hiporkrit apabila melenting marah ketika seorang mahasiswa yang berdemonstrasi bertindak menurunkan gambar Datuk Seri Najib Tun Razak tetapi membisu berhubung bendera Terengganu dinaikkan separuh tiang itu.

"Saya tidak fikir Ketua Umno Bahagian Besut tidak nampak bendera Terengganu berkibar di separuh tiang di hadapan pejabatnya di tengah-tengah bandar Jerteh dalam tempoh waktu yang agak lama.

"Saya juga tidak terfikir bekas Menteri Besar Terengganu (Idris Jusoh) itu tidak dimaklumkan tentang kepulangan Tuanku Sultan Mizan yang telah kembali memerintah Terengganu," ujarnya.

Katanya, PAS Besut menasihati kepimpinan Umno bahagian agar segera mengembalikan semula bendera negeri Terengganu pada kedudukan asal dengan baik. -HD

Ulasan GB

Rakyat Malaysia tidak lupa bagaimana kejinya perbuatan sekumpulan ahli-ahli UMNO Terengganu khususnya penyokong bekas Menteri Besar Idris Jusoh memanggil Sultan mereka (ketika itu Yang Dipertuan Agong) dengan panggilan "natang" (binatang).

Apakah pemasangan bendera separuh tiang tersebut adalah penerusan dan manifestasi kederhakaan ahli-ahli UMNO terbabit terhadap Sultan Terengganu?

An Unexpected Prayer

Posted: 26 Dec 2011 03:59 AM PST

Here's something that Linda just sent me - really resonates with me :-).

Dear God,
My prayer for 2012 is for
a fat bank account & a thin body..
Please do not to mix them up like you did last year.


*posted for laughs :-)

Myth by Muhyiddin: No one sidelined under BN! Lol

Posted: 26 Dec 2011 04:22 AM PST

By Shannon Teoh
December 26, 2011

So many Malaysians, especially the ordinary Malays who do not belong to the Umnoputra Malays, Bumis, non-Malays-and-Bumis have been sidelined under BN.

Racist Umno-led BN government seeks to divide and rule the nation so that it will continue to stay in power.

Gadis Jadi Mangsa Lelaki Berperangai Binatang, Ditolak Semasa Menunggang Motorsikal

Posted: 26 Dec 2011 03:23 AM PST

Ditolak lelaki tak dikenali

GUA MUSANG - Seorang remaja wanita cedera muka apabila terjatuh motosikal yang ditungganginya selepas ditolak seorang lelaki tidak dikenali di Jalan Pulai lama, dekat sini, malam Jumaat lalu.

Kejadian itu berlaku ketika mangsa, Nurul Hidayah Che Su, 18, menunggang seorang diri dalam perjalanan pulang membeli barang keperluan di sebuah kedai di Bandar Baru, Gua Musang.

Beliau yang tinggal di Kampung Simpang Empat Kundur dihampiri seorang lelaki tidak dikenali lalu menolak kepalanya sebelum terjatuh motosikal ditunggangi dan mukanya tersembam dalam selut.

Ketika ditemui di rumahnya, beliau berkata, sebaik berlaku kejadian itu, suspek juga menunggang motosikal seorang diri melarikan diri mengelakkan dikesan orang ramai yang memberi pertolongan.

"Saya tidak ada musuh dengan sesiapapun, tetapi hairan kenapa lelaki tersebut bertindak demikian hingga menyebabkan saya cedera muka selepas tersembam dalam selut di tepi jalan di situ.

"Kejadian tidak jauh dari rumah saya dan secara kebetulannya ada orang ramai melalui kawasan membantu saya menghantar balik ke rumah sebelum keluarga pula menghantar ke Hospital Gua Musang (HGM) untuk mendapat rawatan," katanya.

Nurul Hidayah berkata, selepas itu pula beliau ke Ibu Pejabat Daerah (IPD) Gua Musang untuk membuat laporan polis berhubung kejadian itu, tetapi yang sukarnya kerana tidak mengenali lelaki terbabit.

Beliau berkata, suspek menolak kepalanya dengan kuat hingga gagal mengawal motosikal yang ditunggangi sebelum terbalik di bahu jalan berhampiran simpang masuk ke Taman Tropika.

"Saya langsung tidak sempat melihat lelaki terbabit yang datang dari arah belakang kerana berlaku dalam keadaan gelap dan cepat dia melarikan diri ke simpang empat berkenaan," katanya.

Katanya, dia juga tidak tahu motif sebenar lelaki terbabit bertindak demikian hingga membawa kecederaan kepada mukanya dan mahu polis menyiasat perkara itu. -SH

ABSDF (NB) Killing Field : က်ေနာ္ လူကက္ဆက္ ပန္းခ်ီ ထိန္လင္း

Posted: 26 Dec 2011 01:54 AM PST

က်ေနာ္ လူကက္ဆက္ ပန္းခ်ီ ထိန္လင္း

တေလာက သန္းဂ်ီးမေတြ အေၾကာင္းေရးလိုက္ေတာ့ တခ်ဳိ႕လည္း သေဘာေတြ႔ၾက၊ တခ်ဳိ႕ကလည္း ပူပန္ၾက အသံမ်ဳိးစံု ၾကားခဲ့ရပါတယ္။ ဒီတခါေတာ့ တမ်ဳိးေျပာင္ၿပီး "ပိုး" ေတြအေၾကာင္း ေရးမယ္ စိတ္ကူးမိပါတယ္။ ပိုးက ႐ိုး႐ိုးပိုးမ်ဳိးမဟုတ္ပါဘူး ဂီတပိုး၊ အႏုပညာပိုးမ်ား အေၾကာင္းပါ။ သန္းဂ်ီးမေတြကို ေရေႏြးေတြ ႀကိဳထားတဲ့ ဒယ္အိုးထဲ ထည့္လိုက္ေတာ့ အားလံုးႂကြကုန္ေပမယ့္ ဒီအႏုပညာပိုးက ေရေႏြးအိုးထဲ ထည့္လည္း မေသ၊ လွ်ပ္စစ္နဲ႔တို႔လို႔လည္း မေသ၊ အင္မတန္ ခ်ဳိးရ ႏွိမ္ရ ခက္တတ္ပါတယ္။

၁၉၉၈ ေန ၂၀၀၄ ႏွစ္ကုန္ပိုင္းထိ အင္စိန္ေထာင္၊ မန္းေထာင္နဲ႔ ေျမာင္းျမေထာင္ သံုးေထာင္ကို ဂႏၶာရီလွည့္လည္ စံျမန္းစဥ္ကာလ ေျခာက္ႏွစ္ခြဲအတြင္း ေထာင္ အာဏာပိုင္နဲ႔ အရွင္းရဆံုးအမႈဟာ ေထာင္တြင္း သီခ်င္းေအာ္ဆိုမႈ အမ်ားဆံုးပါ။ တခါကဆို သီခ်င္းအသစ္တပုဒ္ကို စိတ္နဲ႔ေရးၿပီးစ သီခ်င္းတပုဒ္ကို ထ အသံစမ္း ဆိုၾကည့္ေတာ့ ေထာင္၀န္ထမ္းေတြ နံပတ္တုတ္ေတြ တိုက္ထဲကို အလန္႔တၾကား ေျပး၀င္လာၾကပါတယ္။ ေနာက္ေတာ့ က်ေနာ္ သီခ်င္းဆိုတာဆိုလည္း သိေရာ ဆဲလိုက္ဆိုလိုက္တာ မိုးမႊန္ေနသြားေတာ့တာပါပဲဗ်ာ။ သူတို႔အဆိုအရ က်ေနာ့္သီခ်င္း ဆိုသံဟာ ေခြးေဟာင္သံထက္ကို ဆိုးတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ အဲဒီေလာက္ထိ ပါရမီ ထူးျခားပါတယ္။ အဲဒီၾကားထဲက ကိုထိန္လင္းက စိတ္ကူးလြဲေနတာ ပန္းခ်ီဆြဲရမွာ မဟုတ္ဘူးဗ်၊ သီခ်င္းဆိုရမွာလို႔ တခါတေလ ကာရာအိုေကမွာ တစံုတေယာက္ ေျပာလာရင္ေတာ့ က်ေနာ္လက္ထဲက မိုက္က႐ိုဖုန္းဟာ ဆြဲလုမယူခဲ့ရင္ တျခားလူရဖို႔ မျမင္ေတာ့ပါဘူး။ အဲေလာက္႐ူးပါတယ္။ ႐ူးတဲ့အထဲမွာေတာ့ ကာလတခုမွာ လူကက္ဆက္ ျဖစ္သြားတဲ့အထိပါ။ အဲဒီကာလက စီဒီေတြ မေပၚေသးတဲ့ ကက္ဆက္ေခတ္ျဖစ္တာမို႔ လူကက္ဆက္ ျဖစ္သြားရတာပါ။ ခုလို စီဒီေခတ္၊ အိုင္ေပါ့ေခတ္ဆိုရင္ေတာ့ လူစီဒီ၊ လူအိုင္ေပါ့တို႔ ဘာတို႔ ျဖစ္သြားႏိုင္ပါတယ္။ လူကတ္ဆက္က ဘယ္တုန္းက ျဖစ္ခဲ့ဘူးျပန္တာတုန္းဟု ေမးေသာ္ ၁၉၉၁ စက္တင္ဘာ ေနာက္ပိုင္းကေန ၁၉၉၂ မိုးလယ္ပိုင္းအတြင္း ကခ်င္ျပည္နယ္ ပါေဂ်ာင္ေဒသ ABSDF (NB) တပ္ဖြဲ႔၏ အက်ဥ္းသားဘ၀ကဟု တိတိက်က် ေျပာမွျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။
အဲဒီလို ေျပာရတဲ့အေၾကာင္းကေတာ့ ေတာင္ပိုင္း ထိုင္းနယ္စပ္မွာ ABSDF တပ္ဖြဲ႔ဟာ ေတာ္လွန္ေရးတပ္ဖြဲ႔တခုအျဖစ္ ဆက္လက္ ရပ္တည္ေနျပန္ပါတယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ မဆီမဆိုင္ အလကားေနရင္း မတ္တပ္တခ်ဳိ႕က ဒီတပ္ဖြဲ႔က ရဲေဘာ္ေတြကို ဒီျပႆနာေတြနဲ႔ ဆက္စပ္ပတ္သက္ေနသေယာင္ ထင္ေယာင္ထင္မွား မျဖစ္ရဖို႔ တိတိက်က် ႀကိဳေျပာထားရျခင္း ျဖစ္ပါသဗ်။ ျပႆနာက ေတာင္ပိုင္းတပ္ဖြဲ႔ ဦးေဆာင္သူေတြထဲမွာက ကိုမ်ဳိး၀င္း နာမည္တူက ရွိေနေတာ့ အလကားေနရင္း ကိုမ်ဳိး၀င္း အိပ္ရာေအာက္ ေရ၀ပ္တဲ့ကိန္း ၀င္ႏိုင္တာ ျမင္ေယာင္မိလို႔ပါ။
က်ေနာ့္အေနနဲ႔ ဒီအေၾကာင္းအရာကို ေရးသားဖို႔ လက္တြန္႔တဲ့အထဲမွာ အဓိက အခ်က္တခုကေတာ့ ႏွစ္ေပါင္း ၂၀ ေက်ာ္လာတဲ့ ေက်ာင္းသားေတာ္လွန္ေရးသမိုင္း အလံေတာ္ကို မည္သုိ႔ပင္ျဖစ္ေစ ခ်စ္ေနဦးမည္ဆိုတဲ့ စာသားလို ဒုကၡအေပါင္း ခါးစည္းခံၿပီး စြဲစြဲျမဲျမဲ လုပ္ေနတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ေတြလည္း ရွိေနေသးတယ္ဆိုတာကိုလည္း သိေနတဲ့အခါ အေတာ္ လက္တြ႔ံမိတယ္ဆိုတာ ႐ိုးသားစြာ ၀န္ခံပါတယ္။
ျပည္ပကို ထြက္ခြင့္စၿပီးရေတာ့ ခ်င္းမိုင္ကို ပန္းခ်ီျပပြဲကိစၥနဲ႔ လာတဲ့အခ်ိန္မွာ လက္ရွိ ေအဘီေခါင္းေဆာင္ (ကုိ) သံခဲက သမီးေလးနဲ႔အတူ ဆိုင္ကယ္ေလးနဲ႔ ေလယာဥ္ကြင္း လာႀကိဳသဗ်။ က်ေနာ္တို႔ ေတာစခိုကာစက အိႏၵိယ ေလခြန္းစခန္းမွာ က်ေနာ့္အႏြံအတာ အမ်ားႀကီး သည္းခံနားလည္မႈေပးခဲ့တဲ့ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္လို႔ပါ။ ပန္းခ်ီျပပြဲ ဖြင့္ပြဲအၿပီး ေနာက္တရက္မွာေတာ့ သံခဲက မင္းကို ဒီေန႔ စပါယ္ရွယ္ဒင္နာ ေကၽြးမယ္ဆိုၿပီး လာေခၚပါတယ္။ သိတဲ့အတိုင္း လက္ရွိ ေအဘီဥကၠ႒တဦးက တည္ခင္းမယ့္ ညစာဆိုေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလး စိတ္၀င္စားၿပီး သူ႔ဆိုင္ကယ္ေလးေနာက္ကေန လိုက္သြားပါတယ္။ လမ္းမွာ စမူဆာတို႔၊ နံျပားတို႔၊ ဒန္ေပါက္တို႔ရတဲ့ ကုလားဆိုင္ တဆိုင္ကို ၀င္ၿပီး ပဲဟင္းနဲ႔ ၾကက္သားဟင္း ၂ ထုပ္ ၀င္၀ယ္သဗ်။ ၿပီးတဲ့အခါက်ေတာ့ သူတို႔မိသားစု ငွားထားတဲ့ အခန္းေလးကို သြားၾကပါတယ္။
သူတို႔မိသားစု သံုးေယာက္ေနတဲ့ အခန္းေလးထဲေရာက္ေတာ့ မဒမ္သံခဲက က်ေနာ့္ အတြက္ အထူးစီမံထားတဲ့ ဟင္းတခြက္နဲ႔ ေစာင့္ေနပါတယ္။ တျခားဟုတ္ပါ႐ိုးလားဗ်ာ။ က်ေနာ္တို႔ အိႏၵိယမွာ ေနခဲ့စဥ္က ေရႊလွံဗိုလ္လို႔ နာမည္ႀကီးတဲ့ ကုလားေအာ္ျငဳပ္သီးကို ငပိနဲ႔ ေထာင္းထားသဗ်။ ေျပာစရာတခုရွိတာကေတာ့ မဒမ္သံခဲ (က်ေနာ္တို႔အေခၚ ေဒၚလႈိင္ ေခၚ မခင္ေဆြလႈိင္) ဟာ က်ေနာ္တို႔ ေျမာက္ပိုင္းျပႆနာေတြ ျဖစ္ေနခ်ိန္မွာ ပါေဂ်ာင္မွာ တထိတ္ထိတ္ တလန္႔လန္႔နဲ႔ ျဖစ္ပ်က္သြားတဲ့ အနိ႒ာ႐ံုအားလံုးကို ျမင္ေတြ႔ခဲ့ရတဲ့ မ်က္ျမင္တဦးလည္း ျဖစ္ပါသဗ်။ ဒီလိုနဲ႔ သံုးဦးသား ေရွးေဟာင္းေႏွာင္းျဖစ္ေတြ ေျပာရင္း မ်က္ရည္ၿဖိဳင္ၿဖိဳင္က်ရပါတယ္။ (ေရႊလွံဗိုလ္ၿငဳပ္သီး ေၾကာင့္ပါ ဒီျငဳပ္သီးက စားတဲ့သူတိုင္း မ်က္ရည္က်ေအာင္ စပ္ပါတယ္။)
ထမင္းစားၿပီးေတာ့ စကားေျပာၾကရင္း ကိုထြန္းေအာင္ေက်ာ္တို႔ေတြ ေထာက္လွမ္းေရး အျဖစ္ စြပ္စြဲခံခဲ့ရၿပီး က်ဆံုးခဲ့ရတာနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး လက္ရွိေတာင္ပိုင္း ABSDF (NB) က ေတာ္လွန္ေရးသမား ေက်ာင္းသားရဲေဘာ္ေတြသာ ျဖစ္တဲ့အေၾကာင္း ေၾကညာခ်က္ ထုတ္ေပးဖို႔ သင့္၊ မသင့္ကိစၥ စကားေျပာမိၾကပါတယ္။ ဒီေတာ့ သူက ခပ္ရွင္းရွင္းပဲ ဒီလိုေျပာပါတယ္။ သူငယ္ခ်င္း မင္းစဥ္းစားၾကည့္ ဒီကိစၥျဖစ္ေနခ်ိန္ ငါက အေနာက္ပိုင္း (အိနၵိယ) ဘက္မွာပဲ ရွိေသးတာ၊ မ်က္စိနဲ႔ တပ္အပ္ျမင္ခဲ့တာလည္း မဟုတ္ဘူး။ ၿပီးေတာ့ ဒီကိစၥမွာ တိုက္႐ိုက္ပါ၀င္ခဲ့တဲ့ ပုဂၢိဳလ္ေတြ သက္ရွိထင္ရွားရွိေနပါရက္နဲ႔ ဘာသေဘာထား မွ မေပးဘဲ ေရငံုေနၾကတာကို ငါက သေဘာထားထုတ္ေပးဖို႔ ဘာမွမလိုဘူးထင္တယ္လို႔ ေျပာပါတယ္။ သူေျပာတာ အမွန္ပါပဲ။ အမွန္ကေတာ့ က်ေနာ္တို႔ မေသဘဲ က်န္ေနသူေတြ လုပ္ရမယ့္ အလုပ္ပါ။ က်ေနာ္တို႔ေတြရဲ႕ အားနည္းခ်က္။ က်ေနာ္တို႔ေတြရဲ႕ တာ၀န္ပ်က္ကြက္မႈသက္သက္ ျဖစ္ပါတယ္။
ၿပီးေတာ့ ဆက္ေျပာတာက ငါတို႔က အခုလက္ရွိ ရွိေနတဲ့ အေျခအေနကို ထိမ္းထားႏိုင္ဖို႔ကို မနည္းရုန္းကန္ေနရတာ။ အျပင္ေရာက္ေနတဲ့ ကိုယ့္ျမန္မာေတြ ကူညီေနလို႔ ဒီေလာက္ထိ ရပ္တည္ေနႏိုင္တာ။ ဒါလည္း အမွန္ပါ။ ေလာေလာဆယ္ က်ေနာ္တို႔ သံုးေယာက္ ထမင္းစားေနရတာကိုက သူတို႔မိသားစု အိပ္ခန္းထဲမွာ စားေနရတာပါ။ အိပ္ခန္းနဲ႔ မီးဖိုေခ်ာင္နဲ႔ ထမင္းစားခန္းကို ေပါင္းထားတဲ့ သရီးအင္န္၀မ္း အခန္းေလးကို ၾကည့္ၿပီး လက္ရွိ ေအဘီ အတြက္ စခန္းျပင္ထြက္ၿပီး လႈပ္ရွားေနတဲ့ ေခါင္းေဆာင္တဦးေတာင္ ခုလို က်ပ္က်ပ္တည္းတည္း ခ်ဳိ႕ခ်ဳိ႕တဲ့တဲ့ ေနရရင္ အထဲမွာ ႐ုန္းေနရတဲ့ ရဲေဘာ္ေတြခမ်ာ ဘယ္ေလာက္ ခက္ခဲၾကမလဲဆိုတာကို ခန္႔မွန္းမိၿပီး စာနာမိပါတယ္။ ဒီလို အက်ပ္တည္းၾကား ခရီးဆက္ေနတဲ့ သူတို႔စိတ္ဓာတ္ကိုလည္း ေလးစားမိသြားပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အခုေရးသားမယ့္ လူကတ္ဆက္ အျဖစ္အပ်က္မ်ားမွာ လက္ရွိ ABSDF တပ္ဖြဲ႔မွာ တာ၀န္မရွိပါေၾကာင္း ႀကိဳတင္ ေျပာထားရပါတယ္။
႐ိုး႐ိုးသားသားေျပာရရင္ ခုလို ႀကိဳတင္ ရွင္းလင္းထားရတာကလည္း သတင္းေတြထဲမွာ အျမဲပါပါလာတတ္တဲ့ ရဲေဘာ္သံခဲ ဆိုတဲ့ ဒီပုဂၢိဳလ္ကို နည္းနည္းလန္႔တာလည္း ပါပါတယ္။ မလန္႔လို႔လည္း မရဘူးဗ်။ က်ေနာ္ရဲ႕ ငယ္က်ဳိးငယ္နာအားလံုးကို ဒီငသိက သိထားတာ၊ မေတာ္ အိႏၵိယစခန္းမွာ ေနခဲ့တုန္းက က်ေနာ္ေၾကာင္ခဲ့တဲ့ ကသည္းမေတြထဲက တေယာက္ေယာက္ နာမည္ကို မွား႐ိုက္သလိုနဲ႔ အြန္လိုင္းကေန က်ေနာ့္မိန္းမေမးလ္ထဲ ႐ိုက္ထည့္လိုက္တာမ်ဳိးေပါ့ဗ်ာ။ ေဆာရီး တလံုးထဲနဲ႔တင္ က်ေနာ္ စပြန္ဆာ ေပ်ာက္ သြားႏိုင္တဲ့ အကြက္ေလးေတြက ရွိေနေတာ့ ႀကိဳခင္းရက်င္းရ တင္ရေျမာက္ရတာေလး ေတြေတာ့ ရွိတာေပါ့ဗ်ာ။ က်ေနာ္တို႔ လူျပက္ေတြ ျပက္လံုးျပက္တာေတာင္မွ မျပက္ခင္မွာ ရပ္ရြာအေျခအေန ၾကည့္ၿပီး ပဏာမအမႈနဲ႔ ဂါရ၀ျပဳပါသည္ ဆိုတာေလးေတြက လုပ္ရေသးတာကိုး။ ႏို႔မဟုတ္ရင္ ပြဲခင္းထဲ ဖားခုန္၀င္လာတာကေန က်ားခုန္၀င္လာတယ္ျဖစ္လို႔ ေျပးေပါက္ေတြ မွားခဲ့ရဖူးတဲ့ ကိုယ္ေတြ႔ေတြက ရွိခဲ့တာကိုး။
ေနာက္ျပႆနာတခုကေတာ့ ကိုထြန္းေအာင္ေက်ာ္ နာမည္တူျပႆနာပါ။ ခက္တာက ၂ ေယာက္စလံုးက ေအဘီဥကၠ႒ေတြခ်ည္း ျဖစ္ေနတာပါ။ ခုေလာေလာဆယ္ အေမရိကားမွာ ရွိေနတဲ့ ကိုထြန္းေအာင္ေက်ာ္က ေတာင္ပိုင္းက ဥကၠ႒ေဟာင္းျဖစ္ၿပီး က်ေနာ္တို႔ေရွ႕က ၁၉၇၄ မ်ဳိးဆက္က ျဖစ္ၿပီး က်ေနာ္တို႔ထက္အရင္ ေထာင္ပံုစံထမင္းကို စားခဲ့သူပါ။
ဒီေလာက္ နိဒါန္းပ်ဳိးၿပီးၿပီဆိုရင္ျဖင့္ က်ေနာ့္ လူကက္ဆက္ဖက္ကို လွည့္လို႔ရၿပီ ထင္တယ္ဗ်ာ။ ေျပာမယ့္သာ ေျပာရတာ အြန္လိုင္းမွာ စာေရးရတာလည္း မလြယ္ဘူးဗ်။ ေျပာသလို အင္မတန္ ၀ဋ္ေႂကြးမကင္းတဲ့ လူေတြ လုပ္တဲ့ အလုပ္ဗ်။ ေရးတဲ့စာမူက စာ႐ိုက္လို႔ မၿပီးေသးခင္ ကြန္မင့္က ေအာက္က အရင္တက္လာတဲ့ ေခတ္ႀကီးကိုး။
က်ေနာ္တို႔ ပါေဂ်ာင္မွာ ျဖစ္ပြားခဲ့တဲ့ သန္းဂ်ီးမ အေတြ႔အၾကံဳကို ဖတ္ၿပီးၾကတဲ့ေနာက္မွာ အမ်ဳိးမ်ဳိး တုန္႔ျပန္လာတာ ေတြ႔ရပါတယ္။ က်ေနာ္ကိုလည္း ဒီျပႆနာကို ဘယ္သူေတြ က်ဴးလြန္တယ္။ ဘယ္သူေတြ ဘယ္ပံု ေသဆံုးခဲ့ရတယ္။ ဘယ္သူေတြ အသက္မေသဘဲ က်န္ေနတယ္ … စသည္ျဖင့္ေပါ့ဗ်ာ။ ေျပာရရင္ က်ေနာ္နဲ႔အတူ ထြက္ေျပးလာၾကတဲ့ ရဲေဘာ္ ၅၀ လံုး ျပည္တြင္းမွာ အသက္ရွိထင္ရွား ရွိေနၾကသလို တိက်တဲ့ စာရင္းဇယားနဲ႔ ထုတ္ဖို႔လည္း လုပ္ေနတယ္ဆိုတာ ၾကားရပါတယ္။
ေနာက္ တကယ္ၾကံဳခဲ့ရတဲ့ ရဲေဘာ္ေတြရဲ႕ ေျပာၾကားခ်က္ေတြကတဆင့္ အခ်က္အလက္ ေတြကို ေဖ႔ဘြတ္စာမ်က္ႏွာေပၚ တက္လာတာလည္း ေတြ႔ေနရတာမို႔ အခ်က္အလက္ေတြ သိခ်င္ရင္ေတာ့ အဲဒီစာမ်က္ႏွာေတြကိုပဲ ညြန္းဆိုရပါတယ္။ က်ေနာ္အဓိက ေရးခ်င္တာက အဲဒီကာလဆိုးႀကီးမွာ က်ေနာ္တို႔ ဘယ္လို ခံစားရသလဲ၊ ဘယ္လို အသက္ရွင္ေအာင္ ေမြးခဲ့ၾကသလဲ၊ ဘယ္လို အမွားေတြ ရွိခဲ့သလဲဆိုတဲ့ အခ်က္ေတြကိုပါ။
ဒီလိုဗ် ဒီျပႆနာေတြ မျဖစ္ခင္က ABSDF(NB) အဖြဲ႔ရဲ႕ ဥကၠ႒က ကိုထြန္းေအာင္ေက်ာ္ ပါ။ ဥကၠ႒အပါအ၀င္ ဗဟိုေကာ္မတီ၀င္ အားလံုးလိုလိုကို ေထာက္လွမ္းေရးေတြဆိုၿပီး ဖမ္းဆီးခဲ့တဲ့အဖြဲ႔မွာ ဥကၠ႒ လုပ္ခဲ့သူက ကိုေအာင္ႏိုင္။ အတြင္းေရးမွဴးက ကိုမ်ဳိး၀င္းပါ။ စစ္ေရးတာ၀န္ခံက ကိုသံေခ်ာင္းပါ။ က်ေနာ္တို႔ကို ဖမ္းဆီးႏွိပ္စက္ စစ္ေဆးတဲ့ ကိစၥေတြကိုေတာ့ ေက်ာင္းသားတပ္ ေထာက္လွမ္းေရးတပ္ဖဲြ႔က ေဆာင္ရြက္ၿပီး ကိုမ်ဳိး၀င္းက ဦးစီးသဗ်။
အဲဒီကာလမွာေတာ့ ေထာက္လွမ္းေရးတပ္ဖြဲ႔ဟာ ထင္တိုင္းၾကဲခြင့္ ရွိပါတယ္။ က်ေနာ္တို႔ကိုလည္း အခ်ိန္မေရြး ေထာင္ကေန ေခၚထုတ္ၿပီး အခ်က္အလက္ လိုခ်င္သည္ျဖစ္ေစ မလိုခ်င္သည္ျဖစ္ေစ ေခၚယူၿပီး ႀကိဳက္တဲ့နည္းနဲ႔ စစ္ေဆးလို႔ရပါတယ္။ ညႇဥ္းပန္းနည္းမ်ဳိးစံုကိုလည္း တီထြင္ခြင့္ရွိပါတယ္။ ဒီလို ေျပာရတာကေတာ့ တႀကိမ္မွာ က်ေနာ္ကို ေခၚၿပီး ပါးစပ္ထဲကို ၀ါယာႀကိဳး ၂ ပင္ ပူးထည့္ပါတယ္။ ၿပီး ပါးစပ္ကို တိတ္နဲ႔ ပိတ္လိုက္ပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ ၀ါယာစကို လက္နဲ႔ လွည့္ေခၚရတဲ့ တယ္လီဖုန္းနဲ႔ ဆက္ၿပီး လွ်ပ္စစ္ဓာတ္ ထြက္လာတဲ့အထိ လွည့္ၿပီး ညႇဥ္းဆဲပါေတာ့တယ္။ အမွန္ေတာ့ စမ္းသပ္တာပါ။ အဲဒီက ထြက္လာတဲ့ လွ်ပ္စစ္ဓာတ္ေၾကာင့္ က်ေနာ့္ ေခါင္းတ၀ိုက္မွာ လွ်ပ္စစ္စီးေနတာကို မ်က္လံုးမိွတ္ ေအာ္ေနတဲ့ အာ႐ံုမွာ ျမင္ေနရတဲ့အထိပါပဲ။ စစ္ေနတဲ့ ခ်ာတိတ္ေတြက က်ေနာ့္ကို ၾကည့္ၿပီး တခြီးခြီး သေဘာက် ရယ္ပါတယ္။ အေၾကာင္းကေတာ့ က်ေနာ့္ မ်က္ႏွာဟာ လွ်ပ္စစ္စီးဆင္းမႈေၾကာင့္ တြန္႔လိမ္႐ံႈ႕တြ ေနတဲ့ၾကားက ႂကြက္သားေတြ တဆတ္ဆတ္ျဖစ္သြားပံုဟာ ေတာ္တာ္ ရီစရာေကာင္း ေနပံုရပါတယ္။ အဲဒါကိုပဲ ထပ္ခါထပ္ခါ လုပ္ၿပီး တခြိခြိ ျဖစ္ေနပါတယ္။
ေနာက္ေတာ့ သူတို႔ရဲ႕ ရွာေဖြေတြ႔ရွိခ်က္ကို ဥကၠ႒ကို ေခၚျပလိုက္ပါေသးတယ္။ ၾကည့္ၾကည့္ နည္းနည္းေလး လွည့္ရင္ နည္းနည္းေလး ရြဲ႕တယ္၊ မ်ားမ်ားလွည့္ရင္ မ်ားမ်ားရြဲ႕တယ္ စသည္ျဖင့္ေပါ့ဗ်ာ။ အဲဒီခ်ိန္က က်ေနာ့္ကို ႏွိပ္စက္ေနတဲ့ထဲက ဖိုးေႏွာင္းဆိုတဲ့ ေကာင္ေလးဆိုတာကလည္း ၁၈ ႏွစ္ေလာက္ ရွိပါဦးမယ္ဗ်ာ။ တခါက်ေတာ့လည္း က်ေနာ့္ကို ထင္တိုင္း လွိမ့္႐ိုက္ေနရာက သူတုိ႔ တခ်က္႐ိုက္ရင္ က်ေနာ္က ဒူေ၀ေ၀လို႔ ေအာ္ေပးရမယ္လို႔ ေျပာလာျပန္သဗ်။ အဲဒီေတာ့ က်ေနာ့္လိုေကာင္ မွာလည္း ေပါေၾကာင္ေၾကာင္နဲ႔ ဒူေ၀ေ၀ ရတာေပါ့ဗ်ာ။ ေနာက္ေတာ့ နာလြန္းမက နာေတာ့လည္း ဒူေ၀ေ၀တင္မက ဒူေ၀းေ၀းေ၀းေ၀းထိ ကြန္႔ရတဲ့ထိေပါ့ဗ်ာ။
အဲလို ေထာက္လွမ္းေရး ႏွိပ္စက္ခ်ိန္ကလြဲလို႔ က်န္တဲ့အခ်ိန္ေတြကေတာ့ က်ေနာ္တို႔ေတြဟာ အက်ဥ္းေထာင္တာ၀န္က်တဲ့ အဖြဲ႔ရဲ႕ လက္ထဲမွာပဲ ေနရသဗ်။ အဲဒီ ေထာင္ကုန္းတာ၀န္ခံဆိုတဲ့ အဖြဲ႔ကလည္း သူတို႔ေခါင္းေဆာင္ပိုင္းနဲ႔ ေထာက္လွမ္းေရး အဖြဲ႔က အယံုၾကည္ရဆံုးထဲမွာမွ လက္ရဲဇက္ရဲ နာမည္ရသူေတြကို တပ္ဖဲြဲ႔ ဖြဲ႔ေပးထားတာမို႔ ေထာင္လံုျခံဳေရးအဖြဲ႔က ဒုတိယ တန္ခိုးထြားဆုံးေပါ့ဗ်ာ။
အဲဒီလံုျခံဳေရးလက္မွာ က်ေနာ္တို႔အသက္ကို ၀ကြက္အပ္ထားရတာမို႔ သူတို႔ျပဳသလို ႏုရပါတယ္။ သူတို႔ကလည္း သူတို႔ ခန္႔ထားတဲ့ တာ၀န္နဲ႔ ေလ်ာ္ညီစြာ လက္စြမ္းလက္စ အၿပိဳင္ျပရပါတယ္။ တညမွာေတာ့ က်ေနာ္တို႔ကို မ်က္ႏွာေတြ စည္းထားၿပီး အိပ္ရာထဲ လွဲခါနီးမွာ လူကက္ဆက္ အထူးေဖ်ာ္ေျဖေရးအစီအစဥ္ ျဖစ္ေပၚလာပါတယ္။ အဲဒါကေတာ့ မင္းတို႔အထဲက ဘယ္သူ သီခ်င္းေကာင္းေကာင္း ဆိုတတ္သလဲကြတဲ့။ အားလံုး တိတ္ၿပီး ေနပါတယ္။ ဘာမ်ား လုပ္ဦးမလို႔လဲေပါ့ေလ။ လုပ္ပါကြတို႔က ဒီကုန္းေပၚမွာ ေန႔ေန႔ညည ေစာင့္ေနရတာ။ ပ်င္းစရာႀကီး အပ်င္းေျပ သီခ်င္းဆိုတဲ့ အစီအစဥ္ေလး လုပ္ရေအာင္ ဆိုေတာ့ တေယာက္က ကိုေဘာႀကီး ဆိုတတ္တယ္ဆိုၿပီး က်ေနာ့္ဆီကို က်ေနာ္တို႔ထဲက တေယာက္က ခၽြန္တြန္းလုပ္လႊတ္လိုက္ပါတယ္။
က်ေနာ္ အဖမ္းမခံရခင္မွာ အူက်သလို ျဖစ္လို႔ ခြဲစိတ္မႈတခု လုပ္ခဲ့တာကို စြဲၿပီး က်ေနာ့္ကို ဖမ္းတဲ့အခါမွ မင္းလို ေထာက္လွမ္းေရးက မတန္မရာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ငယ္နာမည္ မွည့္ရေကာင း လား ဆိုၿပီး ေနာက္နာမည္တခုရွိလား ေမးပါတယ္။ အဲဒီမွာ တေယာက္က တေလာေလးက ဒီေကာင္ ေဘာခြဲထားတာ ေဘာႀကီးလို႔ ေခၚရေအာင္ဆိုၿပီး နံႏွိမ္လိုက္ၿပီး တဲ့ေနာက္ က်ေနာ့္နာမည္ဟာ ေဘာႀကီး ျဖစ္လာပါတယ္။
ေနာက္ဆုံးေတာ့ က်ေနာ္က တတ္သည့္ပညာ မေနသာဆိုသလို ဓႏုျဖဴစိုးသိန္းရဲ႕ လူပ်ဳိႀကီးသီခ်င္းကို ခပ္ေနာက္ေနာက္ေလး ဆိုျပလိုက္ၿပီးတဲ့ ေနာက္မွာေတာ့ က်ေနာ္ဟာ ထန္းပင္တက္လက္မွတ္ရတဲ့ လူတေယာက္ျဖစ္သြားၿပီး မၾကာခဏဆိုသလို ဒီသီခ်င္းကို ဆိုျပရတဲ့ဘ၀ ေရာက္ပါေတာ့တယ္။ အဲဒီေနာက္ေတာ့ ေစာေစာက သီခ်င္းဆိုခိုင္းတဲ့ လူက က်ေနာ့္မ်က္ႏွာနား လာရပ္ၿပီး ပါးစပ္ဟလို႔ ဆိုပါတယ္။ က်ေနာ္ ပါးစပ္ဟ လိုက္ေတာ့ သူေသာက္ေနတဲ့ ေဆးေပါ့လိပ္ကို လာတပ္ေပးၿပီး ေသာက္လို႔ ေျပာပါတယ္။ ဘယ္ေျပာေကာင္းမလဲဗ်ာ က်ေနာ္ဟာ ေနရင္းထိုင္ရင္း လူ ၇၀ ေက်ာ္ေလာက္ထဲမွာ ေဆးေပါ့လိပ္ ပထမဆုံး စေသာက္ခြင့္ရတဲ့ ကံထူးသူ ျဖစ္သြားတာေပါ့။ ေသာက္တယ္ ဆိုတာကလည္း သူ႔ေစတနာ ရွိသေလာက္ သံုးေလးဖြာေပါ့ဗ်ာ။ လက္ျပန္ႀကိဳး ခ်ည္ထားတဲ့အျပင္ မ်က္လံုးကလည္း စီးထားေသးတာကိုး။
ဒီလိုနဲ႔ က်ေနာ္တေယာက္ ေဆးလိပ္ကေလး ေသာက္ခြင့္ရၿပီး ေထာင္ေစာင့္နဲ႔ ေကာင္ေတြ ရဲ႕ မ်က္ႏွာသာရတာေလး ၾကားတဲ့အခါ ေနာက္ဘယ္သူ သီခ်င္းဆိုခ်င္ေသးလဲ ဆိုတဲ့အခါ ေနာက္ထပ္ ဖိုးဆိုခ်င္ေလးေတြ ေပၚလာပါတယ္။ တေယာက္က ဆိုေနခ်ိန္မွာ က်န္တဲ့ လူေတြက လွဲေနၾကရပါတယ္။ သီခ်င္းဆိုတဲ့သူကပဲ ထထိုင္ၿပီး မ်က္ႏွာစည္းထားရက္က ဆိုျပရပါတယ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အဲဒီညေလးဟာ က်ေနာ္တို႔ဘ၀မွာေတာ့ လက္ရွိခံေနရတဲ့ ဒဏ္ရာေတြ ဒုကၡေတြထဲကေန အျပန္အလွန္ ဆိုျပၾကတဲ့ သီခ်င္းေလးေတြထဲ စီဆင္းေမ်ာပါ သက္သာခြင့္ေလး တခဏရခဲ့တဲ့ ညေလးတည အစျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။
ရာသီဥတုေတြ ေျပာင္းလဲသလိုပဲ က်ေနာ္တို႔ လံုျခံဳေရးတဖြဲ႔ရဲ႕ သေဘာထားကလည္း အမ်ဳိးမ်ဳိးေျပာင္းေနတာမို႔ တညမွာေတာ့ လံုျခံဳေရးတာ၀န္ခံတဲ့ အဖြဲ႔ေရာ ေထာက္လွမ္းေရး တာ၀န္ခံတဲ့ အဖြဲ႔ေတြေရာ တပ္ဖြဲ႔ကို ေခါင္းေဆာင္တဲ့ လူေတြပါ ေထာင္ကုန္းေအာက္ တေနရာရာမွာ ေသာက္ၾကၿပီး ေတာ္ေတာ္ေရခ်ိန္ မွန္လာေတာ့မွ တက္လာၾကပါတယ္။ ဒီလိုညမ်ဳိးေတြဟာ က်ေနာ္တို႔ေတြအတြက္ေတာ့ ၿမိဳင္ရာဇာတြတ္ပီ စကားကို ငွားေျပာ ရမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ဒီည ကံမေကာင္းပါလားလို႔ ေျပာရမယ့္ညပါ။ ထံုးစံအတိုင္း တရားခံ ေတြ ထ ဆိုေတာ့ ထထိုင္ေနရၿပီး မ်က္ႏွာေတြ စည္းထားတဲ့ က်ေနာ္တို႔ေရွ႕က အလာ လမ္းေပၚမွာ လူေတြ လမ္းေတြ ေလွ်ာက္ေနၾကသံ ဆဲဆိုႀကိမ္းေမာင္းသံေတြပဲ ၾကားေနရၿပီး သူတို႔ကိုေတာ့ ဘယ္ျမင္ရမလဲဗ်ာ။ တေယာက္က ဟာ ဒီေကာင္ေတြ သီခ်င္းဆိုေကာင္းတယ္ဗ် ဆိုၿပီး စလာပါေတာ့တယ္။
အဲဒီအခ်ိန္မွာ ေထာင္မွဴးလုပ္တဲ့ ေကာင္က အားလံုးနားေထာင္ ခုခ်ိန္ကစၿပီး မင္းတို႔က လူကက္ဆက္ေတြ လုပ္ရမယ္။ မင္းတို႔ကို ဘယ္ဘက္ပါးကို ႐ိုက္လိုက္ရင္ အဲဒါ ကက္ဆက္ဖြင့္တာပဲ။ မင္းတို႔ရတဲ့ သီခ်င္းကို ဆိုရမယ္။ ညာဘက္ပါးကို ႐ိုက္လိုက္ရင္ stop ပဲ နားလည္လားလို႔ ေအာ္လိုက္ေတာ့ အားလံုးကလည္း နားလည္ပါတယ္လို႔ ျပန္ေျဖလိုက္ရတာေပါ့ဗ်ာ။ အဲဒီလို ျပန္ေျဖၿပီး သူတို႔ၾကားမွာ ဘယ္ကက္ဆက္ကို စဖြင့္ရင္ ေကာင္းမလဲဆိုတာ နည္းနည္းႀကိတ္ေျပာသံ တိုးတိုးၾကားေနရၿပီး ေဘာႀကီး၊ ေဘာႀကီး ဆိုတာလည္း ၾကားရသဗ်။ စကၠန္႔ပိုင္းအတြင္းမွာပဲ ျဖန္းကနဲ က်ေနာ့္ဘယ္ဘက္ပါး ပူကနဲ ျဖစ္သြားတာမို႔ ေကာက္ကာငင္ကာနဲ႔ လူပ်ဳိႀကီးသီခ်င္းရဲ႕ အင္ထ႐ိုတီးလံုးေလး ျပာျပာ သလဲေကာက္ ပါးစပ္နဲ႔ဆိုရင္း လူကက္ဆက္ဘ၀ အရွင္လတ္လတ္ က်ေရာက္သြား ပါေတာ့တယ္။
ေျပာရရင္ေတာ့ အဲဒီညက က်ေနာ္ကေန အစျပဳၿပီး သီခ်င္းဆိုတတ္တဲ့ အက်ဥ္းသား ရဲေဘာ္ အေတာ္မ်ားမ်ားဟာ လူစင္စစ္ကေန လူကက္ဆက္ဘ၀ ေရာက္သြားခဲ့ရသဗ်။ ပါး႐ိုက္တဲ့ လက္ဆေတြကေတာ့ အမ်ဳိးမ်ဳိးေပါ့ဗ်ာ။ တခ်ဳိ႕က်ေတာ့လည္း ဆိုေနရင္းက ညာဘက္ပါးကို ျပင္းျပင္း႐ိုက္ၿပီး ပိတ္လိုက္ေတာ့ အူေၾကာင္ေၾကာင္နဲ႔ ဘာဆက္လုပ္ရ မယ္မသိ ျဖစ္ေနခ်ိန္မွာ ျပန္အိပ္ေတာ့ေလဆိုၿပီး ရင္၀ကို ဖိနပ္နဲ႔ ေဆာင္ကန္လိုက္တာ ခံရၿပီးမွ လန္က်သြားတဲ့သူေတြလည္း ရွိေပါ့ဗ်ာ။
တကယ္ေစ့ေစ့ေတြးၾကည့္ေတာ့ ဒါဟာ အႀကီးအက်ယ္ ေစာ္ကားတဲ့ကိစၥပါ။ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ္ဆိုတဲ့ေကာင္က ဘယ္ေလာက္ထိ ႐ူးသလဲဆိုေတာ့ အဲဒီအစီအစဥ္ကို စေျပာျပ ေနတုန္းက ေတာ္ေတာ္ဆန္းျပားတဲ့ စိတ္ကူးေလးပဲ ေတာ္ေတာ္ စိက္ကူးေကာင္းတဲ့ လူလို႔ စိတ္ထဲက ေတြးမိေနေသးဗ်ာ။ ပါး႐ိုက္ခ်လိုက္ေတာ့မွ ဘုရားတမိတာဗ်။ အဲဒီေနာက္ ပိုင္းက စလို႔ က်ေနာ္တို႔အားလံုးဟာ ဒီလူကက္ဆက္ေတြအျဖစ္ အေစာင့္ေတြနဲ႔႔ ေထာင္ကုန္း ေပၚတက္လာတဲ့ ဗီအိုင္ပီေတြကို ေဖ်ာ္ေျဖရတာဟာ အစဥ္အလာတခု ယဥ္ေက်းမႈတခု ျဖစ္လာပါေတာ့တယ္။
က်ေနာ္အတြက္ေတာ့ ေစာေစာကလို လူက ၀မ္းတြင္း႐ူး ျဖစ္ေနေၾကာင့္လည္းျဖစ္လို ဒီ သီခ်င္းသီဆိုတဲ့ အစီစဥ္မွာ ပါ၀င္ရတဲ့ လုံေလာက္တဲ့ ေနာက္အေၾကာင္းတခု ရွိပါတယ္။ သီခ်င္းဆိုခိုင္းတဲ့ လူက က်ေနာ္တို႔ကို ႏွိပ္ကြပ္ေနတဲ့ ေထာင္အာဏာပိုင္တို႔ ေထာက္လွမ္း ေရး တို႔ ျဖစ္ေပမယ့္ နားေထာင္ေနတဲ့လူ အမ်ားစုကေတာ့ ေထာက္လွမ္းေရးရဲ႕ ႏွိပ္စက္မႈဒဏ္နဲ႔ ေသလုေျမာပါး ျဖစ္ေနရသူေတြ ဘယ္ေန႔ထုတ္ၿပီး သတ္မလဲဆိုတာ တထိတ္ထိတ္ ျဖစ္ေနရတဲ့ ဘ၀တူ ေတာ္လွန္ေရးရဲေဘာ္ေတြ ျဖစ္ေနလို႔ပါ။ တကယ္လည္း ေန႔ျမင္ ညေပ်ာက္ သြားတာေတြကလည္း မနည္းမေနာကိုးဗ်။ ဒါေၾကာင့္ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အသက္ရွင္ခြင့္ ရတဲ့အခ်ိန္ေလးတခုမွာ စိတ္ေလးခဏ အႏုပညာေၾကာင့္ သက္သာရာရလည္း မနည္းဘူးဆိုတဲ့ စိတ္နဲ႔ ပါး႐ိုက္႐ိုက္ မ႐ိုက္႐ိုက္ သီခ်င္းဆိုၾက ခ်ိန္ေတြတိုင္း အ႐ိုက္ခံၿပီး ၀င္ဆိုခဲ့တဲ့အျပင္ ေနာက္ပိုင္းမွာ တကိုယ္ေတာ္ အၿငိမ့္ျပက္လံုး အစီအစဥ္ေလးေတြပါ ေဆာင္းၿပီး တင္ဆက္ျဖစ္ပါတယ္။
ဒီေလာက္ျဖစ္ေနတဲ့ၾကားမွာ ၀င္ၿပီး ရီစရာ ျပက္လံုးထုတ္ရတာ ေတာ္ေတာ္ အႏၱရာယ္မ်ားသလို စိန္ေခၚခ်က္လည္း မ်ားပါတယ္။ နားေထာင္ေနတဲ့ လူေတြက ကိုယ့္ကိုမွ မျမင္ႏိုင္တာကိုး၊ ထိုင္ေနရင္းကေန လုပ္ရတာျဖစ္သလို ကိုယ့္မ်က္ႏွာကုိလည္း ပိတ္စႀကီးနဲ႔ စည္းထားတာဆိုေတာ့ ေနာက္ဆံုးမွာ ေရဒီယိုက လာတဲ့ ေရနံေခ်ာင္း ေဖကံေကာင္းဆိုတဲ့ ဦးဓာတ္ဆီ၊ ဦးဓာတ္ဆံတို႔ ျပက္လံုးကို အစအဆံုး ရေနတာမို႔ အဲဒီျပက္လံုးကို အေျခအေနၾကည့္ၿပီး တိုက္႐ိုက္ျပက္တဲ့အခါ ျပက္၊ နည္းနည္း လစ္ရင္လစ္သလို ကိုယ္ထည့္ေျပာခ်င္တာေလးေတြကိုလည္း ထည့္နဲ႔ ေထာင္တြင္း ေပ်ာ္ေတာ္ဆက္တေယာက္ ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။
သီခ်င္းဆိုဖို႔ ေတာင္းဆိုခံရတဲ့သူအတြက္ တခုေကာင္းတာက သူမ်ားေတြ ေျမေပၚ မသက္မသာ လွဲအိပ္ေနရခ်ိန္မွာ သူက ထိုင္ေနခြင့္ရတာ နာေထာင္ေနတဲ့ အေစာင့္က ေစတနာရွိရင္ ေဆးလိပ္ေလး တဖြာ ႏွစ္ဖြာ ေသာက္ခြင့္ရတာတို႔ျဖစ္ၿပီး အင္မတန္ အႏၱရာယ္မ်ားတာကေတာ့ မူးၿပီးတက္လာတဲ့ လူေတြရဲ႕ အဓိက ပစ္မွတ္ျဖစ္သြား တတ္ထာ ကိုယ္ေရြးလိုက္တဲ့ သီခ်င္းမွားလို႔ နားေထာင္ေနတဲ့ေကာင္က နားၾကားျပင္းကတ္ၿပီး ေဆာင့္ကန္တာတို႔ ခံရတတ္ပါတယ္။ ဥပမာ ထူးအိ္မ္သင္ရဲ႕ ညီေလးေရဆိုတဲ့ သီခ်င္းမ်ဳိးေပါ့ဗ်ာ။ ေအာင္မာ ေထာက္လွမ္းေရးက ရာစစ မွန္ရာလုပ္ ဟုတ္တာေျပာဖို႔ မေမ့နဲ႔ လုပ္ ေနေသးတယ္၊ ငါတို႔ကို ရိေနတာေပါ့ ဟုတ္လား ဆိုတဲ့ေနာက္မွာ ႏွစ္ရက္၊ သံုးရက္ေလာက္ အစာေတာင္ ၿမိဳမရတဲ့ အေျခအေနမ်ဳိးကို က်ေရာက္သြားႏိုင္လို႔ပါ။
မွတ္မွတ္ရရကေတာ့ အမရပူရဘက္လာတဲ့ ေအဘီယူဂ်ီေလာကမွာ မုန္တိုင္း ၃ လို႔ သိထားၾကတဲ့ စံလြင္ေလး (ေခၚ) စံစံက ေခတ္ေဟာင္းေတးေတြ ေတာ္ေတာ္ရသလို အသံကလည္း ေတာ္ေတာ္ေကာင္းပါတယ္။ သူ မၾကာခဏ ဆိုေလ႔ရွိတဲ့ သီခ်င္းကေတာ့ ဆရာၿမိဳ႕မၿငိ္မ္း ေရးတဲ့ ေရခ်ဳိးဆိပ္နဲ႔ နပန္းဆံ သီခ်င္းပါ။ ဒါေၾကာင့္ မၾကာခဏ သူ႔ပါးကလည္း လက္၀ါးေတာင္းတတ္ပါတယ္။ ျဖန္းကနဲ ၿပီးတာနဲ႔ လုပ္ပါဦးကြ အိပြဲ႔ အိပြဲ႔ ေျပာလိုက္ရင္ သူက စဆိုပါေတာ့တယ္။ အိပြဲ႔ အိပြဲ႔ ငွက္သမၼာန္ ခတ္သြားတယ္ …။
ကိုစံလြင္ေလးကို စစ္ေဆးတဲ့အခ်ိန္မွာ ဓားေျမာင္ကို မီးဖုတ္ၿပီး ေျခသလံုးထဲ ထိုးထည့္တဲ့ ဒဏ္ရာကို ေတာ္ေတာ္ၾကာၾကာ ခံစားရရွာပါတယ္။ ေနာက္ပိုင္း စခန္းက ထြက္ေျပးၾကတဲ့ထဲမွာ က်ေနာ္တို႔နဲ႔အတူ ပါလာၿပီး ၁၉၉၈ က်ေနာ္တို႔ ႏိုင္ငံေရး ျပန္လည္လႈပ္ရွားတဲ့ စြဲခ်က္ေတြနဲ႔ စစ္အစိုးရက ေထာင္ျပန္ခ်ေတာ့လည္း က်ေနာ္တို႔နဲ႔အတူ ေပ်ာ္ပ်ာ္ႀကီး ပါလာပါတယ္။ ၅ ညနဲ႔ ၇ ႏွစ္ပါ။ မန္းေလးေထာင္ထဲမွာ က်ေနာ္တို႔နဲ႔ ဆက္ၿပီး အိပြဲ႔ အိပြဲ႔ သီခ်င္း ဆက္ဆိုၾကပါတယ္။ ခုေတာ့ ေထာင္က ျပန္လြတ္လာၿပီး အထဲမွာ စျဖစ္ခဲ့တဲ့ ခုခံအားနည္းေရာဂါေၾကာင့္ ေတာင္ၿမိဳ႕မွာ ကြယ္လြန္ၿပီလို႔ ၾကားရပါတယ္။
ေနာက္ အဆိုေကာင္းတေယာက္ကေတာ့ စမ္းေခ်ာင္း အေျခခံပညာသမဂၢ ေက်ာင္းသားေလးဘ၀က ေတာခိုလာတဲ့ ဘိုဘို (ေခၚ) မိုးေက်ာ္သူပါ။ ငယ္ငယ္ေလးနဲ႔ ေတာခိုလာလို႔ လူတကာ ခ်စ္ၾကတဲ့ ဘိုိဘုိ တေယာက္ဟာလည္း အသက္မေသေရး အတြက္ က်ေနာ္ NIP က ပါလို႔ ထြက္ဆိုခ်က္ေပးၿပီး အက်ဥ္းသားျဖစ္လာရရွာပါတယ္။ ဘိုဘုိ ေက်ာင္းသားတပ္ဖဲြ႔က တီး၀ိုင္းမွာ ပင္တိုင္အဆိုေတာ္ျဖစ္ၿပီး အခမ္းအနားေတြမွာ ေတာ္လွန္ေရးသီခ်င္းေတြ အျမဲဆိုရတာမို႔ ေက်ာင္သားတပ္ထဲက ေကအိုင္ေအဘက္က မိသားစုေတြက အစ ခ်စ္ၾကခင္ၾကသူပါ။ သူတပါးကို အျမဲကူညီတတ္ပါတယ္။ သူက အျမဲတမ္း "သဘာ၀ရဲ႕ရင္ေသြးငယ္" သီခ်င္းကို ဆိုတတ္ပါတယ္။
ဒီလိုနဲ႔ တညမွာေတာ့ အေစာင့္တာ၀န္က်တဲ့သူက ဘိုိဘိုရဲ႕ သဘာ၀ရဲ႕ရင္ေသြးငယ္ အၿပီးမွာ ေက်ာင္းသားေတာ္လွန္ေရးတပ္ဖြဲ႔ သီခ်င္းတပုဒ္ကို ဆိုဖို႔ ေတာင္းဆိုပါတယ္။ ဘိုဘိုက ဒီသီခ်င္းေတာ့ မဆိုပါရေစနဲ႔ အကိုရယ္ဆိုၿပီး ေတာင္းပန္ပါတယ္။ အဲဒီလို အခ်ီအခ် ျဖစ္ေနကတည္းက ဘိုဘုိ႔ ေဘးမွာ ကပ္ၿပီး လွဲအိပ္ေနတဲ့ က်ေနာ့္စိတ္ထဲမွာ ျပႆနာေတာ့ စၿပီဆိုတာ သိေနပါတယ္။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ဘိုဘိုဟာ မျငင္းသာေတာ့ဘဲ "ပ်ံသာပ်ံပါ ခြပ္ေဒါင္းနီ" ဆိုတဲ့ သီခ်င္းကို လြမ္းလြမ္းဆြတ္ဆြတ္နဲ႔ စဆိုပါေတာ့တယ္။ ဒီလိုအေျခအေနမ်ဳိးမွာ ထြက္လာတဲ့ ဘိုိဘုိရဲ႕ သီခ်င္းသံေၾကာင့္ ဒဏ္ရာကိုယ္စီနဲ႔ ေျမေပၚမွာ မ်က္ႏွာကို စည္းၿပီး လဲွအိပ္ေနၾကရတဲ့ က်ေနာ္တို႔အားလံုးဟာ စူးနစ္တဲ့ ေ၀ဒနာနဲ႔အတူ သီခ်င္းစာသားေတြေနာက္မွာ ေမ်ာပါေနပါေတာ့တယ္။
"… ပ်ံသာပ်ံပါ ခြပ္ေဒါင္းနီ မုန္တိုင္း မိုးသက္ခ်ီ …" တဲ့။
က်ေနာ္တို႔ဟာ ခြပ္ေဒါင္းနီသီခ်င္းမွာ သိပ္ၾကာၾကာ မနစ္ေမ်ာလိုက္ပါဘူး၊ "ဖုန္း .. ခြပ္ .. အင့္" ဆိုတဲ့ အသံနဲ႔အတူ ဘိုိဘုိရဲ႕ တကိုယ္လုံး က်ေနာ့္အေပၚ ပံုက်လာပါတယ္။ အေၾကာင္းကေတာ့ သူ သီခ်င္းဆိုတဲ့အခ်ိန္မွာ အင္မတန္ လက္ယဥ္ ေသြးဆာတတ္တဲ့ လက္သီးဆိုတဲ့ ေနာက္တန္း လံုျခံဳေရးတာ၀န္က် တေယာက္ဟာ အရက္မူး၀င္လာၿပီး သီခ်င္းဆိုေနတဲ့ ဘိုဘို႔မ်က္ႏွာကို စစ္ဘိနပ္နဲ႔ ေဆာင့္ကန္ခ်လိုက္လို႔ပါ။ ၿပီးေတာ့ ျပန္ထခိုင္းပါတယ္။ ေထာက္လွမ္းေရးက လူပါး၀လို႔ ေက်ာင္းသားေတာ္လွန္ေရးသီခ်င္း ဆိုရေကာင္းလားဆိုၿပီး ပါလာတဲ့ M22 ေမာင္းျပန္ေသနတ္ဒင္နဲ႔ ေခါင္းကို ႐ိုက္ခ်လိုက္တဲ့ အေခါက္မွာေတာ့ ဘိုဘို႔ေခါင္းက ေသြးေတြ က်ေနာ္ မ်က္ႏွာေပၚကို ေပါက္ေပါက္ ေပါက္ေပါက္ က်လာပါတယ္။ အဲဒီမွာ မရပ္ေသးဘဲ ျပန္ထခိုင္းလိုက္ ႐ုိက္ခ်လိုက္နဲ႔ အႀကိမ္ႀကိမ္ ထင္တိုင္းၾကဲေနပါေတာ့တယ္။
ခံရတဲ့သူမွာေတာ့ မသိပါဘူး၊ က်ေနာ့္ေစာင္နဲ႔ အက်ႌေတြကေတာ့ ေသြးနဲ႔ ရႊဲနစ္ေနေပမယ့္ က်ေနာ္လည္း မလႈပ္ရဲပါဘူး။ ဘယ္သူ႔ဆီကမွလည္း ဘာအသံမွ ထြက္မလာပါဘူး။ အမွန္တရားကို ခ်စ္လြန္းလို႔ က်ေနာ္တို႔အားလံုးဟာ ကိုယ့္နားထဲမွာ အတိုင္းသား ၾကားေနရတဲ့ ဒီမတရားမႈႀကီးအတြက္ တားျမစ္ကန္႔ကြက္ဖို႔ ေနေနသာသာ နားရြက္ေတာင္ မခတ္ရဲဘဲ ၿငိမ္စင္းေနရတဲ့အျဖစ္ကို ေစ့ေစ့ျပန္ေတြးၾကည့္တိုင္း မိမိကိုယ္မိမိ စက္ဆုပ္ေအာ့ႏွလံုးနာရပါတယ္။
တႀကိမ္မွာေတာ့ မူးေနတဲ့ လက္သီးဟာ ဘိုဘို႔ကို ျပန္ထခိုင္းၿပီး မ်က္ႏွာကို ေသနတ္ေျပာင္းနဲ႔ ေဆာင့္ထိုးခ်လိုက္ပါတယ္။ ကံဆိုးခ်င္ေတာ့ ေသနတ္ေျပာင္းဟာ ဘိုဘို႔ကို ေခ်ာ္ၿပီး အိပ္ေနတဲ့ က်ေနာ့္နံၾကားထဲကို အရွိန္နဲ႔ တိုး၀င္ေဆာင့္ပါေတာ့တယ္။ နံ႐ိုးေတာ့ က်ဳိးၿပီလို႔ စိတ္ထဲမွာ ခံစားလိုက္ရပါတယ္။ ေနာက္ဆံုး အားရေအာင္ နွိပ္စက္ေနတဲ့ တခ်ိန္လံုး ဘယ္သူ တဦးတေယာက္ကမွ တားျမစ္ျခင္းမရွိပါဘူး။ တနာရီေလာက္ၾကာေတာ့ သူနာျပဳအဖြဲ႔ ေရာက္လာၿပီး ေခါင္းက ကြဲေနတာေတြကို အစိမ္းခ်ဳပ္ခ်ဳပ္ေနၾကတာ အားလံုးနားမွာ ၾကားေနခဲ့ရပါတယ္။
ဒီဘိုဘို (ေခၚ) မိုးေက်ာ္သူဟာ ၁၉၉၈ ခုႏွစ္ က်ေနာ္နဲ႔အတူ စစ္အစိုးရက ဖမ္းဆီးေထာင္ခ်တဲ့အထဲမွာ အမႈတြဲျဖစ္ၿပီး က်ေနာ္တို႔က ၅ ည နဲ႔ ၇ ႏွစ္သာ က်ေပမယ့္ မိုးေက်ာ္သူကို ၁၂၂ ပုဒ္မနဲ႔ ႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ ခ်လိုက္ပါတယ္။ မန္းေထာင္ရဲ႕ ညခ်မ္းဂီတ ဆည္းဆာေတြဆိုရင္ အျမဲပြဲေတာင္းခံရၿပီး မၾကခဏ "ပ်ံသာပ်ံပါ ခြပ္ေဒါင္းနီ" သီခ်င္းကို ဆိုေလ့ရွိပါတယ္။
၂၀၀၀ ခုႏွစ္ မန္းေထာင္ ေထာင္တြင္းတိုက္ပြဲေတြမွာ က်ေနာ္တို႔ကို ႐ိုက္ႏွက္ၿပီး ေျမာင္းျမေထာင္ကို ပို႔လိုက္ခ်ိန္မွာ ဘိုိဘုိတေယာက္က မန္းေထာင္မွာ ဆက္က်န္ေနရၿပီး အဲဒီေန႔က နားကို ပိတ္႐ုိက္ခံလိုက္ရတဲ့အတြက္ နားေလးသြားတယ္လို႔ ေနာက္ပိုင္း ၾကားရပါတယ္။ ဟိုတေလာကေတာ့ ဘိုဘိုတေယာက္ ျပန္လြတ္လာပါတယ္။ အြန္လိုင္း ေပၚမွာ တေန႔က ေတြ႔ေတာ့ ခု ေထာင္က လြတ္လာၿပီး ဘာေတြလုပ္ေနလဲဆိုေတာ့ ၈၈ က စၿပီး ဒီမိုကေရစီေတာ္လွန္ေရး ႏွစ္ ၂၀ ကာလအတြင္း ထင္ရွားခဲ့တဲ့ တိုက္ပြဲ၀င္ ေတာ္လွန္ေရးသီခ်င္းေတြကို ခုလူငယ္ေတြ ၾကားဖူးရေအာင္ ျပန္ဆိုမယ့္ စီးရီးတခုကို လုပ္ေနတယ္။ အခု အတီးပိုင္းၿပီးၿပီ အဆိုေတြပဲ က်န္ေတာ့တယ္တဲ့။ ဘယ္သူဆိုမွာလဲလို႔ ေမးေတာ့ …..
"အဟီး … က်ေနာ္ပဲေပါ့" … တဲ့။
လူငယ္ ေျပာေလ့ရွိတဲ့ စကားနဲ႔ေျပာရင္ေတာ့ "အင္း… မႏိုင္ပါလား" လို႔ ေတြးမိပါတယ္။
(လူကက္ဆက္ ဒုတိယပိုင္း ဆက္လက္ေမွ်ာ္ပါ …။)

ပန္းခ်ီ ထိန္လင္း
Source: ( မွ …) But copied from Dr Loon Swe's blog

Wacana Diskopi: Negara, Masharakat Warga dan Moral – Sejauh mana tugas negara dalam soal moral

Posted: 26 Dec 2011 12:57 AM PST

Malaysia, realitinya, memiliki berbilang etnik, bahasa, ugama, gaya-hidup, dll. Ini, mahu atau tidak, sebuah realiti kompleks yang harus kita akui. Dengan beragam latar belakang ini, tentu mudah mengundang perbezaan dalam masharakat. Walau bagaimanapun, semua yang berbeza ini tetap saja memerlukan pentas untuk hidup bersama. Kerana itu, negara diperlukan, sebagai wadah buat semua. Namun, bagaimana pula negara ini harus bersikap dalam soal keragaman latar belakang (juga keragaman pandangan-alam) ini? Apakah negara harus dibiar untuk menguasai moral warga, seluruhnya, tanpa tersisa untuk ruang peribadi sekalipun? Atau, ada batas antara ruang peribadi dengan ruang awam? Selain itu, bagaimana pula peranan masharakat warga (civil society) dalam mengimbangi antara wilayah negara dengan wilayah masharakat tersebut?

Justeru, melihat ke hadapan, maka adalah penting untuk mewacanakan kembali persoalan antara fungsi negara, masharakat warga dan moral ini. Tanpa ada usaha untuk menjernihkan persoalan ini, maka diyakini masharakat-kompleks kita ini akan terus berada dalam kekaburan sistem-bersama. Diam-diam, dalam kekaburan inilah totalitarianisme akan mengambil-alih, sekaligus menenggelamkan batas intersubjektiviti antara masharakat dan negara. Kesannya, psikologi massa yang bersifat totalitarian ini bukan semata mengubah seluruh aktiviti hidup individu; tapi, seperti tegas Hannah Arendt, turut mengubah secara sekata apa yang masharakat fikirkan (malah, rasakan!) dalam benak mereka. Akhirnya, lahirlah apa yang disebut sebagai "the banality of evil"; hingga memunculkan manusia-manusia Eichmann yang baru.

Sehubungan dengan itu, Diskopi sebagai perkumpulan yang cintakan negara, cintakan masharakat, cintakan apa yang dinamakan sebagai wacana sehat, menganjurkan sebuah perbincangan "santai tapi serius" berkenaan persoalan menarik ini. Butirannya adalah:

Tajuk Wacana: Negara, Masharakat Warga dan Moral — Sejauh mana tugas negara dalam soal moral
Panelis: Ahmad Fuad Rahmat dan Wan Ahmad Fayhsal
Tarikh: 28 Disember 2011 (Rabu)
Waktu: 08:30malam – 10:30malam
Tempat: Distro Buku, UKM

Dengan itu, Diskopi menjemput semua warga yang "santai tapi serius" untuk turut sama menyumbang fikiran dalam wacana ini. Mungkin saja, sumbangan fikiran dari para audien, itu lebih penting dari panelis. Santai bermakna, hadhirin harus duduk bersila. Tapi wacana tetap dijamin serius.

Aeroline: Personal entertainment touch screen LCD

Posted: 26 Dec 2011 12:55 AM PST

Vid taken on Saturday, October 22, 2011 on a Singapore-bound bus.
The multimedia device is ideal for long travel.
Bring along a thumb drive loaded with your fave songs or movies, then just plug and play!

No comments: