Saturday, October 6, 2012

Scorpenes a clean buy

Scorpenes a clean buy


Scorpenes a clean buy

Posted: 06 Oct 2012 10:37 AM PDT

So, its confirmed that Scorpene was a clean buy, no scandals and no hidden hands involved.

Defence Minister Dr Ahmad Zahid Hamidi said the Auditor-General has already explained that the purchase of Scorpene submarines was made according to legal procedures and his official report must be accepted by all quarters.
In response to the opposition's plan to bring in a French lawyer, William Bourdon, to brief the Malaysian lawmakers on court proceedings in France on the purchase of the submarines, Ahmad Zahid hopes no quarters would twist the existing facts on the matter. 
He was also of the opinion that the lawyer was invited to Malaysia by the opposition merely with political motive and not so much for legal business. 
The purchase of the submarines should be seen from the aspects of an offset programme, training, and performance assurance for certain period of time, he said, adding that it was really an old issue brought up to create public anger and confusion.

Opposition Leader Anwar Ibrahim went to Paris last week to meet the lawyers acting for both SUARAM and DCNS in the Scorpenes corruption trial, with the intention of inviting them to come to Malaysia and brief Parliament on the latest status of the case.

Pakatan Rakyat, through its media like Malayskini, Malaysian Insider and others had accused PM Najib's Cabinet of using RM7.3 billion public money to purchase both submarines.

Even NGO like SUARAM plays a leading role in 'exposing' what the opposition alleged as 'the biggest scandal' the BN government ever committed, and that Najib, his wife Rosmah and former aide Razak Baginda were the culprits, linking them to the murder or Mongolian Altantuya Shaariibuu, a person they believed was part of the 'scandal'.

And now that the Auditor-General has confirmed the purchase was legal and according to procedure, I believe the opposition will lambast it as a cover-up cahoot.

Let's hear to what Anwar & Gang have to say about this...

For sure they will call the Auditor-General 'a big liar'!





Pearl International Hotel: Starbucks, Subway, KRR

Posted: 06 Oct 2012 08:45 AM PDT

Did you know that there's a Pearl Point Shopping Mall adjacent to the Pearl International Hotel?

I came here last month and was surprised to see new F&B outles - namely Starbucks, Kenny Rogers Roasters and Subway (needless to say, these three business entities belong to Berjaya) - located at the lobby of the hotel.

My once-in-a-while lil luxury. ;)

The lobby.



Indeks Bursa Saham Capai Paras Tertinggi, Tetapi Saham Felda Terus Merudum

Posted: 06 Oct 2012 10:58 AM PDT


Sungguhpun Indeks utama Bursa Saham telah mencecah paras tertinggi 1,668.32 pada hari semalam, namun harga saham Felda Global Ventures (FGV) terus tidak mampu untuk naik, malah menurun kepada 4.750 dari harga pembukaan 4.770
Para pelabur dan penggemar saham nampaknya tidak berminat terhadap saham FGV.
Yang berminat memantau tetapi dengan rasa berketar-ketar mengikuti turun naik harga saham FGV berkemungkinannya ialah KWSP dimana KWSP telah meningkatkan kepentingan langsung dalam GLC tersebut daripada 5.07 peratus pada 4 Julai kepada 7.02 peratus pertengahan bulan lepas.
FBM KLCI telah ditutup 23.57 mata lebih tinggi pada 1,660.23 pada Jumaat berbanding 1,636.66 sebelumnya berikutan pengukuhan serantau.
Sementara itu, Persatuan Anak Peneroka Felda Kebangsaan (ANAK) berazam berhimpun secara besar-besaran mendesak perdana menteri menyelamatkan Felda jika harga saham Felda Global Venture jatuh kepada RM4 seunit.
"Kalau harga saham jatuh 4, kita akan buat himpunan besar-besaran lebih besar daripada himpunan oren.
"Kita akan berhimpun untuk nyatakan sikap dan pendirian dan desak kerajaan umumkan pakej penyelamat (Felda)," kata presiden ANAK, Mazlan Aliman pada sidang media di ibu negara.


A Typical Chinese Confinement Meal

Posted: 06 Oct 2012 07:29 AM PDT

Annakate turns 4 weeks old yesterday and she is definitely growing stronger. As for myself, I am counting down for my confinement period to end gloriously.

Annakate at 4 weeks

Many people have asked me what I have been eating lately. My typical answer would be ginger, sesame oil, chicken, herbal soup, black fungus, red dates and brown rice. I think it is very silly of me to mention the ingredients and not the name of the cooked food after being put together. Kindly forgive me for the silly answers.

eating02

The truth is, I have been eating well. And I mean it, VERY well. I have an invigilator on my Skype twice a day, watching over me, asking what I am eating. Who would that be? She is none other than my mom. (Mom, I love you!) She is not being able to fly over to the US to assist me with the confinement, but she has been helpful in guiding me on what to eat and what not to eat.

eating01

Oh yes, I have never eaten so much ginger or sesame oil in my life in such a short period of time. It is a ginger madness in the kitchen. Nevertheless, I really don't mind eating ginger daily because I love ginger and it has so many health benefits. Some of the best benefits you can reap from eating ginger will be eliminating intestinal gas and aiding digestion, thus promoting weight loss. I definitely want to lose my remaining 18 pounds. Yup, I am still stuck there with the remaining 18 pounds. I guess it will take some time for me to shrink my hips and fit into those pre-preggo jeans again.

DOM liquor

I made Ginger Chicken Wine yesterday as I have to consume the entire bottle of DOM Benedictine Liquor by day 40. It's actually quite easy to make this dish.

Ingredients for this dish to serve 4 pax:
4 chicken breasts (diced)
6 pieces of black fungus (soak it for 45 minutes before cooking, and slice them up)
1 large ginger (sliced)
2 tbsp of soy sauce
1 1/2 cup of water
3 cups of DOM liquor
1/2 cup of Rice Wine
4 tbsp of sesame oil

GCW 01GCW 02GCW 03

Cooking Instructions:
1. Firstly, heat up the pan with sesame oil at medium heat and fry the black fungus for a good 60 seconds.
2. Add in the diced chicken and stir-fry for about 2 minutes before adding the ginger at medium high heat.
3. Keep stir-frying for about a minute or two.
4. Once the meat is about 90% cooked, add in water and let it simmer at medium heat for about 3 minutes.
5. Add DOM liquor, rice wine and soy sauce.
6. Let it simmer with the lid closed at low heat for 10 minutes.
7. It will be ready to be served with other dishes.

Ginger Chicken Wine

As I am still observing my confinement, there is a list of restricted vegetables that I can only consume such as Chinese Broccoli (Kai Lan), Choy Sum, and spinach. I usually would just boil the vegetables for about 5 minutes. Then I will coat the vegetables with sesame oil, soy sauce, white pepper powder, fried garlic, and fried shallots.

As for the herbal soup, get a crockpot or a slowcooker of about 3 Quart size. Then dunk in 8 pieces of red dates, 3 pieces of Cordopsis root (Dong Sum), 8 pieces of American ginseng slices (Fa Kei Sum), 5 pieces of black dates, 2 pieces of dried longan, 1.5 tablespoon of Wolfberries (Gei Ji), 3 pieces of Bak Kei, and 3-4 bowls of water. You may also add in 1-2 chicken breasts to sweeten the soup. I usually do this in the morning so that I can drink the soup for lunch and dinner.

Confinement meal

The picture above shows a typical confinement meal that I have been eating for the past 4 weeks. And I will be continuing such diet until Day 40 before I say hello to cold milk, tomatoes, cucumbers, fresh salads, and many more food that I am missing so much right now.

Happy Confinement to Me and to those who are observing them right now! :)


“Animism” ဆိုတာ ဘာမွန္း မသိ..သူတပါး ကိုးကြယ္ ယံုၾကည္မႈ ကို ေစာ္ကားခ်င္တာနဲ႕ ရမ္းသံုး..။ ဘာသာျပန္ ရမ္းျပန္ေတာ့ တိရိစာၦန္ဝါဒတဲ့..။

Posted: 06 Oct 2012 07:06 AM PDT

"Animism" ဆိုတာ ဘာမွန္း မသိ..၊ ဘာသေဘာလဲဆိုတာ နားမလည္..၊ ဆိုင္လား မဆိုင္လား မသိ..၊ သူတပါး ကိုးကြယ္ ယံုၾကည္မႈ ကို ေစာ္ကားခ်င္တာနဲ႕ ရမ္းသံုး..။ ဘာသာျပန္ ရမ္းျပန္ေတာ့ တိရိစာၦန္ဝါဒတဲ့..။

အျပစ္ တင္ခ်င္တဲ့ ဘာသာ နဲ႕ "Animism" နဲ႕ "ျပဒါးတလမ္း၊ သံတလမ္း" လားလားမွ မဆိုင္ဆိုတာလဲ မသိ..။

ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ရွိ ဘဂၤလားေဒ႔ရွ္သံ႐ံုးေရွ႕တြင္ သံဃာေတာ္မ်ား ဆႏၵထုတ္ေဖာ္စဥ္ ကိုင္ေဆာင္ထားသည့္ ပိုစတာ

ကိုယ္ ကိုယ္စားျပဳတဲ့ ဘာသာ ရဲ႕ အခြဲေတြ နဲ႕ သေဘာ၊ လုပ္နည္း၊ လုပ္ဟန္၊ ဓေလ့ ထံုတမ္း တခ်ိဳ႕ မွာ "Animism" သေဘာ ပါတယ္ ဆိုတာလည္း ဘာသာ ကိုယ္စားျပဳတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ေတြ လို႕ ခံယူထားေပမယ့္ နားမလည္..။

"စိတ္ နဲ႕ ငါ နဲ႕ ညစ္ တယ္" လို႕ပဲ ဆိုရေတာ့မယ္..။

ဒီလို ေသာက္တလြဲ ေတြခ်ည္းပဲ လုိက္ေျဖရွင္း ေနရသလို ျဖစ္ေနတယ္..။

ဒါက "Animism" ရဲ႕ အက်ဥ္းခ်ဳပ္..။

"Animism" သေဘာ မွာ လူ၊ တိရိစာၦန္၊ သတၱ ေလာက၊ ကမၻာ့ ပထဝီ ေျမႀကီး၊ ေရ၊ ေျမ၊ ေတာေတာင္ သဘာဝ ျဖစ္စဥ္ အားလံုးမွာ ရုပ္/နမ္ မခြဲဘဲ (spiritual ေရာ physical ႏွစ္မ်ိဳးလံုးမွာ) ဝိညဥ္ တည္ရွိ ႏိုင္တယ္..။ ဒီလို ဝိညဥ္ က ဝတၳဳ ပစၥည္း တိုင္း မွာ တည္ရွိၿပီး တည္ရွိမႈ ျဖစ္စဥ္ကို ခ်ဳပ္ထိန္းႏိုင္တယ္..၊ လူသား ဘဝ နဲ႕ ျဖစ္စဥ္ ေတြကို လႊမ္းမိုးႏိုင္တယ္ လို႕ ယံုၾကည္တာမ်ိဳးဟာ "Animism" သေဘာ ျဖစ္တယ္..။

ဒီလို သေဘာ၊ အယူ နဲ႕ ဆက္စပ္တဲ့ သေဘာထား၊ ျဖစ္ရပ္ ေတြကို ရွင္တို ဘာသာ၊ ဟိႏၵိဴ ဘာသာ၊ ဗုဒၶဘာသာ၊ ဂ်ိန္းဘာသာ ေတြမွာလည္း ေတြ႕ႏိုင္တယ္..။

တကယ္ေတာ့ "Animism" သေဘာက ကမၻာဦး ေရွး လူသားေတြ ကိုးကြယ္ယံုၾကည္မႈ ဘာသာတရား ကို စတင္ လိုအပ္၊ ဖန္တီး လာတဲ့ အေျခအေနမ်ိဳး ျဖစ္တယ္..။ သဘာဝ တရား နဲ႕ ေနစဥ္ ဘဝ ခက္ခဲၾကမ္းတမ္းမႈေတြကို ရင္ဆိုင္ ေျဖရွင္းရာမွာ တခုခုကို ယံုၾကည္ဖို႕ လိုလာတယ္..။ တခုခုကို အားကိုးရာရွာဖို႕လိုလာတယ္..။ ဒါေၾကာင့္ ေတာင္အႀကီးႀကီး (သို႕) ေက်ာက္တံုးအႀကီးႀကီး (သို႕) ေနမင္း စတဲ့ အရာဝတၳဳ တခုခု မွာ မျမင္ႏိုင္တဲ့ (တန္ခိုးလည္းရွိတဲ့) တစံုတရာ ရွိတယ္..။ သူက ေန႕စဥ္ လူသားဘဝ ကို တခုခု လႊမ္းမိုးတယ္ လို႕ ယံုၾကည္လာတယ္..။ ဒါေၾကာင့္ သူ႕ကို ပူေဇာ္တယ္..။ သူ႕ရဲ႕ အေစာင့္အေရွာက္ကို ခံယူတယ္.. စတဲ့ သေဘာပဲ ျဖစ္တယ္..။

ဒါဟာ အလြယ္ေျပာရရင္ ဘာသာတရား၊ ကိုးကြယ္ ယံုၾကည္မႈေတြ စေပၚလာတဲ့ အဆင့္လို႕ ဆိုႏိုင္တယ္..။

ဒီသေဘာဟာ ကမၻာ့ ေရွးေဟာင္းလူ႕အဖြဲ႕အစည္းတိုင္းမွာ ရွိတယ္…။ ဌာေန အေမရိကန္ ေတြရဲ႕ ကိုးကြယ္ယံုၾကည္မႈ ေတြ ဆိုရင္ "Animism" လို႕ ေျပာလို႕ ရတယ္..။ ခုအခ်ိန္ ထိ "Animism" ကို အမ်ားစု က်င့္သံုးေနၾကတဲ့ အထဲက ကိုယ္နဲ႕ နီးစပ္တဲ့…၊ ျမင္သာတဲ့ ႏိုင္ငံ ျပရရင္ အာဆီယံ ႏိုင္ငံတႏိုင္ငံ ျဖစ္တဲ့ လာအိုး(စ္) ကို ျပရမယ္..။ သူ႕ဆီမွာ ဆိုရင္ ဗုဒၶဘာသာ ၿပီးရင္ ဒုတိယ အမ်ားဆံုးက "Animism" လို႕ ဆိုႏိုင္တယ္..။

နိဂံုးခ်ဳပ္ရရင္.. အေမွာင္တကာ အေမွာင္မွာ အဝိဇၨာ အေမွာင္ က အႀကီးဆံုးပါ..။ အဝိဇၨာ "မသိမႈ" က ေလာကမွာ အဆိုးဆံုးပဲ..။ "မသိမႈ" ကို "သိမႈ" ျဖစ္ေစတဲ့ ပညာ မ်က္စိ ကန္းရင္ ဘာဆို ဘာမွ မျမင္ႏိုင္ေတာ့ဘူး..။ အက်ိဳးအေၾကာင္း မစဥ္းစားတတ္ေတာ့ဘူး..။ အဲ့လို ျဖစ္ရင္ လုပ္တဲ့ အလုပ္၊ က်င့္တဲ့ အက်င့္၊ ယူတဲ့ အယူ ကလည္း မမွန္ေတာ့ဘူး..။

အားလံုး "အဝိဇၨာ အေမွာင္" ဖယ္ရွားႏိုင္ၿပီး "ပညာ အလင္း" ရပါေစ..။

ၿငိမ္းခ်မ္းေအး
၀၆ ၊ ေအာက္တိုဘာ ၊ ၂၀၁၂

ေဆာင္းပါးတိုကို ေဆာင္းပါးရွင္း ျငိမ္းခ်မ္းေအးရဲ႕ FB စာမ်က္ႏွာမွ ကူးယူေဖာ္ျပပါသည္။

Animism (FROM WIKIPEDIA) (from Latin anima "soul, life")[1] is a set of beliefs based on the existence of non-human "spiritual beings" or similar kinds of embodied principles.[2]

Animism encompasses the beliefs that there is no separation between the spiritual and physical (or material) world, and souls or spirits exist, not only in humans, but also in all other animals, plants, rocks, geographic features such as mountains or rivers, or other entities of the natural environment.[3] Animism may further attribute souls to abstract concepts such as words, true names, or metaphors in mythology. Examples of Animism can be found in forms of Shinto, Serer, Hinduism, Buddhism, Jainism, Pantheism, Paganism, and Neopaganism.

Throughout European history, philosophers such as Aristotle and Thomas Aquinas, among others, contemplated the possibility that souls exist in animals, plants, and people; however, the currently accepted definition of animism was only developed in the 19th century by Sir Edward Tylor, who created it as "one of anthropology's earliest concepts, if not the first".[4]

According to the anthropologist Tim Ingold, animism shares similarities to totemism but differs in its focus on individual spirit beings which help to perpetuate life, whereas totemism more typically holds that there is a primary source, such as the land itself or the ancestors, who provide the basis to life. Certain indigenous religious groups such as the Australian Aborigines are more typically totemic, whereas others like the Inuit are more typically animistic in their worldview.

 



Quran As Our Companion On Judgement Day..

Posted: 06 Oct 2012 04:10 AM PDT



Rohingya conference in Istanbul اللغة العربيه

Posted: 06 Oct 2012 06:47 AM PDT



Myanmar Government’s lies about Rakhines and agent provocateurs’ Genocide

Posted: 06 Oct 2012 05:04 AM PDT

But Myanmar Government's lies about Rakhine Conflict are stupidly sound untruthful and the murders committed by Rakhines and agent provocateurs are clearly seen as Genocide by the FREE WORLD.

George Orwell, was an English novelist and journalist. His work is marked by clarity, intelligence and wit, awareness of social injustice, opposition to totalitarianism, and belief in democratic socialism. (FROM WIKIPEDIA)

Considered perhaps the 20th century's best chronicler of English culture,[4] Orwell wrote literary criticism, poetry, fiction and polemical journalism. He is best known for the dystopian novel Nineteen Eighty-Four (1949) and the allegorical novella Animal Farm (1945), which together have sold more copies than any two books by any other 20th-century author.

Eric Arthur Blair was born on 25 June 1903, in Motihari, Bihar, in India.

Policing in Burma

Orwell pictured in a passport photo during his Burma years

Blair's maternal grandmother lived at Moulmein, so he chose a posting in Burma. In October 1922 he sailed on board S.S. Herefordshire via the Suez Canal and Ceylon to join the Indian Imperial Police in Burma. A month later, he arrived at Rangoon and travelled to the police training school in Mandalay. After a short posting at Maymyo, Burma's principal hill station, he was posted to the frontier outpost of Myaungmya in the Irrawaddy Delta at the beginning of 1924.

Working as an imperial policeman gave him considerable responsibility while most of his contemporaries were still at university in England. When he was posted farther east in the Delta to Twante as a sub-divisional officer, he was responsible for the security of some 200,000 people. At the end of 1924, he was promoted to Assistant District Superintendent and posted to Syriam, closer to Rangoon. Syriam had the refinery of the Burmah Oil Company, "the surrounding land a barren waste, all vegetation killed off by the fumes of sulphur dioxide pouring out day and night from the stacks of the refinery." But the town was near Rangoon, a cosmopolitan seaport, and Blair went into the city as often as he could, "to browse in a bookshop; to eat well-cooked food; to get away from the boring routine of police life."[26] In September 1925 he went to Insein, the home of Insein Prison, the second largest jail in Burma. In Insein, he had "long talks on every conceivable subject" with Elisa Maria Langford-Rae (who later married Kazi Lhendup Dorjee). She noted his "sense of utter fairness in minutest details".[27]

British Club in Kathar (in Orwell's time, it occupied only the ground floor)

In April 1926 he moved to Moulmein, where his maternal grandmother lived. At the end of that year, he was assigned to Katha in Upper Burma, where he contracted dengue fever in 1927. Entitled to a leave in England that year, he was allowed to return in July due to his illness. While on leave in England and on holiday with his family in Cornwall in September 1927, he reappraised his life. Deciding against returning to Burma, he resigned from the Indian Imperial Police to become a writer. He drew on his experiences in the Burma police for the novel Burmese Days (1934) and the essays "A Hanging" (1931) and "Shooting an Elephant" (1936).

In Burma, Orwell had acquired a reputation as an outsider—he spent much of his time alone, reading or pursuing non-pukka activities, such as attending the churches of the Karen ethnic group. A colleague, Roger Beadon, recalled (in a 1969 recording for the BBC) that Orwell was fast to learn the language and that before he left Burma, "was able to speak fluently with Burmese priests in 'very high-flown Burmese.'"[28] Orwell wrote later that he felt guilty about his role in the work of empire and he "began to look more closely at his own country and saw that England also had its oppressed…" Orwell made changes to his appearance in Burma that remained for the rest of his life. "While in Burma, he acquired a moustache similar to those worn by officers of the British regiments stationed there. [He] also acquired some tattoos; on each knuckle he had a small untidy blue circle. Many Burmese living in rural areas still sport tattoos like this – they are believed to protect against bullets and snake bites."[29]

Novels

Nineteen Eighty-Four is a novel by George Orwell published in 1949. It is a dystopian and satirical novel set in Oceania, where society is tyrannized by The Party and its totalitarian ideology.[1] The Oceanian province of Airstrip One is a world of perpetual war, omnipresent government surveillance, and public mind control, dictated by a political system euphemistically named English Socialism (Ingsoc) under the control of a privileged Inner Party elite that persecutes all individualism and independent thinking as thoughtcrimes.[2] Their tyranny is headed by Big Brother, the quasi-divine Party leader who enjoys an intense cult of personality, but who may not even exist. Big Brother and the Party justify their rule in the name of a supposed greater good.[1] The protagonist of the novel, Winston Smith, is a member of the Outer Party who works for the Ministry of Truth (Minitrue), which is responsible for propaganda and historical revisionism. His job is to re-write past newspaper articles so that the historical record always supports the current party line.[3] Smith is a diligent and skillful worker, but he secretly hates the Party and dreams of rebellion against Big Brother.

As literary political fiction and as dystopian science-fiction, Nineteen Eighty-Four is a classic novel in content, plot, and style. Many of its terms and concepts, such as Big Brother, doublethink, thoughtcrime, Newspeak, and memory hole, have entered everyday use since its publication in 1949. Moreover, Nineteen Eighty-Four popularised the adjective Orwellian, which describes official deception, secret surveillance, and manipulation of the past by a totalitarian or authoritarian state.[3]

Mind control (also known as brainwashing, coercive persuasion, mind abuse, menticide, thought control, or thought reform) refers to a process in which a group or individual "systematically uses unethically manipulative methods to persuade others to conform to the wishes of the manipulator(s), often to the detriment of the person being manipulated".[1] The term has been applied to any tactic, psychological or otherwise, which can be seen as subverting an individual's sense of control over their own thinking, behavior, emotions or decision making. In Propaganda: The Formation of Men's Attitudes, Jacques Ellul maintains that the "principal aims of these psychological methods is to destroy a man's habitual patterns, space, hours, milieu, and so on."[2]

Theories of brainwashing and of mind control were originally developed to explain how totalitarian regimes appeared to succeed in systematically indoctrinating prisoners of war through propaganda and torture techniques. These theories were later expanded and modified to explain a wider range of phenomena, especially conversions to new religious movements (NRMs).

Big Brother is a fictional character in George Orwell's novel Nineteen Eighty-Four. He is the enigmatic dictator of Oceania, a totalitarian state taken to its utmost logical consequence – where the ruling Party wields total power for its own sake over the inhabitants.

In the society that Orwell describes, everyone is under complete surveillance by the authorities, mainly by telescreens. The people are constantly reminded of this by the phrase "Big Brother is watching you", which is the core "truth" of the propaganda system in this state.

Since the publication of Nineteen Eighty-Four, the term "Big Brother" has entered the lexicon as a synonym for abuse of government power, particularly in respect to civil liberties, often specifically related to mass surveillance.

In George Orwell's novel Nineteen Eighty-Four, the Ministry of Truth is Oceania's propaganda ministry. It is responsible for any necessary falsification of historical events. The word truth in the title Ministry of Truth should warn, by definition, that the "minister" will self-serve its own "truth"; the title implies the willful fooling of posterity using "historical" archives to show "in fact" what "really" happened. As well as administering truth, the administration deploys a new tongue-in-cheek language amongst administrators called Newspeak, in which, for example, truth is understood to mean statements like 2 + 2 = 5 when the situation warrants.

It is one of the four ministries that govern Oceania. However, as with the other Ministries in the novel, the Ministry of Truth is a misnomer and in reality serves the opposite of its purported namesake.

In Newspeak, the ministry is known as Minitrue.

Doublethink, a word coined by George Orwell in the novel Nineteen Eighty-Four, describes the act of simultaneously accepting two mutually contradictory beliefs as correct, often in distinct social contexts.[1] It is related to, but distinct from, hypocrisy and neutrality. Its opposite is cognitive dissonance, where the two beliefs cause conflict in one's mind. Doublethink is an integral concept of George Orwell's dystopian novel Nineteen Eighty-Four. The word doublethink is part of Newspeak.

Newspeak is a fictional language in George Orwell's novel Nineteen Eighty-Four. In the novel, it refers to the deliberately impoverished language promoted by the state. Orwell explained the basic principles of the language in an essay included as an appendix to the novel.[1] Newspeak is closely based on English but has a greatly reduced and simplified vocabulary and grammar. The totalitarian aim of the Party is to prevent any alternative thinking — "thoughtcrime", or "crimethink" in the newest edition of Newspeak – by destroying any vocabulary that expresses such concepts as freedom, free enquiry, individualism, resistance to the authority of the state and so on. One character, Syme, says admiringly of the diminishing scope of the new language: "It's a beautiful thing, the destruction of words."

The Newspeak term for the English language is Oldspeak. The Party intends to replace Oldspeak completely with Newspeak before 2050 (except among the Proles, who are not trained in Newspeak and whom the Party regards as barely human and unimportant).

Orwell was inspired to invent Newspeak by the constructed language Basic English, which he promoted from 1942 to 1944 before emphatically rejecting it in his essay "Politics and the English Language".[2][why?]In this paper he deplores the bad English of his day, citing dying metaphors, pretentious diction or rhetoric, and meaningless words, which he claimed to encourage unclear thought and reasoning. Towards the end of the essay, Orwell states:

" I said earlier that the decadence of our language is probably curable. Those who deny this would argue, if they produced an argument at all, that language merely reflects existing social conditions, and that we cannot influence its development by any direct tinkering with words or constructions.

"Orwellian" is an adjective describing the situation, idea, or societal condition that George Orwell identified as being destructive to the welfare of a free and open society. It connotes an attitude and a policy of control by propaganda, surveillance, misinformation, denial of truth, and manipulation of the past, including the "unperson" — a person whose past existence is expunged from the public record and memory, practiced by modern repressive governments. Often, this includes the circumstances depicted in his novels, particularly Nineteen Eighty-Four.

Orwell's ideas about personal freedom and state authority developed when he was a British colonial administrator in Burma. He was fascinated by the effect of colonialism on the individual, requiring acceptance of the idea that the colonialist exists only for the good of the colonised.

There has also been a great deal of discourse on the possibility that Orwell galvanized his ideas of oppression during his experience, and his subsequent writings in the English press, in Spain. Orwell was a member of the Workers' Party of Marxist Unification (POUM) militia and suffered suppression and escaped arrest by the Comintern faction working within the Republican Government. Following his escape he made a strong case for defending the Spanish revolution from the Communists there, and the misinformation in the press at home. During this period he formed strong ideas about the reportage of events, and their context in his own ideas of imperialism and democracy.

This often brought him into conflict with literary peers such as W.H. Auden and Stephen Spender.

Totalitarianism (or totalitarian rule) is a political system where the state holds total authority over society and seeks to control all aspects of public and private life wherever necessary.[1]

The concept of totalitarianism was first developed in a positive sense in the 1920s by the Italian fascists. The concept became prominent in Western anti-communist political discourse during the Cold War era in order to highlight perceived similarities between Nazi Germany and other fascist regimes on the one hand, and Soviet communism on the other.[2][3][4][5][6]

Aside from fascist and Stalinist movements, there have been other movements that are totalitarian. The leader of the historic Spanish reactionary conservative movement called the Spanish Confederation of the Autonomous Right declared his intention to "give Spain a true unity, a new spirit, a totalitarian polity…" and went on to say "Democracy is not an end but a means to the conquest of the new state. When the time comes, either parliament submits or we will eliminate it."[7]

 

 



“Justice too long delayed is justice denied for 10 murdered Muslims in Taungope”"

Posted: 06 Oct 2012 04:32 AM PDT

‎"We know through painful experience that freedom is never voluntarily given by the oppressor; it must be demanded by the oppressed.
Frankly I have never yet engaged in a direct action movement that was "well timed," according to the timetable of those who have not suffered unduly from the disease of segregation.
For years now I have heard the word "Wait!"
It rings in the ear of every Negro with a piercing familiarity. This "wait" has almost always meant "never."
We must come to see with the distinguished jurist of yesterday that "justice too long delayed is justice denied."
- Martin Luther King, Letter from Birmingham Jail (April 16, 1963)
Shared from FB of Tenaganita WomensForce


BN Mengggelupur Apabila Majalah Antarabangsa Samakan Najib Dengan Gordon Brown

Posted: 06 Oct 2012 07:37 AM PDT



Politik Malaysia tidak sama dengan negara luar, kata BN

Pemimpin Barisan Nasional (BN) mendakwa tindakan menyamakan perdana menteri (PM) Datuk Seri Najib Razak dengan PM Britain Gordon Brown adalah tidak masuk akal memandangkan situasi politik Malaysia adalah berbeza dengan negara tersebut.

Dalam satu rencana dalam majalah The Economist hari ini, Najib telah disamakan dengan Brown yang memegang tampuk pemerintahan selepas diberikan oleh PM terdahulu, Tony Blair, namun kelewatannya mengadakan pilihan raya menyebabkan Parti Buruh tewas pada tahun 2010.

"Ia satu tindakan yang salah dan tidak masuk jika membuat perbandingan antara Malaysia dengan Britain," kata Setiausaha Agung Umno, Datuk Seri Tengku Adnan Tengku Mansor, apabila dihubungi oleh The Malaysian Insider.

"Kerana situasi politik dan pilihan raya negara dengan mereka sama sekali tidak sama.

"Bagaimana mahu menyamakan Najib dengan Brown?"

Pandangan Tengku Adnan disokong Naib Ketua Pemuda MIC, V. Mugilan, yang berkata corak pemerintahan dan politik Malaysia tidak sama dengan Britain kerana sejak merdeka negara hanya diperintah oleh BN dan tidak pernah bertukar tampuk kuasa banyak kali seperti di Britain.

"Di Malaysia, sejak merdeka hingga sekarang hanya BN yang menjadi kerajaan pusat," kata Mugilan.

"Bagaimana nak bandingkan Malaysia dengan Britain yang sudah banyak kali bertukar kuasa selepas pilihan raya."

The Economist juga menyatakan pemerintahan yang dipegang oleh Najib ketika ini bukan hasil daripada mandat yang diperoleh sepenuhnya tetapi sebaliknya hasil daripada pengambilalihan kuasa daripada Tun Abdullah Ahmad Badawi.

Justeru itu ia memberikan kebimbangan kepada Najib untuk mengadakan Pilihan Raya Umum (PRU) Ke-13.

Keadaan Najib menurut The Economist semakin terdesak hingga terpaksa membuat pelbagai rombakan ke atas polisi kerajaannya dan pembentangan Bajet 2013 baru-baru ini membuktikan ia bertujuan untuk menarik pengundi muda menyokong BN dalam pilihan raya nanti.

"PM tidak mengadakan pilihan raya bukan kerana takut tetapi kerajaan komited untuk menunaikan janji terlebih dahulu kepada rakyat untuk keselesaan dan kemudahan masa depan," kata Tengku Adnan lagi.

"Bukan seperti pembangkang yang hanya menabur janji tetapi tidak ditunaikan. Lihat apa yang terjadi di Selangor dan Pulau Pinang."

Mugilan turut menegaskan langkah Najib untuk tidak mengadakan pilihan raya bukan kerana takut kepada pembangkang tetapi sebaliknya mengatakan pembangkang yang takut untuk berdepan dalam PRU nanti.

"Kita lihat di Selangor, tindakan kerajaan negeri yang mahu mengadakan pilihan raya Dewan Undangan Negeri (Dun) berasingan dengan pusat membuktikan mereka yang takut untuk menghadapi PRU dan bukannya BN," kata Mugilan.

"Najib sebagai PM mempunyai kekuatan sendiri.

No time like tomorrow

THE prime minister, Najib Razak, fancies himself as the Tony Blair of Malaysian politics.

Like the former British prime minister, Mr Najib purports to be a progressive reformer, on a mission to "modernise" his country. The British-educated Mr Najib also likes to pay as much attention to the spin on his policies as to their substance. He even hires former Blair advisers to make sure he gets it right.

For all that, Mr Najib increasingly resembles the hapless Gordon Brown, Mr Blair's nemesis and successor. For years Mr Brown agitated to push his rival aside. When at last he succeeded, Mr Brown blew it by missing the chance to call an early election while he was still relatively popular. Rather than winning his own mandate, Mr Brown, unelected and indecisive, watched his authority drain away until he was boxed into calling an election right at the end of his term—which he then lost. Similarly, Mr Najib took over after an internal party coup in April 2009 against the then prime minister, Abdullah Badawi. Talk of an early election for Mr Najib to secure his own mandate first surfaced towards the end of 2010. He himself began to talk up his chances the following June. Then an election was expected towards the middle of this year. All along, Malaysia has been on an election footing, with the cautious Mr Najib ponderously cultivating the voters.

He has crafted new policies for Malaysia's younger, unaligned citizens while giving away plenty of money to retain his party's traditional supporters, especially among the ethnic-Malay (and Muslim) majority. In the budget in late September more cash handouts went to poorer households and a one-month salary bonus to all government workers. They usually vote for Mr Najib's United Malays National Organisation (UMNO).

Would that there were more to show for all the shadow electioneering. Opinion polls conducted by the respected Merdeka Centre (the latest were for June) gave the prime minister an approval rating of 64%, down from the high point of his popularity in the middle of 2010. Still not bad, you might think, but the popularity of the ruling coalition, the Barisan Nasional (BN), is much lower than the prime minister's own. So now Mr Najib's options are diminishing fast. He is required to call an election by April at the latest. In the process he has acquired a reputation for dithering, and now has the regrettable distinction of being Malaysia's second-longest-serving unelected prime minister, just behind his own father, the country's second prime minister.

Given UMNO's deep pockets and its practice of gerrymandering constituency boundaries, winning a simple majority has always looked relatively easy for Mr Najib. After all, the ruling coalition, made up of UMNO and several smaller parties, has achieved that in every election since independence in 1957. Yet Mr Najib's real aim is to win back the two-thirds majority that the BN lost for the first time at the last election, in 2008. In so doing the BN lost its power, among other things, to tinker with the constitution. That failure led directly to the coup against Mr Badawi and the elevation of Mr Najib. The prime minister knows that if he fails to reverse the humiliation of 2008, a genuinely hard task, then he could go the same way as his predecessor (His chief protection is that personally he remains more popular than the BN.)

Mr Najib has also been spooked by a series of political setbacks. His government mishandled a couple of huge rallies by a coalition of NGOs called Bersih (meaning "clean" in Malay) campaigning for fair elections. And poring perhaps too closely over the minutiae of local-election results, the BN has fretted over a fall in support among Chinese voters. They form the largest minority in the country's complex ethnic mosaic.

The problem for Malaysia is that the rival parties have been at such a high pitch of combat-readiness for such a long time that the resulting partisanship is poisoning national politics. Pretty murky at the best of times, politics is becoming dirtier by the day. UMNO and its friends in the press and television have been relentless in their assaults on any organisation, such as Bersih, that is deemed to be sympathetic to the opposition. Another target has been an excellent independent website called Malaysiakini. All the old canards about these sorts of groups being in the pay of Zionists, America or George Soros, a foreign financier, have been trotted out. It is not clear whether such slanders still impress Malaysia's voters, especially its Muslims. They are certainly a sign of desperation.



Ulasan GB

Mungkin benar, politik Britain tak sama dengan politik Malaysia. Diantaranya:

1) Kerana terlalu lama berkuasa, mudah bagi BN mencari dan mewujudkan ruang untuk melakukan penipuan.

2) SPR di dalam tangan UMNO BN, tidak berkecuali sepenuhnya seperti di Britain.

3) Polis & SPRM masih boleh diperkudakan untuk menakut-nakutkan rakyat dan mereka yang tidak menyokong BN.

4) Media massa arus perdana boleh diperalatkan untuk menabur fitnah dan memburukkan lawan.

5) Gangsterism - halal untuk UMNO BN.

6) Politik wang - halal untuk UMNO BN dan bermacam-macam lagi.


The Twenty-Six Uses of Toothpaste

Posted: 06 Oct 2012 04:03 AM PDT

Thanks to Angela who sent me this very informative post. Who would have thought that toothpaste can be used for so many purposes! Have a nice day!

Although the primary use of toothpaste is to clean and improve the aesthetic appearance and health of teeth, there are also 26 other things that you can use it for. Every household has one and every household uses it at least twice a day. And because of the common availability of toothpaste, you can try everything below.
   
Remember, use only white toothpaste.
              
    1. Removes stain from cloth
    To take out all kinds of stain like ink or lipstick. Squeeze some on the spot, scrub and rinse.
       
     2. Even out scratches on CD / DVD
    If the screen freezes, take out the disc, put some toothpaste on it, scrub and clean it off.
              
    3. Cleans diamond ring
    Just squeeze a little on a used toothbrush, wet the ring, scrub gently, rinse and your diamond ring should be look sparkling new.
              
    4. Cleans silver
    Toothpaste can be used to polish any kind of silver. It really does bring out the shine in silverwares.
           
    5. Placate burns
    Right after you get burnt, put it on. It helps to relieve the sting.
       
     6. Removes crayon from painted walls
    Rub the marks with the toothpaste and a damp rag. Wipe with water to get rid of residue.    
       
    7. Remove carpet stains
    Squeeze some onto the carpet, scrub, rinse and let it dry.
              
    8. Relieves insect bites
    Spread a little over either of these and you'll feel soothed and no itches. Mosquito, flea and ant bites work especially well.  
       
    9. Keep girl babies' bows in their hair
    If they don't have much hair this is particularly useful. It doesn't pull it out, it just washes out.       
       
    10. Clean your nails
    Teeth and nails are made of the same material. To clean your nails, squeeze some on top of a toothbrush, wet your nails and brush them thoroughly. Be amazed by the sparkle.      
       
    11. Clean shoes
    Scrubbing toothpaste with a wet toothbrush over the boots, working shoes and rubber part of sneakers will work. It can also be used to remove scuffs.       
       
    12. Put up posters
    You can use toothpaste to put up posters without damaging the wall. However, avoid using it for collector posters. It can damage the ink over time.       
       
    13. Use it to temporarily seal holes
    Can be used as a spackle to fill nail holes. This sounds evil, but you can use it right before you move out of your rented apartment.     
       
    14. Clean around the bathroom
    Use it to clean shower doors and rings around the bath tub. It has an abrasive so that is why it works good.     
       
    15. Clean your vehicle's headlight lenses
    Put some toothpaste in a bowl with some water. Use a buffer pad and clean off fog caused by dirt and bugs hitting them.
            
    16. Clean model cars
    Hobbyists who collect and build model cars, robots and action figures can certainly use toothpaste to make them nice and shiny.  
       
    17. Remove scratches on your watch crystal
    Dab some on the watch and scrub it with tissue.       
       
    18. Treat acne
    Be very careful when using this. Use it at most once a week. Just dab a small amount on a pimple before bed, wake up and it will dry up.
             
    19. Prevent fog in your swimming goggles
    Just wipe it on, clean it off. Works well for me.
       
       
    20. Clean piano key tops
    A dab of toothpaste, a soft cloth and some rubbing will usually clean piano keytops and turn them white again.
              
    21. Deodorize smelly hands
    Wash your hands with a dab of toothpaste and it will remove smells like onions and other unpleasant odours.
              
    22. Remove scratches on glassware
    Polish with a squeeze of toothpaste. Your glassware should be shining in no time.
              
    23. Remove beach tar
    Getting that black beach tar on your feet can put a small crimp in your vacation, but it is easy enough to remove. Just rub it with some non-gel toothpaste and rinse.
              
    24. Deodorize baby bottles
    Works for sour smelling baby bottles. Scrub with toothpaste and a bottle brush and the bottles should end up smelling clean and fresh.
              
    25. Cleans clothes iron
    The mild abrasive in non-gel toothpaste is just the ticket for scrubbing the gunk off the bottom plate of your clothes iron. Apply the toothpaste to the cool iron, scrub with a cloth, then rinse clean.
       
    26. Remove water marks from furniture
    To get rid of those telltale watermark rings left by sweating beverages, gently rub some non-gel toothpaste on the wood with a soft cloth.



အစၥလာမ္ဘာသာဝင္ မဟုတ္သူမ်ားကို အစၥလာမ္ဘာသာဝင္တို႔ အထြတ္အျမတ္ထားရာ မကၠာျမိဳ႕ ႏွင့္ မဒီနာျမိဳ႕ ေတြမွာ ဘာေၾကာင့္ ဝင္ခြင့္ မျပဳရတာလဲ ?

Posted: 06 Oct 2012 03:59 AM PDT

‎"အစၥလာမ္ဘာသာဝင္ မဟုတ္သူမ်ားကို အစၥလာမ္ဘာသာဝင္တို႔ အထြတ္အျမတ္ထားရာ မကၠာျမိဳ႕ ႏွင့္ မဒီနာျမိဳ႕ ေတြမွာ ဘာေၾကာင့္ ဝင္ခြင့္ မျပဳရတာလဲ ???"

ယခုအခ်ိန္မွာ အစၥလာမ္ဘာသာကို နည္းလမ္းေပါင္းစံု သံုးၿပီး မမွန္ကန္တဲ့ ဝါဒျဖန္႔မႈေတြ တစိုက္မတ္မတ္ လုပ္ေဆာင္လာေနၾကတာကို ဝမ္းနည္းဖြယ္ ေတြ႕ေနရသလို တစ္ဘက္တစ္လမ္းကေန အမ်ားျပည္သူ အၾကား အထင္အျမင္လြဲမွားေနတာေတြကို မွန္ကန္စြာ နားလည္လာေစရန္ ရည္ရြယ္ခ်က္ေကာင္းႏွင့္ ပြင့္လင္းစြာေမးျမန္းလာၾကသူ အစၥလာမ္ဘာသာဝင္ မဟုတ္သူမ်ားလည္း အေျမာက္အမ်ားရွိလာပါတယ္။


အထက္ပါေမးခြန္းကို ကြ်န္ေတာ့္ထံ ေမးျမန္းလာတဲ့ ညီငယ္ကို ေက်းဇူးတင္ရွိပါေၾကာင္း ဦးစြာပထမ ေျပာၾကားလိုပါတယ္။

ဆက္လက္ၿပီး ညီငယ္ရဲ႕ ေမးခြန္းကိုေျဖၾကားပါ့မယ္။

မွန္ပါတယ္ ညီငယ္။

အဲဒီ ႏုိင္ငံရဲ႕ ဥပေဒ အရ အစၥလာမ္ဘာသာဝင္ မဟုတ္သူမ်ားကို အစၥလာမ္ဘာသာဝင္တို႔ အထြတ္အျမတ္ထားရာ မကၠာျမိဳ႕ ႏွင့္ မဒီနာျမိဳ႕ ေတြမွာ ဝင္ခြင့္ မျပဳပါဘူး။

ေအာက္ပါ အခ်က္အလက္မ်ားဟာ ဘာေၾကာင့္ ဝင္ခြင့္မျပဳရသလဲ ဆိုတဲ့ အေၾကာင္းျပခ်က္ အခ်ိဳ႕ ျဖစ္ပါတယ္။

အစ္ကိုတို႔ တိုင္းျပည္မွာရွိေနတဲ့ တပ္ေျမေတြ၊ တိုင္းစစ္႒ာနခ်ဳပ္ရွိတဲ့ နယ္ေျမေတြ၊ စစ္ရုံးခ်ဳပ္ရွိတဲ့ ေနရာေတြရဲ႕ ပရဝုဏ္ ပတ္ပတ္လည္မွာ "တပ္ေျမ မက်ဴးေက်ာ္ရ" တို႔ "ျဖတ္သန္းသြားလာခြင့္မျပဳ ပစ္ခတ္ အေရးယူျခင္း ခံရမည္" စတဲ့ ဆိုင္းဘုတ္ေတြ ရွိပါတယ္။

ထိုနည္းတူစြာပဲ အဂၤလိပ္-ျမန္မာ အဘိဓာန္မွာ "Cantonment" ဆိုတဲ့ စကားလံုးကို ရွာၾကည့္ပါ။ အေျဖမွာ "တပ္နယ္ေျမ။ အိႏၵိယရွိ အျမဲတမ္း စစ္စခန္း" လို႔ေတြ႔ပါလိမ့္မယ္။ အဲဒီက သာမာန္ အရပ္သား အိႏၵိယ ႏုိင္ငံသားေတြလည္း အဲဒီ Cantonment ထဲ သြားခြင့္မရွိဘူး။

အဲဒီလိုပဲ အျခားႏုိင္ငံေတြမွာလည္း ဒီလို ႏုိင္ငံေတာ္ ကာကြယ္ေရးႏွင့္ ပတ္သက္တဲ့ တားျမစ္နယ္ေျမေတြ အမ်ိဳးမ်ိဳးရွိၾကပါတယ္။

ႏုိင္ငံသားတစ္ဦးျဖစ္ပါလ်က္ႏွင့္ တပ္ေျမတို႔ စစ္စခန္းတို႔ကို ဘာလို႔ ဝင္ခြင့္မရသလဲဆိုၿပီး ေစာဒက တက္ခြင့္မရွိဘူး ညီငယ္။

လူတစ္ဦးဟာ စစ္တပ္ တားျမစ္နယ္ေျမထဲ ဝင္ခြင့္ရဖို႔ စစ္မႈထမ္းတစ္ဦး အေနႏွင့္ ႏုိင္ငံေတာ္ကာကြယ္ေရး တာဝန္ ထမ္းေဆာင္သူ အျဖစ္ စာရင္းဝင္ဖို႔လိုပါတယ္။

အဲဒါေၾကာင့္ အစၥလာမ္ဘာသာရဲ႕ သာသနာ့ ခံတပ္သဖြယ္ျဖစ္တဲ့
အစၥလာမ္ဘာသာဝင္တို႔ အထြတ္အျမတ္ထားရာ မကၠာျမိဳ႕ ႏွင့္ မဒီနာျမိဳ႕ ေတြမွာ အစၥလာမ္ဘာသာကို မိမိ အသက္ထက္ပိုၿပီး ခ်စ္ျမတ္ႏုိးစြာ ကာကြယ္ေစာင့္ေရွာက္ က်င့္သံုးပါ့မယ္ ဆိုၿပီး စာရင္းသြင္းထားတဲ့ မြတ္စလင္မ္မ်ားကိုသာ သီးသန္႔ဝင္ခြင့္ျပဳထားရျခင္းပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

ဒါေၾကာင့္မို႔လို႔ မြတ္စလင္မ္ မဟုတ္သူေတြက ဘာေၾကာင့္ မြတ္စလင္မ္ေတြဟာ ဒီေနရာ ဒီျမိဳ႕ ႏွစ္ျမိဳ႕ကို ဝင္ခြင့္မျပဳတာလဲ၊ ဒီလိုခြဲျခားတားျမစ္တာ Logic မက်ဘူးလို႔ ေဝဖန္ေနတာေတြဟာ ဒီရွင္းျပခ်က္ တစ္ခုနဲ႔တင္ Logic က်ေၾကာင္း သိႏုိင္ပါတယ္။

ညီငယ္ေရ ႏုိင္ငံရပ္ျခား တိုင္းျပည္တစ္ခုခုကို သြားခ်င္ရင္ သက္ဆိုင္ရာ သံရုံးကေန ျပည္ဝင္ခြင့္ ဗီဇာ (VISA) ယူရေၾကာင္း အထူးရွင္းျပစရာ မလိုေလာက္ဖူးလို႔ ထင္ပါတယ္။

ႏုိင္ငံတစ္ခုႏွင့္တစ္ခု ျပည္ဝင္ခြင့္ ေလွ်ာက္ထားရာမွာ တစ္ႏုိင္ငံ ႏွင့္ တစ္ႏုိင္ငံ လုပ္ထံုးလုပ္နည္း ဥပေဒ၊ လိုအပ္တဲ့ စာရြက္စာတမ္းေတြ၊ ေလွ်ာက္ထားမည့္ သူမွာ ရွိရမဲ့ အရည္အခ်င္းေတြ တစ္မ်ိဳးစီ မတူညီပဲ ကြဲျပားၾကပါတယ္။

အထူးသျဖင့္ အေနာက္ႏုိင္ငံႀကီးေတြ၊ ဖြံ႔ျဖိဳးၿပီး ႏုိင္ငံေတြကို သြားလိုတဲ့ တတိယကမၻာႏုိင္ငံက လူေတြ အတြက္ ပိုလို႔ေတာင္တင္းက်ပ္တဲ့ Rules and Regulations ေတြထားရွိေၾကာင္း ေလွ်ာက္ထားဖူးသူတိုင္း သိၾကပါတယ္။

စကၤာပူလိုႏုိင္ငံကိုသြားခ်င္ရင္ မူးယစ္ေဆးဝါး အနည္းငယ္ေတာင္ပါသြားလို႔မရပါဘူး။ စစ္ေဆးလို႔ေတြ႕ရွိခဲ့ရင္ ေသဒဏ္ အေပးခံရႏုိင္ေၾကာင္း ေၾကျငာထားပါတယ္။ ဒါသူတို႔ရဲ႕ ဥပေဒပါ။ ဒါကို အစ္ကိုတို႔က သူတို႔ကို သြားၿပီး မင္းတို႔ဥပေဒက ၾကမ္းတယ္၊ ေရွးေဟာင္းဆန္တယ္လို႔ ေျပာလို႔မရယံုသာမက အဲဒီႏုိင္ငံရဲ႕ က်င့္သံုးေနတဲ့ ဥပေဒကို မလြဲမေသြ လိုက္နာရမွာပဲျဖစ္ပါတယ္ ညီငယ္။

ထိုနည္းတူစြာပဲ မည္သည့္လူသားမဆို အစၥလာမ္ဘာသာဝင္တို႔ အျမတ္တႏုိးထားရာ ျမင့္ျမတ္တဲ့ နယ္ေျမ ႏွစ္ခုျဖစ္တဲ့ မကၠာျမိဳ႕ ႏွင့္ မဒီနာၿမိဳ႕ ေတြကို ဝင္လိုတယ္ ဆိုရင္ေတာ့ (VISA) တစ္ခု မလြဲမေသြ ရွိရပါမယ္။

အဲဒီ (VISA) က ႏွလံုးသားကေန ယံုၾကည္ၿပီး ႏူတ္လွ်ာကေန ထြက္ဆိုရတဲ့ အစၥလာမ္ဘာသာရဲ႕ မြန္ျမတ္သန္႔စင္လွတဲ့

"အလႅာဟ္အရွင္ျမတ္ မွတပါး အျခား ခဝပ္ကိုးကြယ္ထိုက္ေသာ အရွင္မရွိ၊ မုဟမၼဒ္ သခင္သည္ အလႅာဟ္အရွင္ျမတ္၏ ေက်းကြ်န္ ႏွင့္ ေစလႊတ္ေတာ္မူျခင္းခံရေသာ နဗီတမန္ေတာ္ ျဖစ္ေတာ္မူ၏။" ဆိုတဲ့ စာပိုဒ္ကေလးသာ ျဖစ္ေၾကာင္း ရွင္းျပအပ္ပါတယ္။

ညီငယ္ အပါအဝင္ စာရႈသူအားလံုး အေပၚ စလာမ္ ျငိမ္းခ်မ္းသာယာမႈ အျဖာျဖာ က်ေရာက္ပါေစလို႔ ဆုမြန္ေကာင္း ေတာင္းေပးလိုက္ပါတယ္။

Mohammed Naeem



Kes Polis Minta Rasuah Drp Deejay Suria.FM: Terbukti Ia Bukan Persepsi, Tapi Realiti

Posted: 06 Oct 2012 03:32 AM PDT

Ketua Polis Negara Kecewa Anggotanya Minta Rasuah Dari Deejay Suria FM Ketua Polis Negara (KPN) Tan Sri Ismail Omar kecewa dengan sikap anggotanya yang meminta rasuah daripada penyampai radio Suria FM, Tyzo dan berhasrat mengambil tindakan tegas.

Ismail berkata, perbuatan meminta rasuah tidak boleh dimaafkan dan beliau mahu siasatan terperinci dilakukan berdasarkan kepada laporan yang dibuat penyampai radio itu.

"Saya akan siasat. Perkara begini tak boleh dimaafkan. Kalau perlu, kita akan gugurkan keanggotaannya jika benar didapati bersalah," katanya kepada mStar Online dalam wawancara eksklusif bersama The Star di Ibu Pejabat, Polis Diraja Malaysia (PDRM), Bukit Aman, dekat sini pada Khamis.

mStar Online pada Rabu lalu melaporkan Tyzo atau nama sebenarnya Tuah Zoqarnain Idris telah melalui pengalaman ditahan anggota polis kerana kesalahan memandu kereta bercermin gelap dalam satu sekatan Isnin lalu di sekitar jalan Sunway dekat sini.

Dalam kejadian kira-kira pukul 12 tengah hari itu, anggota polis trafik tersebut telah memberi dua pilihan terhadap Tyzo sama ada mahu menyelesaikan kes itu dengan cara membayar wang ataupun dikenakan saman.

Bagaimanapun anggota polis tersebut melepaskan Tyzo selepas deejay tersebut memaklumkan dia adalah petugas media dan berhasrat melaporkan perbuatan tersebut kepada pihak atasan PDRM selepas mencatat nama dan nombor badannya.

Sementara itu Tyzo yang dihubungi mengucapkan terima kasih kepada Ismail kerana memberi respons terhadap aduan tersebut.

Malah kata Tyzo, dia juga telah menerima panggilan telefon daripada Ketua Bahagian Trafik dan Ketenteraman Awam Selangor, Superintendan Zulkifli Joned yang mahu mengambil tindakan terhadap perkara itu.

"Saya juga akan ke Bukit Aman hari Jumaat dan Suruhanjaya Pencegahan Rasuah Malaysia (SPRM) yang mahu mengambil keterangan selepas berita mengenai kes ini disiarkan di media.

"Insya-Allah, saya akan beri kerjasama sepenuhnya kepada pihak berkenaan," katanya - Mstar

Rasuah: Deejay Tyzo Beri Keterangan Ke Bukit Aman & SPRM




Penyampai radio Suria FM, Tyzo telah memberi keterangan kepada pegawai polis di Ibu Pejabat, Polis Diraja Malaysia (PDRM) Bukit Aman dan Suruhanjaya Pencegahan Rasuah Malaysia (SPRM) di sini pada Jumaat, berhubung kejadian sorang anggota polis meminta rasuah akibat kesalahan lalu lintas daripadanya pada Isnin lalu.

Tyzo atau nama sebenarnya Tuah Zoqarnain Idris, 36, tiba di Bukit Aman kira-kira pukul 2.30 petang dan memberi kenyataannya selama kira-kira 90 minit kepada seorang pegawai polis di Bahagian Tatatertib.

Selesai memberi kenyataan itu, dia turut hadir ke ibu pejabat SPRM di Jalan Cochrane, Cheras di sini kira-kira pukul 4.45 petang dan diambil keterangan kira-kira 30 minit.

Tyzo berkata, dia tidak pernah membayangkan selepas membuat keputusan untuk tidak memberi rasuah, dia perlu memberi kenyataan kepada beberapa pihak berkuasa.

"Saya bagaimanapun gembira kerana saya dapat mempertahankan prinsip saya dan berkata "tidak" kepada rasuah," ujarnya kepada mStar Online pada Jumaat.

Adalah difahamkan pihak polis telah mengenal pasti anggota yang dikatakan meminta rasuah daripada Tyzo itu dan kedua-dua pihak berkuasa berkenaan akan merakamkan kenyataannya dalam waktu terdekat.

Sementara itu Tyzo memberitahu dia bimbang dengan keselamatannya selepas menerima satu panggilan telefon daripada individu yang tidak dikenali melalui talian telefon pejabat yang mendakwa kononnya mahu menyiasat kes berkenaan.

Deejay itu curiga kerana sebelum ini Ketua Bahagian Trafik dan Ketenteraman Awam Selangor, Superintenden Zulkifli Joned dan pegawai penyiasat kes berkenaan telah berhubung dengannya secara terus melalui telefon bimbitnya.

"Rakan-rakan saya tidak memberikan nombor telefon saya kerana bimbang perkara yang tidak diingini.

"Saya bimbang kenapa orang yang mendakwa pegawai polis tidak mempunyai nombor telefon bimbit saya sedangkan sebelum ini pihak-pihak berkenaan telah berhubung secara terus dengan saya," katanya.

mStar Online pada Rabu lalu melaporkan Tyzo telah melalui pengalaman ditahan anggota polis kerana kesalahan memandu kereta bercermin gelap dalam satu sekatan jalan raya di sekitar jalan Sunway dekat sini.

Dalam kejadian kira-kira pukul 12 tengah hari itu, seorang anggota polis trafik telah memberi dua pilihan terhadap Tyzo sama ada mahu menyelesaikan kes itu dengan cara membayar wang ataupun dikenakan saman.

Bagaimanapun anggota polis tersebut melepaskan Tyzo selepas deejay tersebut memaklumkan dia adalah petugas media dan berhasrat melaporkan perbuatan tersebut kepada pihak atasan PDRM selepas mencatat nama dan nombor badannya.

Ketua Polis Negara, Tan Sri Ismail Omar turut memberi reaksi terhadap kes berkenaan dan mahu individu yang meminta rasuah tersebut dikenakan tindakan tegas.





Myanmar Military’s retaining of the power by hook or by crook

Posted: 06 Oct 2012 12:03 AM PDT

၁။ ေတာ္လွန္ေရးေကာင္စီ လုပ္တယ္။
၂။ ျမန္မာ့ဆုိရွယ္လစ္ လမ္းစဥ္ပါတီ လုပ္တယ္။
၃။ အျမဳေတပါတီက ျပည္သူ႔ပါတီ လုပ္တယ္။
၄။ လူထုက တစ္ခဲနက္ ေထာက္ခံေရးဆဲြတဲ့ တစ္ပါတီ အာဏာရွင္ ဖဲြ႕စည္းပုံႀကီး ေရးဆဲြျပီး ဗုိလ္ခ်ဳပ္ႀကီးေနဝင္းက အာဏာလႊဲတယ္ဆုိျပီး အထြက္ျပလုိက္တယ္။
၅။ ျပည္သူ႔ကုိယ္စားလည္ ဦးေနဝင္းက အာဏာကုိ လႊဲယူတယ္ဆုိျပီး မိနစ္ပုိင္းအတြင္း သူတုိ႔ဘဲ အဝင္ျပန္ျပတယ္။
၆။ ပါတီကုိ ဖ်က္ျပီး နဝတလုပ္ အာဏာဆက္ယူတယ္။
၇။ နဝတကုိ ဖ်က္ျပီး နအဖလုပ္ အာဏာကုိ ဆက္ယူတယ္။
၈။ ၁၃ႏွစ္ၾကာတဲ့ ကမၻာ့အရွည္ၾကာဆုံး ဖဲြ႔စည္းပုံေရးဆဲြေရးလုပ္ျပီး ေရြးေကာက္ပဲလုပ္ အာဏာအပ္ျပန္ေတာ့ ဒီစစ္ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေတြဘဲ ျဖစ္ေနျပန္တယ္။ ႏွစ္ငါးဆယ္ေက်ာ္အတြင္းမွာ အေျပာင္းအလဲေတြ
(၈)ခါေလာက္လုပ္တယ္ဆုိျပီး ဒုံရင္း ဒုံရင္း စစ္ဗုိလ္ေတြဘဲ အာဏာဆက္ရွိေနျပန္တယ္။ ေနာက္ထပ္ ဆယ္စုႏွစ္ ဘယ္ႏွစ္စုေလာက္ ဘယ္ႏွစ္ခါေလာက္ ခံလက္စနဲ႔ ဆက္ခံရအုံးမွာလဲဗ်ာ။

By hook or by crook From Wikipedia, the free encyclopedia

"By hook or by crook" is an English phrase meaning "by any means necessary", suggesting that one need not be concerned with morality or other considerations when accomplishing some goal. The origin of the phrase is obscure, with multiple different explanations and no evidence to support any particular one over the others.[1] For example, a commonly repeated suggestion is that it comes from Hook Head in Wexford, Ireland and the nearby village of Crook, in Waterford, Ireland. Another is that it comes from the customs which regulated which firewood local people could take from common land; they were allowed to take any branches that they could reach with a billhook or a shepherd's crook[2]. The first recorded use of the phrase is in the Middle English text Controversial Tracts by John Wyclif in 1380.[3]

In the British TV show The Prisoner, the beginning of each episode contains the phrase, with Number Two stating that The Village authorities will gain information from the protagonist Number Six "by hook or by crook."



After clashes, plight of segregated Muslims is a challenge to Myanmar democracy hopes

Posted: 05 Oct 2012 11:30 PM PDT

Source: After clashes, plight of segregated Muslims is a challenge to Myanmar democracy hopes By Todd Pitman, The Associated Press

In this photo taken on Sept. 8, 2012, a Muslim women prepares a meal at a refugee camp in Sittwe, Rakhine State, western Myanmar. Three-and-a-half months after some of the bloodiest clashes in a generation between Myanmar's ethnic Rakhine Buddhists and stateless Muslims known as Rohingya left the western town of Sittwe in flames, nobody is quite sure when -or even if- the Rohingya will be allowed to resume the lives they once lived here. (AP Photo/Khin Maung Win)
 In this photo taken on Sept. 8, 2012, a Muslim women prepares a meal at a refugee camp in Sittwe, Rakhine State, western Myanmar. Three-and-a-half months after some of the bloodiest clashes in a generation between Myanmar's ethnic Rakhine Buddhists and stateless Muslims known as Rohingya left the western town of Sittwe in flames, nobody is quite sure when -or even if- the Rohingya will be allowed to resume the lives they once lived here. (AP Photo/Khin Maung Win)

SITTWE, Myanmar – There are no Muslim faithful in most of this crumbling town's main mosques anymore, no Muslim students at its university.

They're gone from the market, missing from the port, too terrified to walk on just about any street downtown.

Three-and-a-half months after some of the bloodiest clashes in a generation between Myanmar's ethnic Rakhine Buddhists and stateless Muslims known as Rohingya left the western town of Sittwe in flames, nobody is quite sure when — or even if — the Rohingya will be allowed to resume the lives they once lived here.

The conflict has fundamentally altered the demographic landscape of this coastal state capital, giving way to a disturbing policy of government-backed segregation that contrasts starkly with the democratic reforms Myanmar's leadership has promised the world since half a century of military rule ended last year.

While the Rakhine can move freely, some 75,000 Rohingya have effectively been confined to a series of rural displaced camps outside Sittwe and a single downtown district they dare not leave for fear of being attacked.

For the town's Muslim population, it's a life of exclusion that's separate, and anything but equal.

"We're living like prisoners here," said Thant Sin, a Rohingya shopkeeper who has been holed up since June in the last Rohingya-dominated quarter of central Sittwe that wasn't burned down.

Too afraid to leave, the 47-year-old cannot work anyway. The blue wooden doors of his shuttered pharmaceutical stall sit abandoned inside the city's main market — a place only Rakhine are now allowed to enter.

The crisis in western Myanmar goes back decades and is rooted in a highly controversial dispute over where the region's Muslim inhabitants are really from. Although many Rohingya have lived in Myanmar for generations, they are widely denigrated here as foreigners — intruders who came from neighbouring Bangladesh to steal scarce land.

The U.N. estimates their number at 800,000. But the government does not count them as one of the country's 135 ethnic groups, and so — like Bangladesh — denies them citizenship. Human rights groups say racism also plays a role: Many Rohingya, who speak a distinct Bengali dialect and resemble Muslim Bangladeshis, have darker skin and are heavily discriminated against.

In late May, tensions boiled over after the rape and murder of a Rakhine woman, allegedly by three Rohingya, in a town south of Sittwe. By mid-June, skirmishes between rival mobs carrying swords, spears and iron rods erupted across the region. Conservative estimates put the death toll at around 100 statewide, with 5,000 homes burned along with dozens of mosques and monasteries.

Sittwe suffered more damage than most, and today blackened tracts of rubble-strewn land filled with knotted tree stumps are scattered everywhere. The largest tract, called Narzi, once was home to 10,000 Muslims.

Human Rights Watch accused security forces of colluding with Rakhine mobs at the height of the mayhem, opening fire on Rohingya even as they struggled to douse the flames of their burning homes.

Speaking to a delegation of visiting American diplomats earlier this month, Border Affairs Minister Lt. Gen. Thein Htay described Sittwe's new status quo. Drawing his finger across a city map, he said there are now "lines that cannot be crossed" by either side, or else "there will be aggression … there will be disputes."

"It's not what we want," he added with a polite smile. "But this is the reality we face."

While police and soldiers are protecting mosques and guarding Rohingya in camps, there is much they cannot control. One group of 300 local Buddhist leaders, for example, issued pamphlets urging the Rakhine not to do business with the Rohingya or even talk to them. It is the only way, they say, to avert violence.

Inside Sittwe's once mixed municipal hospital, a separate ward has been established to serve Muslim patients only; on a recent day, it was filled with just four patients whose families said they could only get there with police escorts.

At the town's university, only Rakhine now attend. And at the main market, plastic identity cards are needed to enter: pink for shopkeepers, yellow for customers, none for Rohingya.

The crisis has posed one of the most serious challenges yet to Thein Sein's nascent government, which declared a state of emergency and warned the unrest could threaten the country's nascent transition toward democracy if it spread.

Although the clashes have been contained and an independent commission has been appointed to study the conflict and recommend solutions, the government has shown little political will to go further.

The Rohingya are a deeply unpopular cause in Myanmar, where even opposition leader Aung San Suu Kyi and former political prisoners imprisoned by the army have failed to speak out on their behalf. In July, Thein Sein himself suggested the Rohingya should be sent to any other country willing to take them.

"In that context, we're seeing them segregated into squalid camps, fleeing the country, and in some cases being rounded up and imprisoned," said Matthew Smith, a researcher for Human Rights Watch who authored a recent report for the New York-based group on the latest unrest.

In places like Sittwe, "there is a risk of permanent segregation," Smith said. "None of this bodes well for the prospects of a multi-ethnic democracy."

In the meantime, the government's own statistics indicate the crisis is worsening — at least for the Rohingya.

While the total number of displaced Rakhine statewide has declined from about 24,000 at the start of the crisis to 5,600 today, the number of displaced Rohingya has risen from 52,000 to 70,000, mostly in camps just outside Sittwe.

The government has blamed the rise on Rohingya it says didn't lose homes but who are eager to gain access to aid handouts. Insecurity is also likely a factor, though. Amnesty International has accused authorities of detaining hundreds of Rohingya in a post-conflict crackdown aimed almost exclusively at Muslims. And in August, 3,500 people were displaced after new clashes saw nearly 600 homes burned in the town of Kyauktaw, according to the U.N.

Elsewhere in Rakhine state, the army has resumed forced labour against Muslims, ordering villagers to cultivate the military's paddy fields, act as porters and rebuild destroyed homes, according to a report by the Arakan Project, an activist group.

In Sittwe, mutual fear and distrust runs so high that most of the 7,000 Rohingya crammed inside a dilapidated quarter called Aung Mingalar have not set foot outside it since June. It's the last Muslim-inhabited block downtown, a tiny place that takes about five minutes to cross by foot.

Thant Sin, the Rohingya shopkeeper who lives in Aung Mingalar, said the government delivers rice but getting almost everything else requires exorbitant bribes and connections. There is just one mosque. There are no clinics, medical care or schools, and Thant Sin is worried his savings will run out in weeks.

The married father of five has been unable to open his market stall since authorities ordered it shut three months ago. One told him, "This for the Rakhine now," he recalled.

"All we want to do is go back to work," he said. "The government is doing nothing to help us get our lives back."

All four roads into Aung Mingalar are guarded by police, and outside, past the roadblocks of barbed wire and wood that divide the district from the rest of town, Rakhine walk freely — sometimes yelling racial slurs or hurling stones from slingshots.

Across the street, a 57-year-old Rakhine, Aye Myint, leaned back in a rusted metal chair and peered at a group of bearded Muslim men in Aung Mingalar.

"I feel nothing for those people now," he said. "After what happened … they cannot be trusted anymore. To tell the truth, we want them out of here."

Hla Thain, the attorney general of Rakhine state, denied there was any official policy of forced segregation, saying security forces are deployed to protect both sides, not keep them apart. But he acknowledged that there were not enough police or soldiers to make the two communities feel safe, and that huge obstacles to reconciliation remain.

"We want them to live together, that is our goal, but we can't force people to change," he said. "Anger is still running high. Neither side can forget that they lost family members, their homes."

For now, he said, the government is studying every possibility to make life "normal" again. For example: having Rakhine students attend university in the morning, while Rohingya go each afternoon.

Thein Htay, the border minister, was more blunt.

"We may have to build another market centre, another trading centre, another port" for the Rohingya, he said, because it will be "very difficult otherwise."

 

 



Prosedur Kompaun AES Kelirukan Rakyat

Posted: 06 Oct 2012 01:01 AM PDT

Kerajaan Pusat diminta memperkenalkan satu mekanisme baru berkenaan notis kompaun pesalah trafik Sistem Penguatkuasaan Automatik (AES) di negara ini supaya tidak membebankan rakyat.

Pengerusi Jawatankuasa Anti Saman Ekor (KASE), Datuk Mahfuz Omar berkata, prosedur yang jelas mengenainya perlu ada agar tidak timbul kekeliruan di kalangan orang ramai.

"Bila rakaman imej itu diperolehi, kerajaan kata akan terus keluarkan notis saman sedangkan notis itu sebenarnya adalah notis bagi Jabatan Pengangkutan Jalan (JPJ) meminta kepastian samaada betul atau tidak betul imej yang dirakam itu adalah pesalah yang sebenar.

"Maka kerajaan tidak boleh terus mengatakan bahawa individu itu mesti ditawarkan kompaun.

Tidak boleh begitu, ia mestilah selepas ada pengesahan bahawa seseorang itu mengaku itu imejnya barulah individu terlibat boleh ditawarkan untuk bayaran kompaun atau didakwa di mahkamah," katanya ketika dihubungi TVSelangor di sini hari ini.

Mahfuz yang juga Ahli Parlimen Pokok Sena berkata demikian sebagai mengulas kenyataan Timbalan Menteri Pengangkutan, Datuk Abd Rahim Bakri bahawa AES sudah merakamkan 63,558 imej pesalah lalu lintas yang memandu melebihi had laju dan melanggar lampu isyarat di 14 lokasi panas dari 23 September hingga 30 September lalu.

Abd Rahim juga menjelaskan semua imej tersebut sedang dalam proses semakan dan pengesahan JPJ sebelum saman dikeluarkan.

Mahfuz berkata, persoalan mengenai pelaksanaan AES itu sudah dibangkitkan banyak kali terhadap kerajaan di Parlimen namun sehingga kini ia belum diperjelaskan.

Katanya, pengguna kebiasaan menghadapi masalah ketika waktu puncak di mana anggota polis mengawal lalu lintas serta persimpangan lampu merah.

"AES yang dipasang di simpang lampu merah, bagaimana pada waktu puncak dan ada empat simpang serta polis akan datang untuk mengawal laluan.

Lampu tidak digunakan dan pengguna jalan raya perlu mengikut arahan polis.

"Pada waktu itu ada lampu yang berwarna merah, kalau kita langgar lampu merah bermakna kita melakukan kesalahan.

Kalau polis suruh jalan waktu lampu warna merah dan kita tidak ikut arahan polis, kita juga dianggap salah.

Ini satu penganiayaan kepada pengguna," katanya.

Beliau seterusnya berkata, kerajaan juga diminta menjelaskan berhubung status AES tersebut dan pihak mana yang mengelola atau mengawalnya.

Tambahnya, kerajaan menetapkan Kementerian Pengangkutan dan JPJ adalah sebagai pemilik maka ia melibatkan penggunaan wang ringgit sedangkan sebelum ini kerajaan mengatakan tidak mengeluarkan satu sen pun sebaliknya ia dilakukan secara penswastaan kepada dua syarikat.

"Sehingga hari ini kita masih belum mendapat kepastian tentang dua syarikat tersebut maka kerajaan harus beritahu secara jelas apa kedudukan sebenarnya mengenainya.

Jika ia dibangunkan oleh dua syarikat in maka sudah tentu ada satu perjanjian antara kerajaan dengan mereka," katanya.


ႏွစ္ျခမ္းကြဲ စစ္ေတြ

Posted: 05 Oct 2012 10:05 PM PDT

Source: ႏွစ္ျခမ္းကြဲ စစ္ေတြ

စၿပိဳက်ပ်က္စီးေနတဲ့ ဒီၿမိဳ႕ရဲ႕ ဗလီအမ်ားစုမွာ ဝတ္ျပဳဆုေတာင္းမယ့္ မြတ္ဆလင္ေတြ တေယာက္မွ မရွိွိေတာ့ဘူး။ တကၠသိုလ္ထဲမွာလည္း မြတ္ဆလင္ေက်ာင္းသား တေယာက္မွ မရွိေတာ့ဘူး။

သူတို႔ေတြ ေစ်းမွာလည္း မရွိၾကေတာ့သလို ဆိပ္ကမ္းမွာလည္း သူတို႔ကို မေတြ႔ရေတာ့ဘူး။ ၿမိဳ႕ထဲက လမ္းေပၚ လမ္းေလွ်ာက္ဖို႔ေတာင္ သူတို႔ေတြ ေၾကာက္႐ြံ႕ထိတ္လန္႔ေနၾကပါၿပီ။

ရခိုင္ျပည္နယ္မွာ ျဖစ္ပြားခဲ့တဲ့ ဗုဒၶဘာသာဝင္ ရခိုင္တိုင္းရင္းသားေတြနဲ႔ ႐ုိဟင္ဂ်ာလို႔ သိၾကတဲ့ ႏိုင္ငံမဲ့ မြတ္ဆလင္ေတြ အၾကား ေသြးသံရဲရဲ ပဋိပကၡေတြျဖစ္ခဲ့တာ ၃ လခြဲ ရွိသြားေပမယ့္ စစ္ေတြၿမိဳ႕ႀကီးကေတာ့ အမုန္း မီးေတာက္မီးလွ်ံေတြၾကား ရွိေနဆဲပါ။ မြတ္ဆလင္ေတြ သူတို႔ေနခဲ့ဖူးတဲ့ ဒီေနရာမွာ အရင္လို ျပန္ေနခြင့္ ဘယ္ေတာ့ရမလဲ ဒါမွမဟုတ္ ျပန္ေနခြင့္ေတာင္ ရပါ့မလားဆုိတာ ဘယ္သူမွ အေသအခ်ာ မသိပါဘူး။

ဒီပဋိပကၡဟာ စစ္ေတြၿမိဳ႕ရဲ႕ လူဦးေရ အေနအထားကို အေျခခံအားျဖင့္ ေျပာင္းလဲေစခဲ့ပါတယ္။ ျမန္မာအစိုးရက ကမၻာ ႀကီးကို ကတိေပးခဲ့တဲ့ ဒီမိုကေရစီ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲမႈေတြနဲ႔ အခုပဋိပကၡက ဖီလာဆန္႕က်င္ပါပဲ။

စစ္ေတြၿမိဳ႕ထဲမွာ ရခုိင္တိုင္းရင္းသားေတြ လြတ္လြတ္လပ္လပ္နဲ႔ သြားလာႏိုင္တဲ့အခ်ိန္မွာ ႐ုိဟင္ဂ်ာ ၇၅၀၀၀ ကေတာ့ စစ္ေတြၿမိဳ႕ အျပင္ဖက္က ယာယီဒုကၡသည္စခန္းေတြထဲမွာနဲ႔ ၿမိဳ႕ထဲမွာ ပိတ္မိေနၾကပါတယ္။ ကိုယ္ထိလက္ေရာက္ျပဳ ခံရမွာကို ေၾကာက္႐ြံ႕တာမို႔ သူတို႔ေတြ အျပင္မထြက္ရဲၾကပါဘူး။

ၿမိဳ႕ထဲမွာရွိတဲ့ မြတ္ဆလင္ေတြဟာလည္း သီးျခားခြဲထုတ္ခံထားရတာမို႔ ၿမိဳ႕ျပင္က မြတ္ဆလင္ေတြနဲ႔ ဘဝတူပါပဲ။

"က်ေနာ္တို႔က ဒီမွာ အက်ဥ္းသားေတြလို ေနေနရတာပါ" လို႔ ဦးသန္႔ဇင္က ေျပာပါတယ္။ သူက မီး႐ိႈ႕မခံရဘဲ က်န္ခဲ့တဲ့  စစ္ေတြၿမိဳ႕လယ္က ရပ္ကြက္ထဲမွာ ဇြန္လကတည္းက ပုန္းေနခဲ့သူပါ။

အသက္ ၄၇ ႏွစ္အ႐ြယ္ရွိၿပီျဖစ္တဲ့ ဦးသန္႔ဇင္ဟာ သူ႔အိမ္ကေနထြက္ဖို႔ အရမ္းေၾကာက္တာမို႔ အလုပ္လည္း ဘယ္လိုမွ လုပ္လို႔ မရပါဘူး။ ေစ်းႀကီးထဲက သူ႔ရဲ႕ အျပာေရာင္ သစ္သားတံခါးနဲ႔ ေဆးဆိုင္ေလးဟာလည္း လူသူကင္းမဲ့ေနပါ တယ္။  အဲ့ဒီေစ်းထဲကို ေလာေလာဆယ္ ရခိုင္ေတြပဲ ဝင္ခြင့္ျပဳတာကိုး။

ရခိုင္ျပည္နယ္က ျပႆနာဟာ ဆယ္စုႏွစ္နဲ႔ခ်ီ ၾကာေနပါၿပီ။ ေဒသတြင္းေနထိုင္ၾကတဲ့ မြတ္ဆလင္ေတြ ဘယ္ကေန လာၾကသလဲဆိုတဲ့အေပၚ အျငင္းပြားရာကေန ဒီျပႆနာ အျမစ္တြယ္လာခ့ဲတာ ျဖစ္ပါတယ္။ မြတ္ဆလင္ အမ်ား အျပား ျမန္မာျပည္မွာ မ်ိဳးဆက္ တဆက္ၿပီးတဆက္ ေနလာခဲ့ၾကေပမယ့္ ျမန္မာျပည္ထဲက ေျမကို ခုိးယူဖို႔  က်ဴးေက်ာ္ဝင္ေရာက္လာတဲ့ ႏိုင္ငံျခားသားေတြလိုမ်ိဳး မထီမဲ့ျမင္ ျပဳခံရတာပါ။

ျမန္မာျပည္ထဲမွာ ႐ိုဟင္ဂ်ာဦးေရ ၈ သိန္းခန္႔ရွိတယ္လို႔ ကုလသမဂၢက ခန္႔မွန္းပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ျမန္မာအစိုးရက သူတို႔ကို ႏိုင္ငံသားျဖစ္ခြင့္ မေပးပါဘူး။ လူ႕အခြင့္အေရးအဖြဲ႔ေတြကေတာ့ ႏိုင္ငံသားမေပးရတဲ့အေၾကာင္းရင္းထဲမွာ လူမ်ိဳေရးကိစၥလည္း ပါတယ္ လို႔ဆိုပါတယ္။ ဘဂၤ ါလီစကားေျပာၿပီး ဘဂၤလားေဒ့ရွ္မူဆလင္ေတြနဲ႔ဆင္တဲ့ ႐ိုဟင္ဂ်ာအေတာ္မ်ားမ်ားဟာ အသားပိုမဲ တ့ဲအျပင္ အႀကီးအက်ယ္ခြဲျခားဆက္ဆံခံရတယ္လို႔ အဲ့ဒီအဖြဲ႔ေတြက ေျပာပါတယ္။

ရခုိင္အမ်ိဳးသမီးငယ္တဦးကို ေမလေႏွာင္းပိုင္းမွာ မြတ္ဆလင္ ၃ ေယာက္က မုဒိန္းက်င့္ၿပီး သတ္လိုက္တယ္ဆိုတဲ့ သတင္း ထြက္လာၿပီးတဲ့ေနာက္ ရခုိင္တိုင္းရင္းသားေတြနဲ႔ မြတ္ဆလင္ေတြအၾကား တင္းမာမႈေတြ ပြက္ပြက္ဆူခဲ့တာပါ။ ဇြန္လလယ္ပိုင္းမွာေတာ့ ဓားရွည္၊ လွံနဲ႔ သံေခ်ာင္းေတြကိုင္ထားတဲ့ ၂ ဖက္ အုပ္စုေတြအၾကား တိုက္ခိုက္မႈေတြ ေဒသ တခုလံုး ျပန္႔ႏွံ႔သြားပါေတာ့တယ္။ ခန္႔မွန္းေျခအရ ရခုိင္ျပည္နယ္တခုလံုးမွာ လူ ၁၀၀ ခန္႔ ေသဆံုးၿပီး ဒါဇင္နဲ႔ခ်ီတဲ့ ဗလီ ေတြ၊ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းေတြနဲ႔ အိမ္ ၅၀၀၀ ခန္႔ မီး႐ိႈ႕ဖ်က္ဆီးခံရတယ္လို႔ သိရပါတယ္။

အဲ့ဒီလို ဖ်က္ဆီးခံရတဲ့ဒဏ္ကို အျခားေနရာအမ်ားစုထက္ ပိုခံရတာကေတာ့ စစ္ေတြၿမိဳ႕ပါပဲ။ အခုဆိုရင္ မီးေလာင္ ခံရတဲ့ အုတ္က်ိဳးအုတ္ပဲ့ေတြနဲ႔ သစ္ငုတ္တိုေတြ ေနရာအႏွ႔ံ ေတြ႔ေနရပါတယ္။ စစ္ေတြၿမိဳ႕ထဲက အႀကီးဆံုးရပ္ကြက္ျဖစ္ တဲ့ နာဇီရပ္ကြက္ဟာ မြတ္ဆလင္ ၁၀၀၀၀ ေလာက္ေနတဲ့ ရပ္ကြက္ျဖစ္ပါတယ္။

လူ႔အခြင့္အေရး ေလ့လာေစာင့္ၾကည့္ေရး အဖြဲ႔ (Human Rights Watch – HRW) ကေတာ့ တိုက္ခိုက္မႈေတြ အျပင္းထန္ဆုံး ျဖစ္ေနခ်ိန္ လံုၿခံဳေရးတပ္ဖြဲ႔ေတြ ရခုိင္တိုင္းရင္းသားလူစုေတြနဲ႔ ပူးေပါင္း ႀကံစည္ခဲ့တယ္၊ ႐ုိဟင္ဂ်ာ ေတြ သူတို႔ရဲ႕မီးေလာင္ေနတဲ့အိမ္ေတြကို ႀကိဳးစားၿပီး မီးၿငိမ္းေနတဲ့ အခ်ိန္မွာေတာင္မွပဲ သူတို႔ကို ေသနတ္နဲ႔ ပစ္ခဲ့တယ္ လို႔ စြပ္စြဲပါတယ္။

ျမန္မာႏုိင္ငံကို အလည္အပတ္လာေရာက္တဲ့ အေမရိကန္ သံကိုယ္စားလွယ္အဖြဲ႔နဲ႔ စက္တင္ဘာလ အေစာပိုင္းမွာ ေတြ႔ဆံုစကားေျပာတဲ့အခါ နယ္စပ္ေရးရာဝန္ႀကီး ဒုဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီး သိန္းေဌးက စစ္ေတြၿမိဳ႕ရဲ႕ အေနအထားသစ္ကို အေသးစိတ္ ရွင္းျပခဲ့ပါတယ္။ စစ္ေတြၿမိဳ႕ ေျမပံုကို လက္နဲ႔ ျဖတ္ဆြဲၿပီး သူက အခုဆိုရင္ ဟုိဖက္အုပ္စု ဒီဖက္အုပ္စု "မေက်ာ္ရတဲ့ လိုင္းေတြရွိတယ္၊" အဲ့ဒီလိုမွမဟုတ္ဘူးဆိုရင္ "ရန္လိုတာေတြ၊ ေဒါသတႀကီး ခိုက္ရန္ျဖစ္ပြားတာေတြ ရွိ လိမ့္မယ္" လို႔ ဆိုပါတယ္။

"က်ေနာ္တို႔ ျဖစ္ခ်င္တာ အဲ့ဒီလိုမ်ိဳး မဟုတ္ပါဘူး၊ ဒါေပမယ့္ ဒါက က်ေနာ္တို႔ တကယ္ ႀကံဳေတြ႔ေနရတာပါ" လို႔လည္း ယဥ္ယဥ္ေက်းေက်း အၿပံဳးနဲ႔ ျဖည့္ေျပာပါေသးတယ္။

ရဲေတြနဲ႔ စစ္သားေတြက ဗလီေတြကို အကာအကြယ္ေပးေန၊ ဒုကၡသည္စခန္းေတြမွာရွိတဲ့ ရိုဟင္ဂ်ာေတြကို ေစာင့္ ေရွာက္ေပးေနေပမယ့္ သူတို႔ထိန္းခ်ဳပ္လို႔မရတာ အေတာ္မ်ားမ်ား ရွိပါတယ္။ ဥပမာ – လူ ၃၀၀ ေလာက္ရွိတဲ့ ေဒသ တြင္း ဗုဒၶဘာသာေခါင္းေဆာင္ေတြ အစုအဖြဲ႔က ရခိုင္ေတြ ႐ိုဟင္ဂ်ာေတြနဲ႔ စီးပြားေရးမလုပ္ဖို႔ ဒါမွမဟုတ္လည္း သူတို႔ကို စကားေတာင္မေျပာဖို႔ တိုက္တြန္းထားတဲ့ လက္ကမ္းစာေစာင္ထုတ္တာမ်ိဳးပါ။ အၾကမ္းဖက္မႈကို ေရွာင္ႏိုင္တာ ဒီတနည္းပဲရွိတယ္လို႔ အဲ့ဒီအဖြဲ႔က ဆိုပါတယ္။

စစ္ေတြၿမိဳ႕က အရင္အားလံုးေရာၿပီး တက္ေရာက္ကုသႏိုင္တဲ့ ေဆ႐ံုးႀကီးမွာ အခုဆိုရင္ မြတ္ဆလင္လူနာေတြအတြက္ သီးသန္႔ အေဆာင္တခု ထားထားရပါတယ္။ တရက္မွာ ေဆး႐ံုကို မြတ္ဆလင္လူနာ ၄ ေယာက္ ေရာက္လာခဲ့ၿပီး သူတို႔ေတြ ရဲအေစာင့္အေရွာက္နဲ႔ လာခဲ့ရတာလို႔ မိသားစုဝင္ေတြက ေျပာျပပါတယ္။

ၿမိဳ႕ထဲက တကၠသိုလ္မွာဆိုရင္လည္း အခုဆိုရင္ ရခိုင္တိုင္းရင္းသားေတြပဲ ေက်ာင္းတက္ေနၾကပါတယ္။ ေစ်းႀကီးမွာဆို ရင္ေတာ့ အထဲကိုဝင္ဖို႔ ပလပ္စတစ္လုပ္ထားတဲ့ ကိုယ္ပို္င္ကဒ္ျပား ပါဖို႔လိုပါတယ္။ ကဒ္ေတြက ေစ်းသယ္ေတြအတြက္ ပန္းေရာင္နဲ႔ ေစ်းလာဝယ္သူေတြအတြက္ အဝါေရာင္ပါ။ ႐ိုဟင္ဂ်ာေတြအတြက္ေတာ့ ဘာကဒ္မွမရွိတာမို႔ ေစ်းထဲဝင္လို႔ မရပါဘူး။

ရခုိင္ျပည္နယ္ ျပႆနာဟာ သမၼတဦးသိန္းစိန္အစိုးရအတြက္ အေရးႀကီးဆံုး စိန္ေခၚမႈတရပ္ ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ လည္း အစိုးရက အေရးေပၚအေျခအေနေၾကျငာၿပီး ဆူပူမႈေတြ ဆက္ပ်ံ႕သြားမယ္ဆိုရင္ တိုင္းျပည္ရဲ႕ ဒီမိုကေရစီ အသြင္ကူးေျပာင္းမႈကို ၿခိမ္းေျခာက္မႈရွိႏိုင္တယ္လို႔ သတိေပးခဲ့တာေပါ့။

အခုဆိုရင္ တဖက္နဲ႔တဖက္ တိုက္ခိုက္မႈေတြကို ထိန္းခ်ဳပ္ႏိုင္ခဲ့ပါၿပီ၊ ပဋိပကၡကို ေလ့လာဖို႔နဲ႔ အေျဖရွာႏိုင္တာေတြကို အစိုးရဆီ အႀကံျပဳဖို႔ လြတ္လပ္တဲ့ စံုစမ္းစစ္ေဆးေရး ေကာ္မရွင္တရပ္ကိုလည္း ခန္႔အပ္ခဲ့ၿပီးပါၿပီ၊ ဒါေပမယ့္ အစိုးရ အေနနဲ႔ ဒီပဋိပကၡအတြက္ ဒီ့ထက္ပိုေဆာင္ရြက္ဖို႔ ႏိုင္ငံေရးဆႏၵနည္းနည္းပဲရွိတာကို ေတြ႔ရပါတယ္။

႐ိုဟင္ဂ်ာကိစၥဟာ ျမန္မာျပည္မွာ တကယ့္ကို ေရပန္းမစားတဲ့ အေရးကိစၥတခု ျဖစ္ပါတယ္။ အတိုက္အခံေခါင္းေဆာင္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္နဲ႔ ႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသားေတြကေတာင္ သူတို႔ကိုယ္စား ေျပာခဲ့ၾကတာ မဟုတ္ပါဘူး။ သူတို႔ကို လက္ခံတဲ့အျခားႏိုင္ငံရွိရင္ အဲ့ဒီႏိုင္ငံေတြဆီ ပိုလိုက္သင့္တယ္လို႔ေတာင္ သမၼတဦးသိန္းစိန္ကိုယ္တိုင္က ဇူလိုင္လမွာ ေျပာခဲ့ပါေသးတယ္။

"ဒီလိုအေျခအေနေအာက္မွာ ႐ိုဟင္ဂ်ာေတြကို ညစ္ညစ္ပတ္ပတ္ စခန္းေတြထဲ ခြဲထည့္တာ၊ သူတို႔ေတြ ႏိုင္ငံကေန ထြက္ေျပးတာနဲ႔ တခ်ိဳ႕ အေျခအေနေတြမွာ အဖမ္းခံရၿပီး ေထာင္ခ်ခံရတာေတြ က်ေနာ္တို႔ ေတြ႔ေနရတာေပါ့" လို႔ HRW ရဲ႕ သုေတသီ မက္သယူး စမစ္ (Matthew Smith) က ဆိုပါတယ္။ သူက ရခုိင္ျပည္နယ္ကိစၥနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး မၾကာ ေသးခင္က ထုတ္ေဝခဲ့တဲ့ HRW အစီရင္ခံစာကို ေရးသားခဲ့သူပါ။

စစ္ေတြလို ေနရာမ်ိဳးေတြမွာဆိုရင္ "႐ုိဟင္ဂ်ာေတြကို အၿမဲတမ္း ခြဲထုတ္ပစ္မယ့္ အႏၱရာယ္ရွိေနတယ္၊ ဒါက ဘာသာစံု လူမ်ိဳးစံုရွိတဲ့ ဒီမိုကေရစီႏိုင္ငံတခုအတြက္ အလားအလာ မေကာင္းဘူး" လို႔လည္း သူက ေျပာပါ ေသးတယ္။

ေလာေလာဆယ္မွာေတာ့ အစိုးရရဲ႕ ကိုယ္ပိုင္စာရင္းဇယားေတြက အနိမ့္ဆံုး ႐ုိဟင္ဂ်ာေတြအတြက္ ျပႆနာ ပိုဆိုး လာေနတာကို ညႊန္ျပေနပါတယ္။

အၾကမ္းဖက္မႈေတြ စျဖစ္တုန္းက ရခိုင္ျပည္နယ္တခုလံုးမွာ အုိးပစ္အိမ္ပစ္ျဖစ္ၾကရတဲ့ ရခိုင္တိုင္းရင္းသားဦးေရ ၂၄၀၀၀ ေလာက္ ရွိခဲ့ရကေန အခု ၅၆၀၀ ေလာက္ပဲ ရွိပါေတာ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲ့ဒီလိုျဖစ္ရတဲ့ ႐ိုဟင္ဂ်ာဦးေရကေတာ့ ၅၂၀၀၀ ကေန ၇၀၀၀၀ အထိ ျမင့္တက္လာပါတယ္။ အမ်ားစုက စစ္ေတြၿမိဳ႕ျပင္က စခန္းေတြမွာပါ။

အစိုးရကေတာ့ ႐ိုဟင္ဂ်ာဦးေရတိုးလာတဲ့အေပၚ အျပစ္ဖို႔ပါတယ္။ သူတို႔ေတြက အိမ္ေတြ ပ်က္စီးဆံုး႐ံႈးသြားတာမဟုတ္ ဘူး၊ ေဝေပးတဲ့ အကူအညီေတြ လိုခ်င္လြန္းလို႔ စခန္းေတြဆီ လာၾကတာတဲ့။

မလံုၿခံဳမႈက အခုလို စခန္းေတြမွာ လူဦးေရတိုးလာရျခင္းရဲ႕ အေၾကာင္းရင္းတရပ္ ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။ ျပႆနာျဖစ္ၿပီး ေနာက္ပိုင္းကာလမွာ အာဏာပိုင္ေတြက မြတ္ဆလင္ေတြကို သီးသန္႔ပစ္မွတ္ထားတဲ့ ႏွိမ္နင္းမႈတခုလုပ္ၿပီး ရာနဲ႔ခ်ီတဲ့ ႐ိုဟင္ဂ်ာေတြကို ထိန္းသိမ္းခဲ့တယ္လို႔ ႏိုင္ငံတကာ လြတ္ၿငိမ္းခ်မ္းသာခြင့္အဖြဲ႔က စြတ္စြဲပါတယ္။ ၾသဂုတ္လထဲမွာ ဆိုရင္လည္း ၂ ဖက္ တိုက္ခိုက္မႈေတြ ထပ္မံျဖစ္ပြားၿပီး ေက်ာက္ေတာ္မွာရွိတဲ့ အိမ္ ၆၀၀ နီးပါး မီး႐ိႈ႕ဖ်က္ဆီးခံရတာမို႔ လူ ၃၅၀၀ အိုးပစ္အိမ္ပစ္ျဖစ္ခဲ့ရတယ္လို႔ ကုလသမဂၢရဲ႕ အဆိုအရ သိရပါတယ္။

ဒါ့ျပင္ ရခိုင္ျပည္နယ္ထဲက အျခားေနရာေတြမွာလည္း စစ္တပ္က မြတ္ဆလင္ေတြကို အဓမၼလုပ္အားေပးေစခိုင္းတာ၊ ရြာသားေတြကို တပ္စပါးခင္းေတြ စိုက္ခိုင္းတာ၊ ေပၚတာအျဖစ္သံုးတာနဲ႔ ပ်က္စီးသြားတဲ့အိမ္ေတြျပန္ေဆာက္ခိုင္းတာ ေတြ လုပ္ေနတယ္လို႔လည္း ရခုိင္စီမံကိန္းအဖြဲ (Arakan Project) ရဲ႕ အစီရင္ခံစာထဲမွာ ေရးထားပါေသးတယ္။

စစ္ေတြမွာဆိုရင္ေတာ့ စိုးရိမ္ေၾကာင့္ၾကမႈနဲ႔ မယံုၾကည္မႈေတြက သိပ္ကို ျမင့္မားလြန္းတာမို႔ ပ်က္စီးယုိယြင္းေနတဲ့ ေအာင္မဂၤလာရပ္ကြက္ထဲမွာ ႁပြတ္သိပ္ေနၾကတဲ့ ႐ိုဟင္ဂ်ာ ၇၀၀၀ ဟာ ဇြန္လကစလို႔ အျပင္ဖက္ကို ေျခမခ်ၾကပါဘူး။ ဟုိဖက္ကေန ဒီဖက္ကို လမ္းေလွ်ာက္ရင္ ၅ မိနစ္ေလာက္ပဲၾကာတဲ့ ဒီရပ္ကြက္ေလးဟာ စစ္ေတြၿမိဳ႕လယ္မွာ ေနာက္ဆံုးက်န္ရွိေနတဲ့ မြတ္ဆလင္ေတြ အၿမဲတမ္းေနထိုင္ရာ ရပ္ကြက္ေလးျဖစ္ပါတယ္။

ေအာင္မဂၤလာရပ္ကြက္ထဲမွာ ေနထိုင္ၾကတဲ့ မြတ္ဆလင္ေတြအတြက္ အစိုးရက ဆန္ေဝေပးတယ္၊ ဒါေပမယ့္ ဆန္အျပင္ လိုအပ္တဲ့ တျခားအရာေတြအားလံုးနီးပါးအတြက္ မတန္တဆ လာဘ္ထိုးဖို႔လိုတယ္လို႔ အဲ့ဒီရပ္ကြက္မွာေနတဲ့ ဦးသန္႔ စင္က ေျပာျပပါတယ္။ ရပ္ကြက္ထဲမွာ ဗလီ တခုပဲရွိၿပီး ေဆးခန္းလည္းမရွိ၊ က်န္းမာေရးေစာင့္ေရွာက္မႈလည္းမရွိ စာသင္ေက်ာင္းလည္း မရွိတာမို႔ စုထားတဲ့ေငြေလးေတြ ရက္သတၱပါတ္ အနည္းငယ္အတြင္း ကုန္သြားမွာကို စိုးရိမ္မိ တယ္လို႔လည္း သူက ဆိုပါတယ္။

လြန္ခဲ့တဲ့ ၃ လကတည္းက အာဏာပိုင္ေတြ အတင္းပိတ္ခိုင္းခဲ့တာမို႔ ကေလး ၅ ေယာက္ရဲ႕ဖခင္ ဦးသန္႔စင္ဟာ ေစ်းထဲက သူ႔ဆိုင္ခန္းေလးကို အခုထိ ျပန္မဖြင့္ႏိုင္ေသးပါဘူး။ တေယာက္ကဆို "ဒီဆိုင္ခန္းက အခုဆို ရခုိင္ေတြ အတြက္ျဖစ္သြားၿပီ" လို႔ သူ႔ကို ေျပာတယ္တဲ့။

"က်ေနာ္တို႔အားလံုး လုပ္ခ်င္တာကေတာ့ အလုပ္ရွိရာ ျပန္သြားခ်င္တာပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ္တို႔ဘဝေတြ ျပန္ရဖို႔ အတြက္ အစိုးရက ဘာမွ အကူအညီမေပးဘူး" လို႔ ဦးသန္႔စင္က ဆက္ေျပာပါတယ္။

ေအာင္မဂၤလာရပ္ကြက္ထဲဝင္တဲ့ လမ္း ၄ လမ္းစလံုးကို ရဲေတြ ေစာင့္ၾကပ္ေနတာပါ။ သံဆူးႀကိဳးေတြ၊ သစ္သားေတြနဲ႔ ပိတ္ဆံု႔ကာရံထားတဲ့ ရပ္ကြက္အျပင္ဖက္မွာေတာ့ ရခိုင္တိုင္းရင္းသားေတြ လြတ္လြတ္လပ္လပ္နဲ႔ လမ္းေလွ်ာက္ေန ၾကပါတယ္။ တခါတရံမွာလည္း လူမ်ိဳးေရးနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး ရွုတ္ခ်ေျပာသြားတာမ်ိဳး ဒါမွမဟုတ္လည္း ရပ္ကြက္ထဲကို ခဲနဲ႔ ပစ္ ထည့္သြားတာမ်ိဳးေတြ လုပ္ၾကပါတယ္။

လမ္းရဲ႕ဟုိဖက္ျခမ္းမွာေတာ့ အသက္ ၅၇ ႏွစ္ရွိၿပီျဖစ္တဲ့ ဦးေအးျမင့္တေယာက္ သံေခ်းတက္ေနတဲ့ သံကုလားထိုင္မွာ ေနာက္မွီထိုင္ရင္း ေအာင္မဂၤလာရပ္ကြက္ထဲက မုတ္ဆိတ္နဲ႔ မြတ္ဆလင္အမ်ိဳးသားတစုကို စုိက္ၾကည့္ေနပါတယ္။

"အခုဆိုရင္ သူတို႔အတြက္ က်ေနာ္ ဘာကိုမွ မခံစားရေတာ့ဘူး။ ဒီကိစၥေတြ ျဖစ္ၿပီးတဲ့ေနာက္ သူတို႔ကို ဆက္ယံုလို႔ မရေတာ့ဘူး။ အမွန္အတိုင္းေျပာရရင္ သူတို႔ကို ဒီေနရာက ထြက္သြားေစခ်င္တယ္" လို႔ သူက ေျပာပါတယ္။

ရခုိင္ျပည္နယ္ေရွ႕ေနခ်ဳပ္ ဦးလွသိန္းကလည္း အစိုးရမွာ ႐ိုဟင္ဂ်ာေတြကို အဓမၼ ခြဲထုတ္ပစ္မယ့္ မူဝါဒတစံုတရာ ရွိခဲ့တယ္လို႔ ေျပာတာေတြအေပၚ မဟုတ္ေၾကာင္း ျငင္းဆန္ခဲ့ပါတယ္။ ဘက္ ၂ ဘက္စလံုးကို ကာကြယ္ေပးဖို႔ လံုၿခံဳေရး တပ္ဖြဲ႔ေတြကို ေနရာခ်ထားခဲ့တာျဖစ္တယ္၊ သူတို႔ကို ခြဲပစ္ဖို႔မဟုတ္ဘူးလို႔ ဆိုပါတယ္။

ဒါေပမယ့္ ရခိုင္တိုင္းရင္းသားေတြေရာ ႐ိုဟင္ဂ်ာေတြကိုေရာ လံုၿခံဳတယ္လို႔ခံစားရေအာင္ လုပ္ေပးႏိုင္ဖို႔ ရဲ ဒါမဟုတ္ စစ္သား လံုလံုေလာက္ေလာက္ မရွိခဲ့တဲ့အေၾကာင္း၊ ၿပီးေတာ့ သူတို႔ေတြ ျပန္လည္သင့္ျမတ္လာေရးမွာလည္း အလြန္ႀကီးမားတဲ့ အခက္အခဲ အတား အဆီးေတြ ရွိေနေသးတဲ့အေၾကာင္း သူက ဝန္ခံခဲ့ပါတယ္။

"က်ေနာ္တို႔ သူတို႔ကို အတူ ေနေစခ်င္တယ္၊ ဒါ က်ေနာ္တို႔ရဲ႕ ရည္မွန္းခ်က္ပါ၊ ဒါေပမယ့္ လူေတြကို ေျပာင္းဖို႔ က်ေနာ္ တို႔ ဖိအားေပးလို႔ မရဘူးေလ" လို႔ ဦးလွသိန္းက ေျပာပါတယ္။

"ေဒါသက အရွိန္ျမင့္ေနဆဲပဲ။ သူတို႔ မိသားစုဝင္ေတြ၊ အိမ္ေတြ ဆံုး႐ံႈးသြားတာကို ဘယ္ဘက္ကမွ ေမ့လို႔မရဘူး ျဖစ္ေန တယ္" လို႔လည္း သူက ေျပာပါတယ္။

ေလာေလာဆယ္မွာေတာ့ အစိုးရအေနနဲ႔ သူတို႔ရဲ႕ဘဝေတြ "ပံုမွန္" ျပန္ျဖစ္လာဖို႔ ျဖစ္ႏိုင္သမွ်နည္းလမ္းေတြကို ေလ့ လာမႈလုပ္ေနတယ္၊ ဥပမာ – ရခိုင္ေက်ာင္းသားေတြက မနက္ပိုင္းမွာ တကၠသိုလ္တက္ရင္ ႐ိုဟင္ဂ်ာေတြက မြန္းလြဲပိုင္း မွာတက္တာမ်ိဳးေပါ့ လို႔လည္း သူက ဆိုပါေသးတယ္။

နယ္စပ္ေရးရာဝန္ႀကီး ဒုဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီး သိန္းေဌးရဲ႕ အေျပာကေတာ့ ပိုၿပီး ဘြင္းဘြင္းရွင္းရွင္း ျဖစ္ပါတယ္။

သူက "႐ုိဟင္ဂ်ာေတြအတြက္ ေစ်း ေနာက္တခု၊ ကုန္သြယ္ေရးစင္တာ ေနာက္တခု၊ ဆိပ္ကမ္း ေနာက္တခု က်ေနာ္တို႔ ထပ္ေဆာက္ရေကာင္း ေဆာက္ရလိမ့္မယ္။ အဲ့ဒီလိုမွမဟုတ္ရင္ "သိပ္ခက္လိမ့္မယ္" တဲ့။

The Associated Press သတင္းဌာနက ေရးသားေသာ ေဆာင္းပါး (After clashes, plight of segregated Muslims is a challenge to Myanmar democracy hopes) ကို ဆီေလ်ာ္ေအာင္ ျပန္ဆိုေဖာ္ျပသည္။

From

ဧရာ၀တီ



Hot News ဂ်ာနယ္ ေဆာင္ပါးရွင္ ႏိုင္ထက္ရွိန္(ဟသၤာတ)သို႕ အိတ္ဖြင့္ေပးစာ

Posted: 05 Oct 2012 09:58 PM PDT

Source: Hot News ဂ်ာနယ္ ေဆာင္ပါးရွင္ ႏိုင္ထက္ရွိန္(ဟသၤာတ)သို႕ အိတ္ဖြင့္ေပးစာ

Hot News စာေစာင္ပါ အေနာက္  တံခါးမွဧည့္သည္မ်ား အခန္းဆက္ေဆာင္း ပါးမ်ားသည္ အလြန္စိတ္၀င္စားဖြယ္  ေကာင္းၿပီး ဗဟုသုတရေစတဲ့အတြက္ ေက်းဇူးတင္ပါေၾကာင္း ဦးစြာေျပာၾကား  လိုပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ စိတ္ထဲဘ၀င္မက်ျဖစ္ေန တာေလးေတြကို ေဆြးေႏြးလိုပါတယ္။  (၁၉.၉.၁၂)ေန႔ထုတ္ Hot News   စာ ေစာင္ပါ အေနာက္တံခါးမွဧည့္သည္မ်ား   (၅)ေနာက္ဆံုးေကာ္လံမွာ

""ခရစ္သကၠ ရာဇ္ (၁၆၆၅)ခုႏွစ္ေနာက္ပိုင္းတြင္ ရခိုင္ ျပည္သားအစၥလာမ္ဘာသာ၀င္လူမ်ဳိးကို မူ အာရဗ္ဘာသာျဖင့္(႐ိုဟင္ဂ်ာ)ဟုေခၚ ခဲ့ပါသည္။ ထိုအခ်ိန္မွ စ၍ ရခိုင္ျပည္ သား အစၥလာမ္ဘာသာ၀င္အုပ္စုတို႔ကို (႐ိုဟင္ ဂ်ာလူမ်ဳိး)ဟုလည္းေခၚတြင္လာၾကပါ သည္ စသျဖင့္ ႐ိုဟင္ဂ်ာလူမ်ဳိးနဲ႔ ပတ္သက္ တဲ့အခ်က္ေတြ ကို ေရွးယ ခင္ႏွစ္ေပါင္း မ်ားစြာက ပဲရွိခဲ့ေလဟန္ သမိုင္းျဖစ္စဥ္နဲ႔ ေရာေထြးၿပီး ထင္ေယာင္ထင္မွားျဖစ္ေစ ရန္ ႐ိုဟင္ဂ်ာအမ်ဳိးသားညီၫြတ္ေရး အဖြဲ႕ခ်ဳပ္ က႐ိုဟင္ဂ်ာတို႔၏ဘ၀ (၁၉၈၉)  ခုႏွစ္ ထုတ္ စာေစာင္ မွာ ေရးသားေဖာ္ျပ ခဲ့ပါတယ္""

အဲဒီအခ်က္ေတြဟာ မွားယြင္းတယ္ လို႔ ကိုႏုိင္ထက္ရွိန္သက္ေသ သာဓက အေထာက္အထားအစံုနဲ႔ျပသႏုိင္ပါသလား။   ကိုႏိုင္ထက္ရွိန္ရဲ႕ေဆာင္းပါးေတြဟာ ပညာရွင္တစ္ဦးရဲ႕ သမာသမတ္က်တဲ့ ေဆာင္းပါးမဆန္ဘဲ ေပၚလစီဆန္ေနတာ   ေတြ႕ရပါတယ္။အဲဒီေလာက္နဲ႔မရဘူးဗ်။     ေခတ္အဆက္ဆက္က သတင္းေမွာင္ခ် ထားၿပီး Brainwash ျပဳလုပ္ျခင္း ခံရတဲ့ ျမန္မာျပည္သူလူထုတခ်ိဳ႕က အဲဒီေလာက္  ေျပာ႐ံုနဲ႔လက္ခံမွာျဖစ္ေပမယ့္ ႏုိင္ငံတကာ နဲ႔ ယွဥ္ၿပီးေဆြးေႏြးျငင္းခံုၾကတဲ့အခါမွာ    They will not hold water   လို႔ေျပာခ်င္ တယ္ဗ်။

ေနာက္ၿပီး (၂၀.၉.၁၂)ခုထုတ္   Hot News ရဲ႕ အေနာက္တံခါးမွဧည့္ သည္မ်ား အခန္းဆက္ေဆာင္းပါးမွာ

""ေမယုေဒသ(ဘူးသီးေတာင္၊ေမာင္ေတာေဒသ)   မွာရွိတဲ့ ႐ိုဟင္ဂ်ာအမည္ခံ စစ္တေကာင္း   သားဘဂၤါလီလူမ်ဳိးေတြအေနနဲ႔ကေတာ့   ကမန္၊ေျမဒူး အဆက္အႏြယ္ ဗမာမူဆလင္ မ်ားႏွင့္မတူဘဲ သီးျခားဘာသာစကား၊      ဓေလ့ထံုးစံ၊၀တ္စားဆင္ယင္မႈေတြထူးျခား စြာ ကြဲျပားျခားနားေနတာေတြ႕ရမွာျဖစ္ပါ တယ္""

အဲဒါဘာကိုေျပာခ်င္တာပါလဲ။   It does not prove anything. ႐ိုဟင္ဂ်ာ   ပါဆိုမွ ကမန္၊ေျမဒူးလို၀တ္ပါ့ ေနပါ့မလား  ဗ်ာ။သီးျခားဘာသာစကား၊ဓေလ့ထံုးစံ၊   ၀တ္စားဆင္ယင္မႈရွိျခင္းသည္ပင္လွ်င္ သီးျခားလူမ်ဳိးျဖစ္တယ္ဆိုတာ ၫႊန္ျပမေန   ဘူးလားဗ်။
ေနာက္ၿပီး အဲဒီေဆာင္းပါးေကာ္လံ  (၄)မွာ

"ရခိုင္လူမ်ဳိးေတြဟာ အမ်ဳိးသီလ ကိုေစာင့္ထိန္းၾကသူမ်ားျဖစ္တဲ့အတြက္   မူဆလင္ဘာသာ၀င္မ်ားနဲ႔ လက္ထပ္ ထိမ္းျမားေလ့မရွိၾကပါဘူး။ဒါေၾကာင့္ ရခိုင္  လူမ်ိဳးမ်ားဟာ ဗုဒၶဘာသာ၀င္မ်ားသာျဖစ္ ၾကပါတယ္။မူဆလင္ဘာသာကို ကိုးကြယ္  သက္၀င္ျခင္းမရွိၾကတဲ့အတြက္ (ရခိုင္ မူ ဆလင္)ဆိုတာလံုး၀မရွိပါဘူး"

ေကာင္း တာေပါ့ဗ်ာ။ ႐ိုဟင္ဂ်ာနဲ႔ ရခိုင္ဗုဒၶဘာ သာေတြနဲ႔ ေသြးမေႏွာႏုိင္တဲ့အတြက္ လူမ်ိဳ လို႔ လူမ်ဳိးေပ်ာက္မွာ မေၾကာက္ရေတာ့ဘူး။တ႐ုတ္ဘက္ကို ျမန္မာအမ်ဳိးသမီး ကေလးမ်ား လူကုန္ကူးမခံရေအာင္ ပိုၿပီး အားစိုက္ႀကိဳးပမ္းႏုိင္တာေပါ့ဗ်ာ။

ေနာက္ၿပီး

"တကယ္ေတာ့ ႐ိုဟင္ဂ်ာ  အမည္ရွိတဲ့လူမ်ဳိးဟာ ျမန္မာႏုိင္ငံမွာ ေသာ္လည္းေကာင္း၊ရခိုင္ျပည္နယ္အျဖစ္   ထင္ရွားရွိစဥ္ကေသာ္လည္းေကာင္း၊ ကမၻာတစ္၀န္းလံုးမွာ ဘယ္တိုင္းျပည္မွာ မွမရွိခဲ့ေသာ အမည္ျဖစ္ပါသည္။""

လို႔ ေကာ္လံ(၅)မွာ ဆိုထားတယ္ဗ်။
အဲဒါကေတာ့ Nothing is further than the truth. တက္တက္ စင္ေအာင္ လြဲေန ၿပီဗ်။ Dr.Francis Buchanan   ေရးသား ၿပီး (၁၇၉၉)ခုႏွစ္မွာထုတ္ေ၀တဲ့ 'A Comparative Vocabulary of Some of the Languages Spoken in the Burma Empire'  သုေတသနစာအုပ္ထဲမွာပါတဲ့ ပထမ အခ်က္က

'The Mohamendans settled at Arakan call the country Rovingyaw, the Persians call it Rekan.'

"ရခိုင္တြင္ အေျခစိုက္ေနထိုင္ၾက ေသာ မဟာေမဒင္လူမ်ဳိးမ်ားသည္ အဆို ပါေဒသကို Rovingyaw ဟုေခၚေ၀ၚၿပီး    ပါရွန္လူမ်ဳိးမ်ားက Rekan ဟုေခၚေ၀ၚ ၾကသည္"
ဒုတိယေကာက္ႏုတ္လိုတာက

' I shall now add three dialects, spoken in the Burma Empire, but evidently derived from the language of the Hindu nation.The first is that spoken by the Mohammedans, who have long settled in Arakan, and who call  themselves Rooinga,or natives of Arakan.

"ကၽြႏ္ုပ္ျဖည့္စြက္တင္ျပလိုသည့္ ေဒသိယစကား ၃မ်ဳိးမွာ ဗမာအင္ပါယာ အတြင္းေျပာဆိုေနေသာ္လည္း အိႏ္ၵိယ  ႏုိင္ငံရွိဘာသာစကားမွ ဆင္းသက္လာ သည္။ ပထမေဒသိယ ဘာသာ စကားမွာ ရခိုင္ေဒသတြင္ အေျခစိုက္ေနထိုင္ခဲ့သည္ မွာၾကာၿပီျဖစ္သည့္ မိမိကိုယ္ကို Rooinga (သို႔မဟုတ္)ရခိုင္သားဟုေခၚေ၀ၚသည့္   မဟာေမဒင္လူမ်ဳိး တို႔ ေျပာသည့္ စကား ျဖစ္ သည္"

ေနာက္ၿပီး Dr. Buchanan က အဲဒီ Rooinga   တို႔ရဲ႕ ဘာသာစကား၊ရခိုင္ဟိႏၵဴ  တို႔ရဲ႕ Rossawn ဘာသာစကား၊ Banga (ရခိုင္ဘဂၤါလီ)တို႔ရဲ႕ ဘာသာစကားတို႔တူ ညီပံု၊ျခားနား ပံုေတြ ကို ဇယားနဲ႔တင္ျပထား  ေသးတယ္။ အဲဒီေတာ့အေရးႀကီးတဲ့ အခ်က္မ်ား  က- (၁) ႐ိုဟင္ဂ်ာမ်ားသည္ ၁၇၉၉မ တိုင္မီ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာကတည္းက ရခိုင္ ေဒသတြင္ အေျခစိုက္ေန ထိုင္ခဲ့ၾက သည္။(၂) ႐ိုဟင္ဂ်ာကသတ္သတ္၊ ဘဂၤါလီက သတ္သတ္ျဖစ္သည္ဆိုတာ ေပၚလြင္ေန သည္။
အဲဒါေၾကာင့္ ကိုႏိုင္ထက္ရွိန္ေျပာ တဲ့

"(႐ိုဟင္ဂ်ာ)ဆိုတဲ့ ေ၀ါဟာရကို လူ မ်ဳိးအမည္နဲ႔ ေခၚေ၀ၚသံုးစြဲလာမယ္ဆိုပါ က ေနာင္ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာၾကာလာတဲ့ အခါမွာ ဘာသာေဗဒသေဘာအရ ျပန္ လည္အစေကာက္ရင္ (႐ိုဟင္ဂ်ာ)ဆိုတာ   (ရခိုင္ျပည္သား)ဆိုတဲ့ တိုင္းရင္းသားျဖစ္ လာေစရန္၊ႀကိဳ တင္ဖန္တီး ထားေသာ ေ၀ါဟာ ရျဖစ္ေၾကာင္းေတြ ႕ႏုိင္ ပါတယ္"

ဆို တဲ့ ေကာက္ခ်က္ဟာ ေလဖမ္း၀ါးရမ္း ခ်ည္ထားျခင္းသာျဖစ္ပါေၾကာင္း။

နတၱလင္းဆရာသိန္း

From http://www.hotnewsweekly.com/archives/11331



သာကီဝင္ႏွင့္ မ်ိဳးေဖ်ာက္ခ်င္သူမ်ား “အမ်ိဳးေပ်ာက္မွာစိုးေၾကာက္ေတာ္မူရင္ ေပါက္ေဖာ္သာယူ”

Posted: 05 Oct 2012 09:43 PM PDT

Source:ရွိတ္ကားစ္ရြာ၊ သာကီဝင္ႏွင့္ မ်ိဳးေဖ်ာက္ခ်င္သူမ်ားအေၾကာင္း

ဗိုလ္ခင္ၫြန္႔ မိုးေကာင္းတုန္းက သူ႔ႏႈတ္ထြက္မိန္႔ေတြ ဗ်ာဒိတ္လိုလို ႏွင့္ တမိုးလံုး ေဖ်ာက္ဆိတ္ ျဖစ္ခဲ့သည္ကို ျပန္အမွတ္ရမိေန၏။ သူက ဓါးထက္သေလာက္ လက္သံလည္းေျပာင္၏။

"ျမန္မာ့အားကစားကမၻာကိုလႊမ္းေစရမည္" ဆိုၿပီး လုပ္ေတာ့ ေထာင္ထဲမွာ ကိုၫြန္႔ေဇာ္က

"ဘာလဲ.. ထုတ္ဆီးတိုးနဲ႔ၾကက္ဖခြပ္တမ္းလား" ဟု လွမ္းေထ့ဖူး၏။

"အမ်ိဳးေပ်ာက္မွာစိုးေၾကာက္ပါသည္" ဆိုတုန္း ကလည္း အျပင္ကသူငယ္ ခ်င္းတေယာက္က

"ေၾကာက္ေတာ္မူရင္ ေပါက္ေဖာ္သာယူေလ..မမၫြန္႔"  ဆိုၿပီး အေငၚတူးဖူး၏။

တခ်ိဳ႔က ထိုကိစၥကို ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ အား တဲ့(ဒဲ့)ခ်ျခင္းသက္သက္ဟုျမင္ၾက၏။ မျဖစ္ႏိုင္စရာမရွိပါ။ နံမည္အရင္းတပ္ၿပီးမေျပာရံုတမယ္ ပုဂၢိဳလ္ေရးထိုးႏွက္မႈမ်ား။ ထိုေခါင္းစဥ္ေအာက္က ေရးသမွ်စာ ကို ႏိုင္ငံျခားသား ဆန္႔က်င္ေရး အကာသား ႏွင့္ ဖံုးထားတာ ထင္ရွား၏။ ေစ့ေစ့ေတြးလွ်င္  သူတို႔ တကယ္မေပ်ာက္ေစခ်င္တာ က စစ္မ်ိဳးစစ္ႏြယ္မွန္း ေပၚလြင္၏။ အာဏာ ႏွင့္ စပ္လွ်င္ လူမ်ိဳးႀကီးဝါဒ ကိုက်င့္သံုးၿပီးဘယ္ဘာသာ ဘယ္လူမ်ိဳးကိုမဆို ႃခြင္းခ်က္မထား ႏွိပ္ကြပ္မည့္လူမ်ိဳးကို ဆိုလိုေၾကာင္းေပၚ၏

ဗမာ့တပ္မေတာ္တြင္ စစ္ဗိုလ္စစ္သားမ်ား ႏိုင္ငံျခားသူ ႏွင့္ ယူလို႔မျဖစ္။ မယူရဟု မေျပာ။ ယူလို႔ မရေအာင္ လုပ္ထား၏။ တိုင္းျခားသူ ကိုယူဖို႔ မဆိုႏွင့္ တျပည္ထဲ ေန လူမ်ိဳးစုေတြ ထဲက ဗုဒၶဘာသာ မဟုတ္သည့္ စစ္ဗိုလ္မ်ား စစ္ဘက္ရာထူးႀကီးႀကီး ကို ေမွ်ာ္လင့္လို႔မရေတာ့ သည္မွာ ၾကာၿပီ။ ထို႔ေၾကာင့္ စစ္ဗိုလ္တခ်ိဳ႔  အာဏာ ႏွင့္ ဘာသာလဲ ၾကသည္လည္း ရွိ၏။  ဘာမွေျပာစရာမရွိ။  သူတို႔ကိစၥ။  သာသနာျပဳမင္း လို႔ေႂကြးေၾကာ္၊ ခံယူ၊ အျပလည္း လုပ္သည့္ ထိပ္သီးေတြ က ၂၀၀၇ တြင္ ရတနာသံုးပါးမွတပါး လမ္းေပၚထြက္လာၿပီး ေမတၱာပို႔ရင္း သူတို႔ကို ဆင္းခိုင္း၏။  ဒါကို "တိုက္ရိုက္အာဏာၿခိမ္းေျခာက္မႈ" အျဖစ္ယူၿပီး "အာဏာႏွင့္သံသရာ" လဲလိုက္၏။ သည္ေတာ့  ေအာက္က လူေတြ "အာဏာ ႏွင့္ ဘာသာ" လဲျခင္း အား နားလည္ရ ပိုလြယ္သြား၏။  ထိုသူတို႔ႏႈတ္ထြက္ အမ်ိဳးေပ်ာက္ မွာ စိုးေၾကာက္ျခင္းကို လည္း ပိုထင္ရွားလာေစသည္ဟု ယူဆမိ၏။

စဥ္းစားရမွာေတြ ရွိလာ၏။ သူတို႔ အေျပာအဆိုေတြ တြင္ အမ်ိဳးေပ်ာက္ျခင္းသည္ ေၾကာက္စရာျဖစ္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ အမ်ိဳးမေပ်ာက္ေရး လုပ္ရမည္။ မေပ်ာက္ေရးအတြက္ လူမ်ိဳးတူသာယူ။ လူမ်ိဳးမတူသူကိုမယူႏွင့္။ မတူသည့္လူမ်ိဳး ကို ယူလွ်င္ေသြးေႏွာၿပီး မ်ိဳးမစစ္ေတြျဖစ္ လာမည္။ မ်ိဳးမစစ္ ေတြသည္ မ်ိဳးမခ်စ္ၾက။ မ်ိဳးစစ္ မွ မ်ိဳးခ်စ္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ မ်ိဳးခ်စ္ ဖို ႔မ်ိဳးစစ္ ရမည္။ မ်ိဳးစစ္ၿပီး မ်ိဳးခ်စ္ေရး အတြက္ အမ်ိဳးတူ ကို သာ ယူဆိုသည့္ ေလာဂ်စ္တခု ကို အတိအလင္း ထူေထာင္လိုက္၏။ ဗမာျပည္ သည္ နယ္ခ်ဲ႔ႏွင့္ဖက္ဆစ္ေအာက္ တြင္ နင္းျပား ျဖစ္ဖူးခဲ့၏။  တိုင္းတပါးသား တို႔၏ ခ်ယ္လွယ္မႈ ကိုမခ်ိမဆန္ ခံခဲ့ရ၏။ အမ်ိဳးသားေရးဝါဒ အေျခခံ ပေဒသရာဇ္ေခတ္လြန္ ဗမာ့ႏိုင္ငံေရးစင္ျမင့္ သည္ အမ်ိဳး၊ ဘာသာ၊ သာသနာႏွင့္ဖြင့္ရ၏။  နယ္ခ်ဲ႔သမား၊ အလိုေတာ္ရိ ႏွင့္ လူကျပားတို႔ ၏ သစၥာေဖါက္မႈ လည္းခံခဲ့ဖူး၏။ သို႔ျဖင့္ တိုင္းတပါးသား အား အယံုနည္းျခင္း ႏွင့္ အတူ ဆက္ဆံရ မွ ာစိုးရြ႔ံစိတ္ လည္း အထိုက္အေလွ်ာက္ အျမစ္တြယ္ လာ၏။  ဂ်ပန္ဟုဆိုလွ်င္ ဖက္ဆစ္၊ အဂၤလိပ္ဟုဆိုလွ်င္ နယ္ခ်ဲ႔ဟု တြဲျမင္သူမ်ား လည္း ရွိေနႏိုင္ ေသး၏။ ဤတြင္ ထိုသူတို႔အၾကား ၌ သူတို႔တရား (ေလာဂ်စ္) သည္ အထိုက္အေလွ်ာက္ တာ သြား၏။ တိုင္းတပါးသား ႏွင့္ ထိမ္းျမားျခင္း သည္အျပစ္လိုလို၊ အမ်ိဳးကို သစၥာေဖါက္တာ လိုလို၊ အမ်ိဳးဂုဏ္ မေစာင့္တာလိုလို ေတြ ျမင္သူေတြျမင္လာ၏။

ဤတြင္ က်ေနာ္ ၂၀၀၉ ခု၊ ဒီဇင္ဘာထုတ္ စတိုင္သစ္မဂၢဇင္း အမွတ္ (၁၃) မွ ေဆာင္းပါးရွင္ေက်ာ္လိႈင္-ဝိဇၨာဂုဏ္ထူး၊ မဟာဝိဇၨာ(သကၠတ)၏ ဗုဒၶ ေလာကသား တို႔၏ အားထား ကိုးကြယ္ရာ (၁၂) ေခါင္းစဥ္ ႏွင့္ ေဆာင္းပါးကို ျပန္အမွတ္ရမိ၏။

ေဆာင္းပါးရွင္က-

ဗုဒၶျမတ္စြာတို႔သည္ ဗုဒၶတၳစရိယ ၿပီးေစကာ မူ ေလာကတၳစရိယ ႏွင့္ ဉာတၳစရိယ ကိုလည္း က်င့္ေတာ္ မူရၿမဲျဖစ္ေၾကာင္း ေျပာျပၿပီး ေရာဟဏီျမစ္ေရကိစၥအေပၚ ကပိလဝတ္ ႏွင့္ ေကာလိယ မွသာကီဝင္ တို႔အခ်င္းခ်င္း စစ္ခင္းၾကေတာ့မည့္ ဆဲဆဲအေျခအေန ၌ ဗုဒၶျမတ္စြာ က ရန္ၿငိမ္းေၾကာင္း တရားေဟာၿပီး စစ္ပြဲကို စဲေစ ေတာ္မူေၾကာင္း ကို အေသးစိတ္ ေရးထား၏။ ထို႔ေနာက္ သာကီဝင္တို ၏အမ်ိဳးမာန္ႀကီးမႈ ကို – (သာကီဝင္တို႔ သည္ အမ်ိဳးမာန္ႀကီး၏။  မိမိတို႔အမ်ိဳးထဲ မွာ အျခားအမ်ိဳးေရာ မွာ ကိုလက္မခံ။ အမ်ိဳးမစပ္ ျမတ္ေသာ မင္းမ်ိဳး …အသမၻိႏၷခတၱိယ ဟူေသာ ဂုဏ္ကို ထိန္းၾကသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ လည္း ဗုဒၶႏွင့္ အမ်ိဳးစပ္ ခ်င္ေသာ ေကာသလမင္းက သာကီဝင္မင္းသမီးတပါးေပးပါ ဟု ေတာင္းလာေသာ အခါ အမ်ိဳးခ်င္းမတူသည့္ အတြက္ မဟာနာမသာကီဝင္ ႏွင့္ ကၽြန္မက ေမြးေသာ ဝါသဘခတၱိယာ ကို သာကီဝင္မင္းသမီး လုပ္၍ ေပးလိုက္ပါသည္ ။ ဤ ဝါသဘခတၱိယာ မွာ ဝိဋဋၷဴဘ ကို ဖြားပါသည္။ ဝိဋဋၷဴဘ အရြယ္ေရာက္ေသာ အခါ သာကီဝင္ အဘိုးအဘြားတို႔ ထံ အလည္သြားသည္။ သူ႔ကို ကန္ေတာ့ မည့္သူ တဦးမွ်မရွိ။ သူကသာ သာကီဝင္တို႔ကို ကန္ေတာ့ ခဲ့ ရသည္။ သာဝတၳိသို႔ အျပန္ တြင္ သူထိုင္သြားရာ ေနရာကို"ကၽြန္မသား ထိုင္သြားေသာေနရာ" ဟု ကၽြန္မ တေယာက္က ႏို႔ရည္ႏွင့္ ေဆးေနသည္ကို အေၾကာင္း အားေလ်ာ္ စြာ သိလိုက္ရသည္။  ဤတြင္ သာကီဝင္ တို႔၏ ေသြးျဖင့္ သူထိုင္ေသာေနရာ  ကို ေဆးမည္ ဟု ဆံုးျဖတ္ခ်က္ ခ်လိုက္ေတာ့ သည္။

ထို႔ေၾကာင့္ သူမင္းျဖစ္ေသာ အခါ သာကီဝင္တို႔ ကို သတ္အံ့ ဟု ကပိလဝတ္ျပည္ သို႔ စစ္ခ်ီေလေတာ့ သည္။ ဗုဒၶလည္း ကပိလဝတ္သာကီဝင္တို႔ ကို ကာကြယ္ရန္အလို႔ငွာ ကပိလဝတ္ျပည္ေတာ္ သို႔ ႂကြေတာ္မူ ၍ ကပိလဝတ္ျပည္အနီးအရိပ္ က်ဲေသာသစ္ပင္ေအာက္၌ ထိုင္ေနေတာ္မူ၏။ ထိုအပင္ႏွင့္မနီးမေဝးေသာအရပ္ ဝိဋဋၷဴဘ၏နယ္စပ္၌ အရိပ္ေကာင္း ေသာ ေညာင္ပင္တပင္ ရွိ၏။ ဝိဋဋၷဴဘ သည္ ဗုဒၶကိုျမင္လွ်င္ လာေရာက္ ၍ ရိုေသျမတ္ႏိုးရွိခိုးပူေဇာ္ၿပီး -"အရွင္ဘုရား အဘယ္ေၾကာင့္ ဤအရပ္သို႔ ႂကြလာေတာ္ မူပါသနည္း ။ တပည့္ေတာ္၏ နယ္စပ္ ၌ အရိပ္ေကာင္းေသာ ေညာင္ပင္ရွိပါသည္။ ထိုေညာင္ပင္ေအာက္ ၌ ထိုင္ေတာ္မူပါ" ဟုေလွ်ာက္၏။ ဗုဒၶက "ရွိပါေစ မဟာရာဇ ..ေဆြမ်ိဳးတို႔၏ အရိပ္မည္သည္ ကား ေအးျမလွပါ၏။" ဟု မိန္႔ေတာ္မူ၏။ ဝိဋဋၷဴဘက "ေဆြမ်ိဳးတို႔ကိုေစာင့္ေရွာက္ ရန္ ဗုဒၶႂကြလာေတာ္မူျခင္းျဖစ္ေပလိမ့္မည္" ဟုသိ၍ ဗုဒၶကို ရိုေသစြာရွိခိုးၿပီး  မိမိ၏စစ္တပ္ကို ျပန္လည္ရုပ္သိမ္းသြားေလ၏။

ဝိဋဋၷဴဘသည္ ကပိလဝတ္သို႔ ၃ ႀကိမ္တိုင္ စစ္ခ်ီ၏။ ဗုဒၶကလည္း ၃ ႀကိမ္တိုင္တိုင္ ကာကြယ္ေစာင့္ေရွာက္ေတာ္မူ၏။ သာကီဝင္တို႔အေပၚအၿငိဳး ႀကီးလွေသာ ဝိဋဋၷဴဘသည္ သာကီဝင္တို႔ကို မ်ိဳးျဖဳတ္ရန္ အတြက္ စတုတၳအႀကိမ္ စစ္ခ်ီျပန္၏။ ဤ တႀကိမ္တြင္မူကား ဗုဒၶႂကြေတာ္မူ၍ မတားေတာ့ေခ်။ သာကီဝင္တို႔ မလြဲမေသြပ်က္စီးရေတာ့မည့္ကိန္း ဆိုက္ေခ်ၿပီျဖစ္ရကား  ဗုဒၶႂကြသြားကာ တား၍ ရေတာ့မည္မဟုတ္ေခ်။ သာကီဝင္တို႔သည္ ဝိဋဋၷဴဘစစ္တပ္ႏွင့္ရင္ဆိုင္ရေသာအခါ ေလးအတတ္ ၌ တဘက္ကမ္းခတ္တတ္ သူမ်ားျဖစ္လင့္ကစား လူမသတ္သည့္ မင္းမ်ား ျဖစ္၍ ေျခာက္ရံုလွန္႔ရံုမွ်သာ ျမားကိုပစ္ပါသည္။ ဝိဋဋၷဴဘ စစ္သည္တဦးတေယာက္ မွ် ျမားမခေခ်။ သို႔ေသာ္ သာကီဝင္အမ်ိဳးဇာတ္ ကို ဝိဋဋၷဴဘသည္ သာကီဝင္ မွန္က ႏို႔စို႔ကိုမွ် မက်န္ရစ္ေစရ ဘဲ သတ္ျဖတ္ပါေတာ့သည္။ ဤနည္းျဖင့္သာကီဝင္တို႔  ျပဳတ္ျပဳတ္ျပန္း၍ အမ်ိဳးဇာတ္ ပါ ဆိတ္သုဥ္းခဲ့ရပါေတာ့သည္။

ယေန႔ မ်က္ေမွာက္ကာလ ၌  ဗုဒၶေဆြေတာ္မ်ိဳးေတာ္ သာကီဝင္ ကား ဤသူဤသူ ပင္ တည္းဟု လက္ၫိႈးထိုး၍ျပစရာတဦးတေလမွ် မက်န္ေတာ့ေခ်။ တဦးတေလ က်န္ေသးသည္ ဆိုေစ၊ အခ်ိန္တိုအတြင္း မွာ လံုးဝေပ်ာက္ကြယ္ရေခ်ေတာ့သည္။ အဘယ္ေၾကာင့္ဆို ေသာ္ တပါးအမ်ိဳး ႏွင့္ မေႏွာေသာ အသမၻိႏၷခတၱိယဂုဏ္ ကို ထိန္းသည္ျဖစ္ရာ အဘယ္မွာ မ်ိဳးပြား ႏိုင္ အံ့နည္း။ သိပၸံသေဘာ အရ လည္း ေဆြမ်ိဳးရင္းခ်ာ ခ်င္း အိမ္ေထာင္ျပဳသည္ျဖစ္ရာ အမ်ိဳးဇာတ္ပ်က္သုဥ္းဖို႔ရာ ပို၍ေသခ်ာပါသည္။ အမ်ိဳးေပ်ာက္မွာ စိုးေၾကာက္စရာ ဟု ေတြးကာ အမ်ိဳးမေပ်ာက္ ေအာင္ မည္မွ်ပင္ထိန္းထိန္း အမ်ိဳးကေတာ့ ေပ်ာက္ မွာ ေသခ်ာသည္။ ဗုဒၶ၏ သာကီဝင္အႏြယ္ေတာ္ တို႔ ဘယ္ေရာက္ကုန္ပါသနည္း။ သံေဝဂရစရာ ပင္ ျဖစ္သည္။ ငါတို႔ ျမန္မာေရွးေဟာင္းပ်ဴလူမ်ိဳး ေတြ ေကာ ဘယ္ေရာက္ ကုန္ပါ သနည္း။ ေလာက တြင္ အျမတ္ဆံုး တန္ခိုးအႀကီးဆံုး လူသားစြမ္းအားရွင္ ဗုဒၶကိုယ္ေတာ္ တိုင္ပင္ မိမိ ၏  အသမၻိႏၷခတၱိယႏြယ္ရိုး သာကီဝင္မင္းမ်ိဳးတို႔ အမ်ိဳးဇာတ္မပ်က္ သုဥ္းေရး ကို လံု႔လႀကိဳးကုတ္ အားထုတ္၍  ရေတာ္မမူပါ။ ထို႔ေၾကာင့္ ေလာကတံထြာဓမၼတာအရ အမ်ိဳးက ေတာ့ေပ်ာက္ ကိုေပ်ာက္ရမည္။ သို႔ေသာ္ ထိုအမ်ိဳးတို႔ ရာဇဝင္တြင္ထင္ရွားရွိခဲ့စဥ္က ျဖစ္ထြန္းခဲ့သည့္ ဘာသာ၊ စာေပ၊ ယဥ္ေက်းမႈအေမြအႏွစ္မ်ား မေပ်ာက္ပ်က္ဖို႔ကသာ အေရးႀကီးပါသည္။

ေလာက၌ သာကိယဇာတ္ ဗုဒၶရွင္ေတာ္ျမတ္ ပရိနိဗၺန္ စံေတာ္မူ သြားခဲ့ေခ်ၿပီ။ သို႔ေသာ္ ဗုဒၶေဟာၾကားေတာ္မူခဲ့ေသာ ေဒသနာမ်ားထင္ရွား ရွိေနရကား ေလာကမွာ ဗုဒၶေပၚထြန္း ေနဆဲပင္ ျဖစ္ပါသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ကမၻာ့လူသား အားလံုး သည္ ဗုဒၶ၏ ဓမၼရိပ္ ၌ ခိုလံႈရင္း ေလာကီ ေလာ ကုတၱရာအက်ိဳးတရားမ်ား ကို ခံစားေနၾကရျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ ငါတို႔ ျမန္မာႏိုင္ငံ ၌ လည္း ငါတို႔၏ေရွးေဟာင္း ပ်ဴလူမ်ိဳးတို႔သည္ ရာဇဝင္တြင္ အထင္အရွား ရွိခဲ့လင့္စကား ယခုအခါ ပ်ဴဟူ ၍ တလူတေယာက္မွ်မရွိေတာ့ေခ်။ သို႔ေသာ္ ပ်ဴစာေပ၊ ပ်ဴယဥ္ေက်းမႈအေမြအႏွစ္မ်ား ကား ျမန္မာ့ ေရွးေဟာင္းအေမြအႏွစ္ အျဖစ္ က်န္ရစ္ေနေပေသးသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ေရွးေဟာင္းပ်ဴလူတို႔ ေပ်ာက္သုဥ္းခဲ့ရလင့္စကား ပ်ဴယဥ္ေက်းမႈမ်ား ကို ကား ေတြ႔ေနရဆဲပင္ျဖစ္ပါသည္။

အမ်ိဳးေပ်ာက္မွာစိုးေၾကာက္ပါသည္ ဟူေသာ ဉာတတၳစရိယ ကို ဗုဒၶတို႔ေသာ္ မွ လက္မိႈင္ခ်ရသည္ ျဖစ္ရာ ယဥ္ေက်းမႈမေပ်ာက္ေအာင္ သာ ႀကိဳးပမ္းၾကရမွာျဖစ္ပါသည္)

က်ေနာ္ ထိုစာ ကို ဖတ္၍ ဆင္ျခင္ေတြးဆစရာ ေတြ တိုးလာ၏။ တကယ့္လူမ်ိဳး ႀကီး တမ်ိဳးလံုး ေပ်ာက္ကြယ္ သြားခဲ့ရသည့္ လူမ်ိဳးေတြ အေၾကာင္း ဖတ္ဖူးမွတ္ဖူး၏။ သူတို႔ ခ်န္ခဲ့သည့္ ယဥ္ေက်းမႈ လက္စလက္န မ်ားကို ေထာက္၍သာ ဤသူေတြ ဤေနရာမွာ ဤသို႔ႀကီးက်ယ္ခဲ့ဖူး ပါလားဟု ယံုရ၏။ ယံုခ်င္စရာပင္ မရွိ။  ထိုအတိုင္းပင္ ယံုခ်င္စရာ မေကာင္း ဘဲ ယံုလိုက္ရသည့္ အျဖစ္တခု ကို အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စု ကင္တပ္ကီျပည္နယ္ မွ ေမာင့္ပလဲဆင္န္႔ ဆိုသည့္ အရပ္က Shakers Village ရြာ ေရာက္ေတာ့ ထပ္ႀကံဳျပန္ ၏ ။ သူတို႔အျဖစ္ က လူမ်ိဳးတမ်ိဳး ၏ အမ်ိဳးဇာတ္ ပ်က္သုဥ္း သြားျခင္းမဟုတ္။ ဖ်က္ဆီးခံ ရ၍  ပ်က္ရသည့္အျဖစ္မဟုတ္ ။ ကိုယ့္သေဘာ ႏွင့္ ကိုယ္ မ်ိဳးဆက္ျပဳတ္ေအာင္ေနၿပီး ရာခ်ီ သည့္ လူေတြ ကမၻာေျမေပၚမွ တစတစေပ်ာက္ကြယ္ သြားၾကျခင္းျဖစ္၏။

 

ရွိတ္ကားစ္မ်ား အေၾကာင္း ကိုေျပာမည္ ဆိုလွ်င္ ဓမၼသစ္က်မ္း "တမန္ေတာ္ဝတၳဳ″ အခန္းႀကီး၂၊ အခန္းငယ္ ၃-၄ မွစရမည္ထင္၏။

ယခုက်ေနာ္ေျပာခ်င္သည္က ကင္တပ္ကီ ေမာင့္ပလဲဆင္န္႔က ရွိတ္ကားစ္မ်ားကိစၥျဖစ္သျဖင့္ Ann Lee အန္းလီးအေၾကာင္းကစပါမည္။

Ann Lee (၁၇၃၆ - ၁၇၈၄)

Ann Lee (၁၇၃၆ – ၁၇၈၄)

သူ႔ကို ေဖေဖၚဝါရီ ၂၉၊ ၁၇၃၆ တြင္ အဂၤလန္မန္ခ်က္စတာၿမိဳ႔၌ေမြးၿပီး စက္တင္ဘာ ၈၊ ၁၇၈၄ တြင္ကြယ္လြန္၏။။  အေဖကပန္းပဲဆရာ ဂၽြန္လီးစ္။  အေမက ဘာသာေရး ကိုင္းရိႉင္းသူ ။ သူ ၆ ႏွစ္သမီး အရြယ္တြင္ ဗတၱိဇံခံ၏ ။ အပ်ိဳေဖာ္ဝင္စ က စၿပီး ခ်စ္မႈေရးရာ ေတြ သိတ္မဝင္စား။ မိဘေတြ ဇြတ္နားခ် ၍ အိမ္ေထာင္က် ၏။ ကိုယ္ဝန္ ၈ႀကိမ္ ေဆာင္ ကာ ေလးေယာက္ အေသေမြးၿပီး  ၄ ေယာက္အဖတ္တင္ေသာ္ လည္း အားလံုး ၆ ႏွစ္ထက္ ပိုမခံၾက။ လင္ယူသားေမြးမႈ သည္ လူလူခ်င္း  က်ား/မ ခြဲၿပီး ခ်ိဳးႏွိမ္သည့္ ပင္ပမ္းဆင္းရဲ ဟုျမင္၏။ နဂိုအခံ ကလည္း ပုထုဇဥ္ တို႔ကို ကာမဘံုသားဆံုလည္ႏြား ေတြလို႔ ထင္ထား၏။ ဘုရားသၡင္အထံေတာ္ တြင္ က်ား/မ တန္းတူ၏ ဟုျမင္ၿပီး လူတို႔ျပဳသမွ်အျပစ္တြင္ လိင္ဆက္ဆံျခင္း သည္ အႀကီးတကာ့အႀကီးဆံုး ဟု ယံု၏။

သို႔ျဖင့္ ဝိဉာဥ္၏စင္ၾကယ္ရာကို ရွာရင္း ေဝါ့ဒ္ေလးစ္ဇနီးေမာင္ႏွံ ႏွင့္ ၁၇၈၅ တြင္ခ်ိတ္မိ၏။  ဤတြင္ ရွိတ္ကားစ္အယူအဆ သေႏၶတည္မိ၏။ ေဝါ့ဒ္ေလးတို႔က "လိင္မႈေရွာင္ျခင္းျဖင့္ ျပည့္စံုေသာ ျမင့္ျမတ္စင္ၾကယ္မႈ ကိုရ၏"  ထို႔ျပင္  "ဓါတ္စီးၿပီးတကိုယ္လံုးယိမ္းထိုးလာရျခင္း သည္ လူတို႔အား သန္႔ရွင္းစင္ၾကယ္ေစရန္ အလို႔ငွာ ေဆးေၾကာေတာ္မူေသာ ဘုရားသၡင္ ဝိဉာဥ္ေတာ္ စြမ္း ေၾကာင့္" ဟု ဆို၏။ ဝိဉာဥ္ေတာ္ ပူးဝင္ၿပီး ထိုသို႔ Shaking ျဖစ္လာသူ တို႔ Shakers  မ်ားဟု ေခၚ၏။ အေမရိကားတြင္ သူတို႔ကို တရားဝင္သံုးသည့္ အမည္ကြဲေတြ လည္းရွိေသး၏။ သူတို႔က်င့္စဥ္ က  လိင္မႈေရွာင္၊ တန္းတူလုပ္၊ တန္းတူစား၊ ဘံုပိုင္ဆိုင္မႈျဖင့္ေန၊ ဝိဉာဥ္ဓါတ္စီးၿပီး ကိုယ့္ကိုယ္ကို စင္ၾကယ္ေစေရး။ ဤတြင္ ေက်ာင္းေတာ္  Church of England  ႏွင့္  ရန္စေပၚၿပီး၊  သူ ေထာင္ထဲေရာက္သြား၏။ ေထာင္ထဲတြင္ "လိင္ကိစၥသည္ ဒုစရိုက္မႈအေပါင္း ၏ သရဖူျဖစ္၏။ ထို႔ေၾကာင့္ ထိုကိစၥ ကို ျပင္းစြာ ေရွာင္ရမည္။ ခရစ္ေတာ္ ဒုတိယ အႀကိမ္ျပန္ႂကြေတာ္မူခ်ိန္ အတြက္ ျပင္ဆင္ဘြယ္ရာ တို႔ကို သူ႔အေန ျဖင့္ျပဳရမည္။ ေလာကသစ္ကိုေဆာင္က်ဥ္းဖို႔ရာ အသင္၏ ဝတၱရားျဖစ္ ၏" စသည္ျဖင့္ ဗ်ာဒိတ္မ်ား ေထာင္ထဲတြင္ျမင္ခဲ့ရ၏။ သည္လို ႏွင့္ ၁၇၇၄ ေရာက္ေတာ့ အန္းလီးႏွင့္ေနာက္ပါ ၈ ဦးသား အေမရိကားသို႔ ေပါက္ခ်လာ၏။ အခ်ိန္က အေမရိကန္ တို႔ ေတာ္လွန္ေရးစိတ္ ထိပ္တက္ေနစဥ္ ကာလ။ စစ္နဲ႔ေဝးေဝး ေအးရာေအးေၾကာင္း ေနျခင္း ႏွင့္ ယင္းတို႔၏က်င့္စဥ္ေၾကာင့္ အရိုက္အႏွက္၊ အႏွိပ္အစက္၊ အဖမ္းအဆီး ႏွင့္ ေထာင္အခ်ေတြပါ ခံရ၏။  ၁၇၇၄ တြင္ အေမရိကား၌ ထို ၈ ဦးမွစခဲ့သည့္ အယူဝါဒသည္ ၁၈၂ဝ ေလာက္ ေရာက္ေတာ့ ႏူးအဂၤလန္၊ အိုဟိုင္းယိုး ႏွင့္ကင္တပ္ကီ တို႔တြင္  သက္ဝင္သူ ၂ ေသာင္းေက်ာ္ ျဖင့္ ရြာေပါင္း ၁၉ ရြာ အထိ တည္မိလာ၏။ ၁၈ဝ၅ တြင္ ကင္တပ္ကီျပည္နယ္ မာဆာခရိုင္ ေမာင့္ပလဲဆင္န္႔အရပ္ ၌  ေျမဧက ၇ဝဝဝ ေထာင္က်ယ္၊ ရွိတ္ကားစ္ ၅ဝဝ ျဖင့္ ရြာတရြာ ၊ ၁၈ဝ၇ ခုတြင္ လိုဂန္ခရိုင္ ၌ ေျမဧက ၆ဝဝဝ က်ယ္၊ ရွိတ္ကားစ္ ၃၄၉ ဦးျဖင့္တရြာ ၂ ရြာတည္မိ၏။ ရွိတ္ကားစ္တို႔ ၏ နိစၥဓူဝျပဳက်င့္ဖြယ္တြင္ ဝိဉာဥ္ေတာ္ ၏ လႈပ္အႏိႈး ကိုေစာင့္ရင္း တိတ္ဆိတ္ၿငိမ္သက္စြာ တရားမွတ္ျခင္း၊ ဝိဉာဥ္ေတာ္ဝင္ပူးၿပီး ဓါတ္စီးမိလွ်င္ အုပ္စုလိုက္ ဝိုင္းပတ္ကခုန္သီဆိုျခင္း၊ ဘာသာစကား အမ်ိဳးျဖင့္ ေျပာျခင္း၊ ေရွ႔ျဖစ္ေနာက္ျဖစ္ ေဟာကိန္း ထုတ္ျခင္း၊ ေရာဂါေဝဒနာမ်ား ဘုရားကု ကုျခင္း၊ တန္ခိုးျပာဋိဟာျပျခင္း၊ စိတ္၏စင္ၾကယ္ရာ၌ဈန္ဝင္စားျခင္း၊ တခါတရံတြင္ ဗ်ာဒိတ္ရူပါရံုတို႔  အား အတူတကြ ရႉျမင္ၾကျခင္းတို႔ လည္းပါ၏။

သူတို႔က က်ား/မ၊ လူမ်ိဳး၊ အသားေရာင္ ခြဲျခားျခင္း ကိုလက္မခံ။ အလုပ္သေဘာ အရ ေယာကၤ်ားအလုပ္၊ မိန္းမသားအလုပ္ ဟူ၍ခဲြျခင္း မွအပ အားလံုးတန္းတူခြင့္ ကို က်င့္သံုး၏။ လိင္မႈကိစၥ ေဝရာမဏိ သိကၡာပဒံ။ လုပ္ငန္းခြင္ မွာ ျဖစ္ျဖစ္ ရြာထဲမွာ ျဖစ္ျဖစ္ မိန္းမက မိန္းမသတ္သတ္ ေယာကၤ်ားကေယာကၤ်ားသတ္သတ္။  သူတို႔အယူကိုယံု၍ ဝင္လာသည့္ လူမ်ားအား ဝိုင္းဝန္း ေဆြးေႏြးတိုင္ပင္ၿပီး မွ လကၡံ၏။ ရွာေတြ႔သမွ်ႏွင့္ ပို႔လာသမွ် မိဘမဲ့ကေလးမ်ား အား ေမြးစားၾက၏။ ၿမိဳ႔နီးခ်ဳပ္စပ္ေတြကလည္း သူတို႔ႏွင့္အတူေနဖို႔ မိဘမဲ့ကေလး ေတြလာပို႔ၾက၏။ ကေလးေတြ အသက္ ၁၈ ႏွစ္ျပည့္လွ်င္ေတာ့ ကိုယ့္လမ္းကိုယ္ေရြး ကိုယ့္ဘဝ ကိုေတြးေပေတာ့။ သူတို႔နဲ႔ဆက္ေနၿပီး ရွိတ္ကားစ္လုပ္လိုကလုပ္။ မလုပ္လိုက သြားလို ရာသြား။ သည့္အရင္က ေမြးခဲ့ၿပီး  ရြာေျပာင္းလာ၊ မိဘႏွင့္အတူေနရင္း ဇာတ္ေျပာင္းရွိတ္ကားစ္ေလးမ်ားလည္းရွိ၏။ သူတို႔မွာ ပုဂၢလိပိုင္ မရွိ။ လူတေယာက္ ရွိတ္ကားစ္ ျဖစ္လာသည္ႏွင့္ သူ႔ပိုင္ဆိုင္မႈ အားလံုး ဘံုေက်းရြာသို႔အပ္လိုက္၏။ စိုက္ပ်ိဳးေရးႏွင့္ေမြးျမဴေရးအေျခခံ ကုန္ထုတ္လုပ္ငန္းကို ဘံုသေဘာလုပ္။ မွ်ေဝသံုးစြဲရာတြင္လည္း ဘံုသေဘာ။ သူတို႔ဘံုစနစ္က လူတန္းစား အေျခခံဘံုစနစ္မဟုတ္။ ဘာသာေရး အေၾကာင္းျပဳဘံုစနစ္။

သူတို႔ခ်င္းခ်င္းအမ်ိဳးဆိုေသာ္လည္း ေသြးစပ္၍ေတာ္ၾကသည့္အမ်ိဳးမဟုတ္။ အမ်ိဳးသားမွန္သမွ် ဘရာသာ (ညီေနာင္) မ်ားျဖစ္ၿပီး အမ်ိဳးသမီးမွန္သမွ် စစၥတာ(ညီအစ္မ)ေတြခ်ည္းျဖစ္၏။ တေယာက္ကိုတေယာက္ ဘရာသာ စစၥတာဟုသာေခၚရ၏။ ရိုးရိုးကုပ္ကုပ္ ဘဝ မွန္ေသာ္လည္း တီထြင္ဖန္တီးၾကသူမ်ားျဖစ္၏။ မီးဖိုေခ်ာင္သံုး၊ အိမ္သံုး ကိရိယာမ်ား၊  ႀကိဳးလႊအဝိုင္း၊ တံမ်က္စည္းျပား၊ အဦးဆံုးအဝတ္ေလွ်ာ္စက္ႏွင့္ ထြန္တံုးထယ္သြား စသည္မ်ားလည္းထြင္ခဲ့ၾက၏။ သူတို႔လက္ရာသက္သက္ အိမ္သံုးလက္မႈ ပစၥည္း ေတြ လည္းထုတ္၏။ က်န္းမာေရးလိုက္စားၿပီး အေနအထိုင္လည္းသန္႔ျပန္႔၏။ ေသြးလြန္တုတ္ေကြး၊ တီဘီ၊ ပလိပ္၊ ကာလဝမ္းလို ကပ္ေရာဂါေတြတခါမွ မသင့္ခဲ့။ ျပည္တြင္းစစ္ႀကီး ျဖစ္လာေတာ့ သူတို႔အယူအတိုင္း ေအးေအးလူလူေနၾက၏။ ဘယ္သူမွစစ္ထဲမလိုက္ စစ္မတိုက္။ ဘယ္ဘက္မွလည္း မလိုက္။ ေတာင္ပိုင္းေျမာက္ပိုင္း ဘယ္အပိုင္း က စစ္သည္ ေတြျဖစ္ျဖစ္ ရိကၡာျပတ္ လာလွ်င္ ရွိတာထုတ္ေပးခဲ့ၾက၏။ စက္မႈေတာ္လွန္ေရးႀကီးအၿပီး ၿမိဳ႔ေတြမွာစက္ရံုေတြမိႈလိုေပါက္လာေတာ့ ရြာပစ္ၿပီးၿမိဳ႔ေျပးသူေတြတရံုးရံုးျဖစ္လာ၏။ သံဝါသ ႏွင့္ တဏွာရာဂကိုေရွာင္ေတာ့ မ်ိဳးဆက္သစ္ေတြလည္း မျပန္႔ပြား။ လူသစ္ေတြလည္းထပ္မတိုးသည့္ျပင္ ရွိၿပီးသူေတြကလစ္ၾကဆိုေတာ့ ရွိတ္ကားစ္တို႔အဖို႔ ရွင္နည္းရာအဂၢလူထြက္ ျဖစ္လာေတာ့၏။ ဤတြင္ ရွိတ္ကားစ္တို႔ နိ႒ိတံရန္အေၾကာင္းဖန္ေတာ့၏။

သည္လိုႏွင့္ ၁၈ဝ၅ ခုႏွစ္က စ စည္ပင္ခဲ့သည့္ ေမာင့္ပလဲဆင္န္႔က ရွိတ္ကားစ္ရြာေလး ၁၉၁ဝ လည္းက်ေရာ က်ီးႏွင့္ဖုတ္ဖုတ္။ ရွိတ္ကားစ္အစ အန္းလီကဟုဆိုလွ်င္ ေနာက္ဆံုးရွိတ္ကားစ္ မွာ ေမရီဆက္တယ္လ္ (၁၈၃၆-၁၉၂၃) ျဖစ္မည္။ သူက သူတို႔ဘံုလူ႔အဖြဲ႔အစည္းတြင္က်ား/မတန္းတူခြင့္ရွိမႈအားတန္ဖိုးထားသလို သူမေသခင္မွာ အမ်ိဳးသမီး ေတြ မဲေပးခြင့္ရသည္ ကိုလည္း ျမင္ေတြ႔သြားခဲ့၏။

သူတို႔မရွိေတာ့သည့္ေနာက္ ေနသူမဲ့ျပင္သူမဲ့ အေဆာက္အဦးေတြ ယိုယြင္းလိုက္လာ၏။ ပိုက္ဆံရွိသူ ေတြကထိုေျမေနရာေတြ ကိုဝယ္ၿပီး အေဆာက္အဦးတခ်ိဳ႔ကို စက္မႈ ဇာတ္သြင္း ကာ ကားဝပ္ေရွာ့ ေတြျဖစ္လာ၏။ ၁၉၆၁ ခုေရာက္ေတာ့ အစိုးရက "ဤေနသည္အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စု၏ သမိုင္းဝင္ေနရာျဖစ္၏" ဟုသတ္မွတ္ကာ ျပဳျပင္ထိမ္းသိန္း ေစာင့္ေရွာက္တာေတြစလုပ္၏။ က်ေနာ္ေရာက္ေတာ့ မူလအေဆာက္အဦး ၄ဝဝ ေက်ာ္အနက္က ၄ဝ ခန္႔သာအေကာင္းပကတိ  ထိန္းထားသည္ကိုေတြ႔ရ၏။ ထိုအထဲတြင္ နဂိုရွိသည့္ ရြာထဲက စားေသာက္ဆိုင္၊ သိုးေမႊးၫွပ္ရံု၊ စိုက္ခင္းစိုက္ကြက္တခ်ိဳ႔၊ ဘံုသံုးအဝတ္ေလွ်ာ္စက္၊ အေျခာက္ခံစက္ႏွင့္မီးပူတိုက္ရာေနရာ၊ ျမင္းဆြဲဆီႀကိတ္ဆံု၊ စုေပါင္းဝတ္ျပဳရာ ဘံုဘုရားေက်ာင္းႀကီး၊ စုေပါင္းေဆြးေႏြးတိုင္ပင္ဆံုးျဖတ္ရာဘံုရိပ္သာ၊ အမ်ိဳးသမီးပစၥည္းအေရာင္းဆိုင္၊ အမ်ိဳးသားပစၥည္းအေရာင္းဆိုင္၊ အမ်ိဳးသားအိပ္ေဆာင္၊ အမ်ိဳးသမီအိပ္ေဆာင္မ်ား၊ ကေလးအိပ္ေဆာင္မ်ား၊ အိမ္တြင္းမႈပစၥည္းမ်ားထုတ္သည့္အလုပ္ရံု၊ ရြာ့ေနာက္ျခမ္း စုေပါင္းအိမ္ယာႀကီးမ်ား၊ သုဓမၼာဇရပ္ႀကီးမ်ား၊ စုေပါင္းစားဖိုႀကီးမ်ား၊ စုေပါင္းစားေသာက္ခန္းႀကီးမ်ား၊ ကၽြဲ၊ ႏြား၊ ျမင္းတင္းကုပ္မ်ား၊ ေက်ာက္မီးေသြး သံုးသံရည္က်ိဳဖိုမ်ား စသည္ျဖင့္အေတာ္ေတာ္မ်ားေတြ႔ရ၏။ ရွိတ္ကားစ္ေတြလိုဝတ္ထားသည့္ ဧည့္လမ္းၫႊန္ေတြက လိုက္ရွင္းျပသရုပ္ေဆာင္ျပၾက၏။ ျပန္ခါနီးေတာ့ ရြာထိမ္းသိန္းေရးတာဝန္ရွိသူတဦးက "လာရတာႏွစ္သက္ပါသလား"ဟုေမးေတာ့ က်ေနာ္က ႏွစ္သက္ ေၾကာင္း ေျပာၿပီး စိတ္ဝင္စားဘြယ္ ဘဝေနနည္းတခုဟုထင္ေၾကာင္း" ျပန္ေျဖခဲ့၏။

အျပန္လမ္းမွာ ေတြးစရာေတြတပံုႀကီးပါလာ၏။ သာကီဝင္မ်ားနည္းတူ ရွိတ္ကားစ္ေတြလည္း အမ်ိဳးေပ်ာက္ခဲ့ၾက၏။ သို႔ေသာ္ ရွိတ္ကားစ္တို႔က သာကီဝင္တို႔လို လူမ်ိဳးတမ်ိဳး အႏြယ္တႏြယ္မဟုတ္။ လူမ်ိဳးစံုႏွင့္စုဖြဲ႔ထားသည့္ ဘံုလူ႔အစုအေပါင္း။ ဦးေက်ာ္လိႈင္၏ အျမင္အရ ဝိဋဋၷဴဘ၏ လက္စားေခ်စစ္ႏွင့္ ေဆြမ်ိဳးျခင္းျပန္ယူသည့္အေလ့ေၾကာင့္ သာကီဝင္ တို႔ အမ်ိဳးေပ်ာက္ရျခင္း ျဖစ္၏။  စက္မႈအရင္းရွင္စနစ္ႏွင့္ေျမယာအေျခခံစနစ္တိုက္ပြဲ၊ တသီးပုဂၢလဘဝအေနႏွင့္ဘံုသေဘာၾကား ကီးမကိုက္မႈ၊ လိင္ကိစၥကိုဒုစရိုက္မႈဟုယူကာ မ်ိဳးဆက္ျပန္႔ပြားေရး ကိုတားဆီးျခင္း တို႔က ရွိတ္ကားစ္ေတြကို ေပ်ာက္ေစခဲ့၏။ သို႔ေသာ္ သူတို႔ယဥ္ေက်းမႈႏွင့္ အႏုလက္ရာတို႔က်န္ခဲ့၏။ ေႏွာင္းလူတို႔ သံေဝဂယူစရာေတြ ခ်န္ခဲ့၏။

က်ေနာ္တို႔ဆီ တြင္လည္း အမ်ိဳးေပ်ာက္မွာစိုးေၾကာက္သူေတြ ရွိ၏။ သို႔ေသာ္ သူတို႔ေပ်ာက္မွာစိုးသည္ကား လူမ်ိဳးမဟုတ္။ စစ္မ်ိဳးျဖစ္၏။ ဘယ္ေလာက္ေၾကာက္ေၾကာက္ ထိုအမ်ိဳးေပ်ာက္ရ မည္ကား ေသခ်ာ၏။ စစ္မ်ိဳးစစ္ႏြယ္ အုပ္ခ်ဳပ္သူ လူတန္းစားတရပ္ ထူေထာင္လိုျခင္းကား ယင္းတို႔၏ဆႏၵသာျဖစ္၏။ ေလာကသေဘာအရ ဆႏၵရွိတိုင္း လုပ္မရ သည့္၊ လုပ္မျဖစ္သည့္၊ ျဖစ္မလာသည့္ကိစၥေတြ အေျမာက္အမ်ားရွိ၏။ ေပ်ာက္ရျခင္းတြင္လည္း အေၾကာင္း၂မ်ိဳး ခံလိမ့္မည္။ အတြင္းကလာသည့္ အေၾကာင္း(သာကီဝင္ ႏွင့္ရွိတ္ကားစ္တို႔၏ ဥပမာႏွင့္ဆိုေသာ္ ေဆြမ်ိဳးျခင္းျပန္ယူျခင္း ႏွင့္ လိင္ကိစၥကိုပိတ္ပင္ျခင္း)။ ျပင္ပကလာသည့္အေၾကာင္း (ထို ဥပမာႏွင့္ဆိုေသာ္ စစ္ပြဲႏွင့္စနစ္ေျပာင္းျခင္း)။

စစ္မ်ိဳးေပ်ာက္မွာ စိုးသူမ်ား တြင္လည္း ေပ်ာက္ရမည့္အတြင္းအျပင္အေၾကာင္း မ်ားစြာရွိ၏။ အတြင္းကအေၾကာင္းကရွိေနၿပီးသား (အာဏာမက္မႈႏွင့္စားခြက္လုျခင္း)။ အျပင္အေၾကာင္းက(လူထုအစိုးရႏွင့္လြတ္လပ္ခြင့္လိုအပ္ခ်က္)။ အျပင္အေၾကာင္းက အျပင္သူေတြေၾကာင့္သာျဖစ္ရမည္။ က်ေနာ္တို႔ကား အျပင္လူေတြျဖစ္ၾက၏။ စစ္မ်ိဳးႏြယ္အုပ္ခ်ဳပ္သူလူတန္းစားကို မႏွစ္ၿမိဳ႔သူမ်ားျဖစ္ၾက၏။

အမ်ိဳးေပ်ာက္မွာစိုးေၾကာက္ပါသည္ဟု ေႂကြးေၾကာ္ခဲ့သူပင္ ယခုစစ္ၫြံ႔တံုးဘဝေရာက္ေနရၿပီ။ သို႔ေသာ္ စစ္အာဏာႏွင့္စစ္မ်ိဳးကား မကန္းေသး။ မေပ်ာက္ေသး။ က်ေနာ္တို႔ အားထုတ္ဖို႔ လိုေသးေၾကာင္း သက္ေသပင္ျဖစ္၏။

မ်ိဳးျမင့္ခ်ိဳ (၉/၂၂/၂ဝ၁၁)



“ရန္ကုန္ျမိဳ႕ရဲ့ သမိုင္းတစြန္းတစ နဲ႕ လူမ်ိဳးမ်ား ဝင္ေရာက္ အေျခခ်ေနထိုင္ပုံ”

Posted: 05 Oct 2012 09:21 PM PDT

Source: "ရန္ကုန္ျမိဳ႕ရဲ့ သမိုင္းတစြန္းတစ နဲ႕ လူမ်ိဳးမ်ား ဝင္ေရာက္ အေျခခ်ေနထိုင္ပုံ"

မူရင္းေဆာင္းပါးရွင္ – ဝါးလံုးရွည္အတီး

တို႕ျမန္မာေတြရဲ့ အျမင္စူးရွျပီး တလြဲဆံပင္ေကာင္းပုံတခ်ိဳ႕ကိုအနည္းငယ္ထင္ျပလိုပါတယ္ခင္မ်ာ။အခုတေလာ အတီးတင္တဲ့ေရွးေဟာင္းပုံေတြမွာပါလာတတ္တဲ့ ကိုယ့္အဘိုးအဘြား အရြယ္ေလာက္ရွိတဲ့ လူမ်ိဳးျခားေတြကို တခ်ိဳ႕ကဘုမသိ၊ဘမသိနဲ႕ အသားလြတ္ ဝင္ေရာက္ ဆဲဆိုတာေတြ၊ေနာက္ပိုင္းမွ ႏိုင္ငံကို အေျခခ်လာျပီး ေအာက္တန္းစားအလုပ္ေတြကို လုပ္ကိုင္ေနၾကသူေတြ အျဖစ္ ႐ႈ႕ျမင္လာၾကတာကို အေတာ္မ်ားမ်ားေတြ႕လာရပါတယ္။

အေလာင္းမင္းတရားၾကီးလက္ထက္ ရန္ကုန္ျမိဳ႕ေျမပုံ(၁၇၅၅ ခုႏွစ္)
Photo via Ye Myat Thu

ဒီလို မိုက္႐ိုင္းတဲ့ အယုတၱ အနတၱ စကားလုံးေတြကိုေတာ့ ေကာမန္႕ကေနဖယ္ရွားတာကလြဲျပီး ဘာမွတံု႕ျပန္မွာမဟုတ္ေပမဲ့လဲ ျပန္ၾကားေရး စာအုပ္ထဲက ေလသံျဖင့္ ရန္ကုန္ျမိဳ႕ သမိုင္းကို ေဝဖန္မိေသာ လူမ်ားအတြက္ေတာ့ ေျဖရွင္းခ်က္ေပးပါရေစ။ တကယ္ေတာ့ ဒါေတြဟာ သိပ္အထူးအဆန္းေတာ့လဲ မဟုတ္လွပါဘူး။ ကြၽန္ေတာ္တို႕ရဲ့ ပညာေရးစနစ္ၾကီးဟာ မ်ိဳးဆက္ႏွစ္ခုစာမက အေမွာင္ခ်ခံထားရတဲ့ ဖတ္စာအုပ္ေတြနဲ႕ ၾကီးျပင္းလာရလို႕ပါပဲ။ ဒီလိုေျပာလို႕ ကြၽန္ေတာ္ဟာလဲ သမိုင္းပညာရွင္ၾကီးမဟုတ္ပဲ ဝါသနာအရ အလြတ္တန္း ေလ့လာလိုက္စားတဲ့ ဝါသနာရွင္တဦးသာျဖစ္ေၾကာင္းကိုၾကိဳတင္အသိေပးထားပါရေစ။ ဆက္လက္ျပီး "ရန္ကုန္ျမိဳ႕ရဲ့ သမိုင္းတစြန္းတစ နဲ႕ လူမ်ိဳးမ်ား ဝင္ေရာက္အေျခခ်ေနထိုင္ပုံကို ကြၽန္ေတာ္ လက္လွမ္းမွီသေလာက္ေလး တင္ျပေပးပါရေစ။

တကယ္ေတာ့ ဒီ တရုတ္၊ကုလားစတဲ့ လူမ်ိဳးေတြဟာ အမ်ားထင္သလို အဂၤလိပ္လက္ထက္ေလာက္မွာမွ ရုတ္တရက္ၾကီး ဝင္ေရာက္အေျခခ်ျပီး လူဦးေရဗုံးေဘာလေလာ တိုးပြါးလာတာမဟုတ္ပါဘူး။ကိုလိုနီေခတ္မေရာက္မွီ ေအာက္ျမန္မာႏိုင္ငံကိုျမန္မာမ်ားမသိမ္းပိုက္မွီ မြန္ဘုရင္မ်ား အာဏာသက္ေရာက္စဥ္ကာလတြင္းမွာပင္ ဒဂုံ၊သန္လ်င္၊ အစရွိတဲ့ အရပ္ေဒသမ်ားကိုဝင္ေရာက္အေျခခ်ေနထိုင္မႉေတြရွိေနျပီျဖစ္ျပီး ျမန္မာဘုရင္မ်ား ရန္ကုန္ျမိဳ႕ကို အာဏာသက္ေရာက္စဥ္မွာေတာ့ သူတို႕ရဲ့အေျခခ်မႈဟာ အေတာ္ေလးကို ခိုင္မာေနျပီျဖစ္ပါတယ္။ ဒီလိုေျပာလို႕ ကြၽန္ေတာ္လက္လြတ္စံပယ္ရမ္းေျပာတာမဟုတ္ပါဘူး။ တကယ္ရွိခဲ့တဲ့ ရန္ကုန္ျမိဳ႕ရဲ့ သမိုင္းအမွန္ကိုတင္ျပေနျခင္းသာျဖစ္ပါတယ္။ေကာင္းပါျပီ။ ဆက္လက္ျပီး အေထာက္အထားမ်ားနဲ႕တင္ျပေပးပါ့မယ္။

၁၃ ရာစုမတိုင္မွီကပင္ အိႏိၵယ၊အာရပ္ ေရေၾကာင္းသြား ကုန္သည္တို႕သည္မလကၠာေရလက္ၾကားႏွင့္ အင္ဒိုနီးရွား ဂ်ာဗားကြၽန္းသို႕ အသြား သန္လ်င္ျမိဳ႕တြင္ ခရီးတေထာက္ နားကာ ေရခ်ိဳႏွင့္စားနပ္ရိကၡာျဖည္႔တင္းျခင္း၊ သေဘၤာၾကံ့ခိုင္မႉမ်ား ျပန္လည္စစ္ေဆးျခင္း၊တည္ေဆာက္ျခင္းမ်ားရွိေနျပီျဖစ္ပါသည္။

မြန္ဘုရင္ ရာဇာဓိရာဇ္(ေခၚ)ဗညားႏြဲ႔(၁၃၈၃-၁၄၂၁) ဟာ အိမ္နိမ့္စံ မင္းသားဘဝႏွင့္ ဒဂုံ(ရန္ကုန္)အရပ္ကို အေျခစိုက္ျပီး ဟံသာဝတီထီးနန္းကို ပုန္ကန္ျခားနားစဥ္က ရာဇာဓိရာဇ္ဟာ အိႏိၵယပင္လယ္မွေရာက္ရွိလာၾကတဲ့ မြတ္စလင္ အာရပ္ သေဘၤာသားေတြရဲ့အကူအညီကို ရယူခဲ့တာ ယုံမွားသံသယျဖစ္ဖြယ္ မရွိေၾကာင္းကို B. R. Pearn ေရးသားတဲ့ A History of Rangoon စာအုပ္မွာ ဒီလိုေရးသားထားပါတယ္။

During his occupation of Dagon, Razadarit had been aided by certain Muslim seamen, doubtless some of the Arabs who traded across the Indian Ocean so freely in these days; and this would suggest that the River was now being frequented by foreign sailors who took their merchandise through the Delta creeks to Pegu.

အေလာင္းမင္းတရားၾကီး လက္ထက္ ၁၇၅၅ အေရာက္မွာေတာ့ လူမ်ိဳးျခားမ်ားရဲ့ ရန္ကုန္ျမိဳ႕မွာ အေျခခ်ေနထိုင္မႉကို နဂါးဗိုလ္ထိပ္တင္ေဒြးျပဳစုေသာ ရန္ကုန္ျမိဳ႕ သမိုင္းစာအုပ္ရဲ့ စာမ်က္ႏွာ ၂၄ မွာဒီလိုေရးသားထားပါတယ္။

(အေရွ႕ႏွင့္အေနာက္ေဖာက္လုပ္ထားေသာ လမ္းမွာယခုကမ္းနားလမ္း ေျမာက္ဘက္အနီးတြင္ရွိ၍ကုလားတန္းဟုေခၚသည္။ကုလားတန္းဟုေခၚျခင္းမွာ အိႏိၵယတိုင္းသားမ်ားႏွင့္ ဥေရာပတိုက္သားမ်ား ထိုစဥ္အခါက ဝင္ေရာက္အေျခခ်ေနထိုင္သည္ကို အစြဲျပဳ၍ကုလားတန္းဟုေခၚသည္။အဂၤလိပ္ကိုကုလားျဖဳဟုေခၚ၍ အိႏိၵယတိုင္းသားမ်ားကို ကုလားမဲဟုေခၚသည္။ျမိဳ႕တြင္း၌ ျမိဳ႕ဝန္မင္းအိမ္ေတာ္ႏွင့္ ရုံးေတာ္ စစ္ကဲ၊စစ္ၾကပ္၊ဗိုလ္မႉးစေသာ အရာရွိအိမ္မ်ား၊ မဟာေမဒင္ ဘလီ ၊ဘုရင္ဂ်ီ ဘုရားရွိခိုးေက်ာင္း၊အာေမနိယံ ဘုရားရွိခိုးေက်ာင္းႏွင့္ အေကာက္ရုံးေတာ္ႏွင့္ ဆင္းရဲသားအိမ္မ်ားရွိသည္။ႏိုင္ငံျခားသားမ်ားသည္ ေရာင္းဝယ္ေဘာက္ကား၍ေနထိုင္ၾကသည္။သေဘၤာဆိပ္မ်ားနားတြင္ ကုန္တင္ကုန္ခ်ရန္ပစၥည္းမ်ားကို သိုေလွာင္ရန္ဂိုေဒါင္မ်ားရွိသည္။၎သေဘၤၤာဆိပ္သုံးခုအနက္ တခုမွာ ယခုလတၱာလမ္းတြင္ တရုတ္လူမ်ိဳးတို႕၏ သေဘၤာမ်ား ဆိုက္ကပ္ရန္ျမန္မာမင္း၏ ခြင့္ျပဳခ်က္အရ သေဘၤာဆိပ္ တခုရွိသည္။တရုတ္လူမ်ိဳးမ်ားလည္းတစတစဝင္ေရာက္စီးပြါးရွာျပီးလွ်င္ ဆိပ္ကမ္းအနီးတြင္ ရပ္ကြက္ သီးျခားေနထိုင္ၾကသည္။ က်န္သေဘၤာဆိပ္တခုမွာ အျခားႏိုင္ငံမ်ားမွလာေသာ သေဘၤၤာမ်ားဆိုက္ကပ္ရန္ျဖစ္သည္။ဥေရာပတိုက္သားမ်ားသည္ ရန္ကုန္ျမိဳ႕၌လာေရာက္ေနထိုင္ၾကသည္။၎တို႕အနက္ အခ်ိဳ႕ကား ကုန္သည္မ်ားျဖစ္ၾက၏။ တခ်ိဳ႕ကား ျမန္မာဘုရင္မ်ားထံ၌ ေက်းေတာ္မ်ိဳး၊ကြၽန္ေတာ္မ်ိဳး အျဖစ္ ဝင္ေရာက္အမႈထမ္းၾက၏။မစၥတာ ေဂ်ာင္းေဆးဆိုသူႏွင့္ ဘာဘာရွိန္(Mr Jhaunsay and Baba Sheen)တို႕သည္ အေကာက္ခြန္အရာရွိႏွင့္ အခြန္ဝန္အျဖစ္ ေဆာင္ရြက္ၾကသည္။) ဟူ၍ အထင္အရွားပါရွိပါသည္။

တဖန္ B. R. Pearn ေရးသားတဲ့ A History of Rangoon စာအုပ္ထဲမွာလဲ ဒီလိုေဖာ္ျပထားပါေသးပါတယ္။

inside the stockade, which, as suburbs grew up, came to be known as "the Fort" (the strict meaning of the Burmese myo), the town consisted primarily of three streets running east to west, and two running south to north; l there were other minor streets also, including one immediately behind and parallel to the southern side of the sodckade. The southernmost of the major east-west streets, running slightly north of the present Strand Road, came to be known as the Kaladan, "the street of the foreigners", because most of the foreign merchants lived there.

အဂၤလိပ္လူမ်ိဳးေကာ၊ျမန္မာလူမ်ိဳးက ပါျပဳစုထားတဲ့ရာဇဝင္က်မ္းအခ်က္မွန္၊မမွန္ကို ကြၽန္ေတာ္တင္ျပထားတဲ့ပုံမွာပါရွိတဲ့ ဗလီမ်ား။ ဘုရားရွိခိုးေက်ာင္းမ်ား၊အာေမးနီးယမ္း သခ်ိဳင္းေနရာမ်ားနဲ႕တိုက္ဆိုင္စစ္ေဆးႏိုင္ပါတယ္။

ဒီအေထာက္အထားေတြကိုၾကည့္ခ်င္းအားျဖင့္ ဝင္ေရာက္အေျခခ်ေနထိုင္သူေတြဟာ သူတို႕ရဲ့ ကိုယ္ပိုင္ သာသနာကို လြတ္လပ္စြာ ကိုးကြယ္ပိုင္ခြင့္ရွိသလိုေဒသခံမ်ားကေန တျခားဘာသာမ်ားကို ကူးေျပာင္းကိုးကြယ္တာမ်ိဳးရွိႏိုင္သလို လူမ်ိဳးျခားကေန ေထရဝါဒ ဗုဒၶဘာသာ ကိုမိမိႏွလုံးသားမွ ၾကည္ျဖဴစြာကူးေျပာင္းသြားသူမ်ားလဲ ရွိပါတယ္။ သက္ေသအျဖစ္ျပရမယ္ဆိုရင္ျဖင့္ B. R. Pearn ရဲ့ A History of Rangoon စာအုပ္မွာပဲ ဒီလိုေဖာ္ျပထားပါတယ္။

The easternmost road, which was an extension of the town road corresponding with modern Lewis Street, passed out through the Wungyi's gate and was known as the Wungyi's Road; the name was derived from the circumstance that the town road of which the Wungyi's Road was the extension ran past the Myowun's residence. This road ran from the gate in a direction slightly west of north and at about the point where the Sots Kirk now stands came on to the line of the modern Signal Pagoda Road and so to the Pagoda. These roads were both paved with bricks by a Muslim merchant who turned Buddhist.

ဒါကိုၾကည့္ခ်င္းအားျဖင့္ ဝန္ၾကီးလမ္း(ယခု အလံျပဘုရားလမ္း အနီးဟုခန္႕မွန္းရ)လို႕ေခၚတဲ့ လမ္းကို အလံျပဘုရားလမ္းႏွင့္ ေရႊတိဂုံဘုရားထိေရာက္ေအာင္ ေဖာက္လုပ္လႈဒါန္းခဲ့သူမွာ ဗုဒၶဘာသာကို သက္ဝင္ ယုံၾကည္လာသူ မြတ္စလင္ ကုန္သည္တေယာက္ ( Muslim merchant who turned Buddhist.) ျဖစ္ခဲ့တယ္ဆိုတာကို အထင္အရွားျမင္ေတြ႕ႏိုင္ပါတယ္။

ဒီေလာက္ဆိုရင္ေတာ့ လူမ်ိဳးျခားေတြဟာ အဂၤလိပ္ေခတ္ေလာက္မွ တျပံဳတေခါင္းၾကီးဝင္ေရာက္လာတာမဟုတ္ဘူးဆိုတာကိုအားလုံး သေဘာေပါက္ေက်နပ္ႏိုင္ၾကမယ္ထင္ပါတယ္။ ကိုလိုနီေခတ္ေရာက္မွ လူဦးေရတိုးတက္လာတာေတာ့ အမွန္ပါပဲ။ ဒီအေၾကာင္းကို လက္လွမ္းမွီသေလာက္ေလး ကြၽန္ေတာ္တင္ျပေပးပါရေစ။ အဂၤလိပ္ေတြဟာ ေအာက္ျမန္မာႏိုင္ငံကို သိမ္းပိုက္ျပီးေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ ျမိဳ႕မ်ားတည္ေဆာက္ရန္ႏွင့္ မီးရထားလမ္းေဖာက္လုပ္ရန္ အတြက္ လိုအပ္တဲ့လုပ္သားအမ်ားအျပင္ စီးပြါးေရးလုပ္ကိုင္ႏိုင္တဲ့ အရင္းရွင္ကုန္သည္တခ်ိဳ႕ကိုပါ အိႏိၵယႏိုင္ငံမွတဆင့္ေခၚသြင္းလာခဲ့ပါတယ္။ ဒီေနရာမွာေတာ့ ဘာသာေရးနဲ႕မဆိုင္ေတာ့ဘူးလို႕ထင္ပါတယ္၊ဘာေၾကာင့္ဒီလိုေျပာႏိုင္သလဲဆိုေတာ့ ဝင္ေရာက္လာတဲ့ အလုပ္သမားအမ်ားစုမွာ ေယဘုယ်အားျဖင့္ အိႏိၵယလူမ်ိဳး ဟိႏၵဳဘာသာဝင္ေတြဟာ ျမိဳ႕ျပတည္ေဆာက္ေရးလုပ္ငန္းခြင္ေတြနဲ႕အေျခခံလုပ္ငန္းခြင္မ်ား။ အိႏၵိယလူမ်ိဳး ခရစ္ယာန္ဘာသာဝင္ေတြ အေတာ္မ်ားမ်ားဟာ မီးရထားလမ္းေဖာက္ေရး လုပ္ငန္းခြင္အတြင္း(ရန္ကုန္ ပဲခူးမီးရထားလမ္းမတေလွ်ာက္ ထို အိႏၵိယ -ခရစ္ယာန္ ဘာသာဝင္ ေက်းရြာၾကီး ေတြကို အခုထိေတြ႕ျမင္ႏိုင္ပါတယ္)အိႏၵိယလူမ်ိဳး အစၥလာမ္ဘာသာဝင္ေတြဟာ အေရာင္းအဝယ္ႏွင့္ ကုန္သည္လုပ္ငန္း၊အိႏိၵယေတာင္ပိုင္းသားျဖစ္တဲ့ ခ်စ္တီးလူမ်ိဳးေတြဟာ ေငြတိုးေခ်းတဲ့လုပ္ငန္းေတြကို အားသန္လုပ္ကိုင္ၾကတာကိုေတြ႕ရပါတယ္။ ဒီတင္ျပခ်က္ဟာ ကြၽန္ေတာ္သိထားသေလာက္ အၾကမ္းဖ်င္းတင္ျပခ်က္သာျဖစ္ျပီး လူမ်ိဳးတမ်ိဳးကို အလုပ္အကိုင္တခုနဲ႕ ဘယ္လိုမွတရားေသ တြဲစပ္လို႕မရႏိုင္ပါဘူးခင္မ်ာ။မည္သည့္လူမ်ိဳးက မည္သည့္လုပ္ငန္းကိုလုပ္ကိုင္သည္ျဖစ္ပါေစ သမၼာအာဇီဝါက်ျပီး ႐ိုးသားဖို႕ပဲလိုအပ္ပါတယ္။သူ႕ဟာသူ ခ်ီးပုံးပဲထမ္းထမ္း၊အမိႈက္ပဲ က်ံုးက်ံုး ႐ိုးသားစြာရတဲ့ ေငြျဖစ္တဲ့ အလြန္ျဖဳစင္ပါတယ္။

ဒီအလုပ္ေတြကိုေအာက္တန္းစားအလုပ္အျဖစ္ ႏွိမ္႕ခ်႐ႈျမင္တဲ့လူဟာ သူရဲ့ပင္ကိုယ္အတြင္းစိတ္မေကာင္းမႉနဲ႕ စာဖတ္အားနည္းသူမ်ားလို႕ပဲကြၽန္ေတာ္႐ႉျမင္မိပါတယ္။ ေနာက္ျပီး တခ်ိန္က ဒီလိုဘယ္သူမွမလုပ္ခ်င္ခဲ့တဲ့ အလုပ္ေတြကိုလုပ္ခဲ့တဲ့ အိႏိၵယႏိုင္ငံဟာ အႏူျမဳဗုံးေတာင္ ပိုင္ဆိုင္ႏိုင္ျပီး ကြၽန္ေတာ္ေတာ့ ေရႊျမန္မာေတြကေတာ့ လူမ်ားႏိုင္ငံေတြမွာ ဒီလိုအလုပ္ေတြလုပ္ဖို႕ တစတစနဲ႕ ေမြးရပ္ေျမကို စြန္႕ခြါေနရတာကို လူတိုင္းသိႏိုင္ပါတယ္။ ကံၾကမၼာ လွည္းဘီးဆိုတာမ်ိဳးဟာ တပတ္လည္တတ္ပါတယ္။ဆင္ျခင္ႏိုင္ၾကပါေစ။

ဒီေနရာမွာ ၾကံုလို႕ေျပာခ်င္တာကေတာ့ အမ်ားသိထားတဲ့နာမည္ေက်ာ္ ခ်စ္တီးလူမ်ိဳးေတြဟာ မြတ္စလင္ေတြမဟုတ္ၾကပါဘူး။ခရစ္ယာန္ဘာသာကိုးကြယ္တဲ့လူမ်ားရွိသလို အမဲသား၊ဝက္သား မစားပဲ ဟိႏၵဳ၊ဗုဒၵဘာသာမ်ားျဖစ္ပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ္ေျပာတာကို မယုံဘူးဆိုရင္ေတာ့ ရန္ကုန္ျမိဳ႕က ခ်စ္တီးထမင္းဆိုင္တဆိုင္ထဲကို ဝင္ထိုင္ျပီး ေဟ့၊ အမဲသားဟင္းနဲ႕တပြဲေပးစမ္းကြာလို႕သာမွာၾကည့္လိုက္ၾကပါခင္မ်ာ။ ေနာက္ျပီး ကြၽန္ေတာ္တို႕ ဖတ္စာအုပ္ထဲမွာ သင္ခဲ့ရတဲ့ ေတာင္သူလယ္သမားေတြကိုႏွိပ္စက္ခဲ့တဲ့ ခ်စ္တီးေတြရဲ့ အတိုးႏႈန္းဟာေလးက်ပ္တိုးပါ။ ယခုအခ်ိန္ကိုယ့္ျမန္မာအခ်င္းခ်င္း အေပါင္မပါပဲေခ်းငွါးၾကည့္လိုက္ပါ။ အနည္းဆုံး ၂၀ တိုးနဲ႕ပဲရပါလိမ္႕မယ္။ အေပါင္ပစၥည္းပါရင္ေတာ့ ဘယ္ေစ်းလဲဆိုတာလူတိုင္းသိမွာပါ။ အဂၤလိပ္ေခတ္နဲ႕ လက္ရွိေခတ္ေငြေဖာင္းပြမႉကေတာ့ ကြာတာေပါ့ေလ။

တကယ္ေတာ့ ဒီလိုပုံထဲမွာပါလာၾကျပီး ဆဲဆိုခံေနရတဲ့လူေတြဟာ ဒုတိယကမာၻစစ္မီး ျမန္မာႏိုင္ငံကို ကူးစက္လာခ်ိန္ ၁၉၄၂ ခုႏွစ္မွာ အိႏိၵယႏိုင္ငံဘက္ကို မွီရာ သေဘၤာ၊ကား၊ရထားသုံးျပီး အျမန္ျပန္ေျပးရပါေတာ့တယ္။ဘာယာဥ္မွ အသုံးျပဳဖို႕ မမွီလိုက္သူေတြကေတာ့ ၾကမ္းတမ္းတဲ့လမ္းခရီး ကို ကေျခလ်င္ ျပန္ေျပးရပါေတာ့တယ္။ အဲလိုျပန္ျပီး စစ္ေဘးဒါဏ္ေရွာင္တဲ့လူေတြရဲ့တဝက္ေလာက္ကေတာ့ စစ္ေဘးဒါဏ္၊ရာသီဥတု၊ငတ္မြတ္ေခါင္းပါးမႉနဲ႕ ေရာဂါဘယမ်ားအစရွိတဲ့ အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးေၾကာင့္ အိႏိၵယႏိုင္ငံဘက္ကို မေရာက္မွီလမ္းမွာပဲ ဇီဝန္ေၾကႊသြားၾကပါေတာ့တယ္။

ကိုလိုနီေခတ္ရန္ကုန္ျမိဳ႕ေနလူထုဟာ ျမန္မာလူမ်ိဳးမ်ားထက္ ဥရာပတိုက္သားမ်ား၊ လူမ်ိဳးျခားမ်ားက ပိုမိုမ်ားျပားပါတယ္။ လြတ္လပ္ေရးရျပီးေနာက္ပိုင္း ေရာင္စုံသူပုန္သာင္းက်န္းသူေတြရဲ့ ရန္ေၾကာင့္ နယ္ေဝးေန ျမန္မာလူမ်ိဳးမ်ားရန္ကုန္ျမိဳ႕ကိုတိုးတက္ အေျခခ်လာျခင္းသာျဖစ္ပါတယ္။

အခ်ဳပ္အားျဖင့္ေျပာရမယ္ဆိုရင္ျဖင့္ အတီးတင္ေပးထားတဲ့ဓာတ္ပုံဟာ တခ်ိန္ကကိုယ့္ႏိုင္ငံရဲ့ သမိုင္းဟာ ဒီလိုေတာက္ေျပာင္ခဲ့တယ္ဆိုတာတယ္၊ အမ်ားျပည္သူ ဗဟုသုတရေစႏိုင္ဖို႕သာရည္ရြယ္ပါတယ္ခင္မ်ာ။သူ႕ဟာသူ တကယ္တည္ရွိခဲ့လို႕ ဓာတ္ပုံထဲမွာပါလာတဲ့ ကိုယ့္အဘိုး၊အဘြားအရြယ္ေတြကို တလြဲမာန နဲ႕ အသားလြတ္ထိုင္ဆဲဖို႕မဟုတ္ပါဘူးခင္မ်ာ။ ဒါမွ မဟုတ္ပဲ ဒါငါ့ႏိုင္ငံကြ မေနခ်င္ထြက္သြားဆိုတဲ့လူမ်ားအတြက္လဲ တခုေျပာခ်င္ပါတယ္။ သူတို႕ေတြကို ဘယ္သူမွ ေမာင္းထုတ္ဖို႕မလိုပါဘူးခင္မ်ာ။ တစတစ ယိုယြင္းလာျပီျဖစ္တဲ့ ေမြးရပ္ေျမကို လူမ်ိဳးျခားေတြေရာ၊ ျမန္မာလူမ်ိဳးေတြ ကိုယ္တိုင္ပါ ေရၾကည္ရာမ်က္ႏုရာ ထြက္ခြါေနၾကတာ လူတိုင္းအျမင္ပါပဲ။ဒါမွ မဟုတ္ရင္လဲ အတီးတင္ေပးထားတဲ့ ပုံေလးေတြကို ေဒါင္းလုပ္ခ်။ ျပီးရင္ ဖိုတိုေရွာ့ထဲထည့္။ မျမင္ခ်င္တဲ့ ကုလားမ်ား၊တရုတ္မ်ား ကို ဖယ္ရွားပစ္ျပီးေတာ့ "တခ်ိန္တုန္းက အေရွ႕ေတာင္အာရွမွာ အလွဆုံးျဖစ္ခဲ့ဖူးေသာ ျမန္မာလူမ်ိဳးသီးသန္႕ ေနထိုင္သည့္ မဟာရန္ကုန္ေရႊျမိဳ႕ေတာ္" တို႕ "လူမ်ိဳးျခား ကင္းစင္ ျမန္ျပည္တခြင္" တို႕ဘာတို႕လို ေခါင္းစဥ္မ်ားတပ္ျပီး ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါးၾကီးသာ ရွဲၾကေပေလေတာ့။

ကြၽန္ေတာ္ဟာ သမိုင္းပညာရွင္မဟုတ္ပဲ အလြတ္တန္း ေလ့လာတဲ့ ဝါသနာရွင္တေယာက္သာျဖစ္တဲ့ အတြက္ ကြၽန္ေတာ့တင္ျပခ်က္မွာ အမွားအယြင္းမ်ား ပါရွိခဲ့သည္ရွိေသာ္ ေထာက္ျပေဝဖန္ေပးပါရန္စာ႐ႉသူမိတ္ေဆြမ်ားအား ေလးစားစြာပန္ၾကားအပ္ပါသည္။ ဒီပို႕စ္ဟာ ကုလားသမိုင္း၊တရုတ္သမိုင္း မဟုတ္သလို ရိုဟင္ဂ်ာသမိုင္းလဲမဟုတ္ပါ။ရန္ကုန္ျမိဳ႕သမိုင္းစစ္စစ္သာျဖစ္ပါသည္။ သို႕ျဖစ္ပါ၍ အျပဳသေဘာ ေဆာင္ေသာ ေဆြးေႏြးခ်က္မ်ား၊ေဝဖန္ခ်က္မ်ားကို တေလးတစားႏွင့္ျပန္လည္ေျဖၾကားမွာျဖစ္ေသာလည္း ပို႕စ္႕ႏွင့္မဆိုင္ေသာ ကိစၥမ်ားႏွင့္ ႐ိုင္းစိုင္းေသာ ေကာမန္႕မ်ားကိုေတာ့ ဖယ္ရွားရမည္ျဖစ္ေၾကာင္းကိုဝမ္းနည္းစြာျဖင့္ ၾကိဳတင္အသိေပးလိုက္ရပါတယ္ခင္ဗ်ာ။

အကိုးအကား

နဂါးဗိုလ္ထိပ္တင္ေဒြးျပဳစုေသာ ရန္ကုန္ျမိဳ႕သမိုင္း

http://www.scribd.com/doc/100740788/History-of-Yangon-by-Nagarbo-Htake-Tin-Dwe

B. R. Pearn, Corporation of Rangoon, American Baptist Mission Press, Rangoon, 1939 ေရးသားေသာ A History of Rangoon

http://www.tuninst.net/Myanmar/Hist_Rgn/found-rgn/alaungpaya-rgn1/alaungpaya-rng1.htm#ALAUNGPAYAS-RANGOON-1

Photo via Ye Myat Thu

မူရင္းေဆာင္းပါးရွင္ – ဝါးလံုးရွည္အတီး ၏ FB စာမ်က္ႏွာမွ ကူးယူေဖာ္ျပပါသည္။



No comments: